கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: February 19, 2020

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு அபலையின் மனப்போராட்டம்

 

 ரஜினியின் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாகி விடும்போல் தலைவலி அவள் மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தது அவள் இந்த மூன்று வார காலமாக வெளியில் சொல்ல முடியாத இந்த கடும் துன்பத்தை தன் மனதிற்குள் போட்டு தவியாய் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். எவ்வளவோ ஆறுதல் படுத்தியும் அவள் மனது அடங்குவதாகத் தெரியவில்லை. அவளும் அவள் கணவன் அருள்நேசனும் காதலித்தே திருமணம் செய்து கொண்டனர் . அவர்களது காதல் ஒரு வருடம் இரண்டு வருடம் அல்ல ஏழு வருட காலம் நீடித்தது


காணவில்லை!

 

 “கோயிலுக்குத் தங்கச்சி ரெண்டுப் பேரையும் கூட்டிட்டுப் போறேன்.” என்று தன் தாய் வள்ளியிடம் கடம்பன் கூறினான். “சரி பத்திரமா கூட்டிட்டுப் போ சின்னப் பிள்ளைங்க கவனமா இரு. நீ வர எவ்வளவு நேரமாகும்?” என்றாள் வள்ளி. “அம்மா, போயிட்டு வர மூணு மணி நேரமாகும்.” என்றான். “ம்ம்… கோயில் கூட்டத்தில் பிள்ளைங்களைக் கவனமா பார்த்துக்கோ. கையில் பிடிச்சிக்கோ தனியா விட்டுடாதே. ராத்திரி பத்து மணிக்குள்ள வந்திரு.” என்றாள் வள்ளி எச்சரிக்கையாக. “ஏன்மா? இப்படிப் பயப்படுறீங்க. நான் பத்திரமா


வாழ்த்து!

 

 சில நாட்களுக்கு முன். அவரை பார்த்தப்ப நான் என்னை எப்படி வருங்காலத்தில பார்க்கணும் நினைச்சேனோ அப்படியே வேசம் கட்டிட்டு வந்த மாதிரி தோணிச்சு. கைல காஸ்லி மொபைல்,பிளாட்டினம் வாட்ச் ,மிடுக்கான தோரணை இதெல்லாமே அவரு வசதிய அப்படியே படம் புடிச்சு காட்டிச்சு. எனக்கும் என்னைகாச்சும் ஒருநாள் இப்படி பந்தாவா ஆகணும்ங்கிற ஆசை இருந்திச்சு.. நானும் யாரை பத்தியும் கவலை படாம பணத்துக்காக மட்டும் ஓடிக்கிட்டு இருந்த சமயம் அது. கூடிய சீக்கிரம் நான் எதிர்பார்கிற வசதிய எட்டிருவேன்னு


சக்குவின் சின்னிக்குட்டி

 

 “உங்கள் மனைவிக்கு ஹிஸ்டீரியா!” மருத்துவர் கூறியபோது, கருணாகரனுக்கு நிம்மதிதான் ஏற்பட்டது. எங்கே `பைத்தியம்’ என்று சகுந்தலாவைக் கணித்துவிடுவாரோ என்று பயந்துகொண்டிருந்தவன் ஆயிற்றே! காரணமின்றி அழுதவள். எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை பிடிப்பவள். அவளுடைய மனக்குறை என்னவென்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. திருமணமாகிய முதல் மூன்று வருடங்களில் சாதாரணமாகத்தானே இருந்தாள்? இப்போது, இரண்டு வருடங்களாக ஏன் இப்படி? தான் அடிக்கடி வேலை விஷயமாக வெளிநாடு போவதால், தனிமை அவளை வாட்டுகிறதோ? பெரிய உத்தியோகம் என்றால், பொறுப்புகளும் அதிகமாகத்தானே இருக்கும்! இதுகூடவா புரியவில்லை அவளுக்கு?


சாஸ்திரம் சம்பிரதாயம்

 

 என்ன சார் இந்த சண்டே ஊர்வனாவா?பறப்பனவா? சத்தமாய் கேட்டார், வீட்டுக்கு வந்த நண்பர் ஒருவர். சார் சத்தம் போடாதீங்க,வலது பக்கமா இருக்கறவங்க அசைவம் சாப்பிடாதவங்க சார், அது மட்டுமில்லை, சுத்தம், அப்படி இப்படின்னு சொல்றவங்க, அவங்க கேட்டாங்கன்னா, மனசு சங்கடப்படுவாங்க, சொன்னவுடன் என் மீது எகிறி விழுந்தார் அந்த நண்பர். சார் ஒரு தனி மனிதன் விரும்பறதை சாப்பிடறதுக்கு கூட பயப்பட வேண்டியிருக்கு. நாம சாப்பிடறது அவங்களுக்கு பிடிக்கலியின்னா வீட்டை காலி பண்ணிட்டு போக வேண்டியதுதானே. இவரின்


அலங்கரிப்பு

 

 பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கியதும், ரஞ்சனாவின் கால்களில் சக்கரம் தொற்றிக்கொண்டாற்போலிருந்தது. கைக்கடிகாரத்தில் நேரம் பார்க்கக்கூட அவசியப்படவில்லை. மணி ஒன்பதைத் தொடப்போகிறது என்று ஏதோ ஒரு பழகிப்போன உள்ளுணர்வு உந்தியதில், சட்டென்று சரிந்து விலகிய குறுக்குவழி மண் பாதையில் இறங்கி விரைந்தாள். லேசான சாக்கடை நாற்றம். ஒழுங்கற்ற மண் தரையும் சமீபத்திய மழையொன்றில் நசிந்திருந்தது. ஆகவே, மலிவான செருப்பால் புடவையின் பின்புறத்தில் சேறு அடிக்கிறதோ என்று சந்தேகம் தோன்றியது அவளுக்கு. ஆனால் நின்று அதைச் சோதிப்பதற்கு நேரமில்லை. ஒன்பது மணியை நெருங்கியபின்


மணற்கேணி…

 

 தோண்ட தோண்ட சரிந்து கொண்டேயிருந்தது மணல்.புதைமணல்.கால் வைத்தால், பொலபொலவென்று உள்ளே சரிந்து கொட்டியது.முப்பதடி ஆழக்கிணறு,ஒரு நிமிடத்தில் இருபதடியாகக் குறைந்திருந்தது.கிணற்றின் மேற்குக் கரையிலிருந்து உள்ளுக்குள் சரிவாக இறங்கிக் கிடந்தது மணல்.கிணற்றைச் சுற்றி ஒரேக் கூட்டம்.நசநசவெனச் சத்தம். “உசுரு இருக்குடா வேம்பையா…எப்படியாச்சும் காவந்து பண்ணிடனும்டா..கோயிந்தன் கையை ஆட்டுறான் பாரு.சடுதியா ஏதாவது பண்ணனும்மப்பா..”-பதற்றம் தெறிக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் காளி. “காலை வச்சாலே பொத மணலு உள்ள இழுக்குது மாமா..ஊத்துத்தண்ணி வேற நிக்க மாட்டேங்குது..” சொல்லிக்கொண்டே கோயிந்தனை நெருங்க ஏதாவது தோது இருக்கிறதா


இன்று மட்டும் ஏனிப்படி?

 

 பத்தாம் வகுப்பு பொது தேர்வு கூடம் . மாணவன் கோபு அறையிலுள்ள தேர்வு கண்காணிப்பாளர் கொடுத்த வினாத்தாளைப் பயத்துடன் வாங்கினான். படித்து முடித்ததும் மயக்கம் வரும்போலிருந்து. அதில் இரண்டொரு கேள்விகளுக்கு மட்டுமே விடை தெரியும். அதை எழுதினால் நிச்சயம் பாஸ் மதிப்பெண்கள் வராது. அப்புறம் மயக்கம் வராதா பின்னே..? ங்கே.. ! என்று விழித்தான் . எல்லோருக்கும் வினாத்தாட்களை விநியோகம் செய்துவிட்டு பத்து வரிசைகளுக்கு முன் உள்ள உயரமான மேடையில் அமர்ந்து அந்த கண்காணிப்பாளர் தன்னைக் கவனிப்பது


எனக்கும் ரெண்டும் வேணாம்…நான்…

 

 எட்டாவது படிக்கும் போது ரமாவுக்கு ‘மலோ¢யா ஜுரம்’ அடுத்தடுத்து ரெண்டு தடவையாக யாக வந்ததால் அவன் வருடாந்திர பரிக்ஷகளை எழுத முடியவில்லை.அதனால் அவளை அவள் பெற்றோர்கள் மறுபடியும் எட்டாவது சேர்த்து படிக்க வைத்தார்கள். ரமாவின் அம்மா பார்வதி MBBS படித்து விட்டு ஒரு டாக்டராக (doctor) வேலை செய்து வந்தாள். ரமாவின் அப்பா ராமசாமி Law படிப்பு படித்து விட்டு ஒரு சட்ட வல்லுனராக வேலை செய்து வந்தார்.வேலையில் இருந்து இருவரும் தினமும் வீட்டிற்கு வர மணி


கோயில் விளையாட்டு

 

 (இதற்கு முந்தைய ‘சொட்டைப் பூனை’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது). அக்கா பூனை பால் குடிப்பதைப் பார்த்து தம்பியும் பால் குடிக்கலாயிற்று. மதியமாவது அம்மா பூனை வந்துவிடும் என்று பார்த்தால் வரவேயில்லை. போனது போனதுதான். அதுக்கு என்ன ஆயிற்றோ தெரியவில்லை. அப்புறம் வரவேயில்லை. குட்டிகள் பசியெடுத்தால் நேராக சமையலறை வாசலுக்கு வந்து கத்தத் தொடங்கிவிடும். அன்று முதல் காலை தூங்கி எழுந்தவுடன், மதியம் ஒன்று முப்பது, இரவு எட்டு முப்பதுக்கு குட்டிகள் ‘டாண்’ என்று