கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: December 14, 2019

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இழவு

 

 நேரம் மாலை 5.45. இவ்வளவு நேரமும் இங்கே என்ன நடந்தது என்று உணர்வதற்கு முன்னாலேயே எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. இன்றைய பொழுது எப்படிப்போனது என்றே தெரியவில்லை. எனது கைத்தொலைபேசி சார்ஜ் இல்லாததினால் மூச்சுப்பேச்சின்றி கிடந்தது. இன்று காலை 6.30 அளவில் மனைவியின் தொலைபேசி அலறலில் விழுந்தடித்து வைத்தியசாலைக்கு சென்றபோது, குடும்பத்தின் தலைமைச்செயலராக இருந்த மாமியும் எனது கைத்தொலைபேசிபோல் அமைதியடைந்திருந்தார். முந்தைய நாள் காலை வைத்தியசாலையில், மாமியின் மூக்குவழியாக குழாய் ஒன்றை தாதியர்கள் செலுத்த அதை அனுமதிக்காமல் அங்கும் இங்கும்


உளைச்சல்

 

 போன் எடுத்து கண்ணுக்கு மிக அருகில் வைத்துப் பார்த்தார் ராஜாராம். எதாவது மிஸ்ட் கால்ஸ் இருக்கிறதா என்று. “எவ்ளோ தடவ எடுத்துப் பார்த்தாலும் ஒண்ணும் இருக்காது. போன் வரல. நான் இங்கயே தானே இருக்கேன். உங்களுக்கு வேணா காது கேக்காது. எனக்கு கேக்கும்”. மனைவியின் குரலில் ஒரு எகத்தாளம். “சே என்ன பசங்ககளோ. கொஞ்சம் கூடப் பொறுப்பு இல்லாம”, ராஜாமணி குரலில் ஒரு வருத்தம். “அன்னபூரணி , கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டு வா” என்றபடி ஈசி சாரில்


ஆனைக்கிணறு தெரு

 

 பதினைந்து வருடங்களுக்குப் பின்னால் ஊருக்குத் திரும்புகிறான் சுந்தர். ஒன்றுவிட்ட சித்தப்பா இறந்த துஷ்டி கேட்பதற்காக இந்த ஊருக்கு மீண்டும் வரவேண்டியதாயிற்று. அடையாளம் தெரியாதபடி ஊரின் முகம் மாறிவிட்டது. பேருந்திலிருந்து இறங்கி நூறுமீட்டர் தூரம் நடந்து சென்று வலது புறம் திரும்பினால் ஆனைக்கிணறு தெரு. இடிந்த கட்டைமண் சுவர்தான் தெருவைத் தொடங்கிவைக்கும். அதற்கு அடுத்தபடியாகத் தகரக்கொட்டாய் போட்ட கரீம்பாய் டீக்கடை. எப்போதும் டீயும் வடை தினுசுகளும் கலந்து தெருவே மணத்துக்கிடக்கும். நீண்ட தாடி வைத்த கரீம்பாய் ஒரு நொடிகூட


பேயும் இரங்கும்

 

 நடுச்சாமத்தைத்தாண்டிய நேரத்தில் அமாவாசை இரவைக் கிழித்துக் கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்த பஸ் வண்டி,பாதையின் வளைவின் திருப்பத்தில் சட்டென்று நின்றபோது அதில் வந்த பிரயாணிகள் ஒருத்தரை ஒருத்தர் கேள்விக்குறியுடன் பார்த்துக் கொண்டனர். ஏன் இந்த பஸ் வண்டி நின்றது என்று அவர்கள் யோசிக்கும்போது, ‘எல்லோரும் கொஞ்ச நேரம் இறங்கி நின்று களைப்பாறுங்கோ. வண்டியில என்ன பிழை எண்டு பார்ப்பம்’. பஸ் கண்டக்கர் உரத்த குரலிற் சொன்னார். ‘இந்த நேரமா பஸ் முரண்டு பிடிக்கவேணும்’? வண்டியிலிருந்த மற்றவர்களுடன் மாதவன்,வண்டிக்கு அப்பால் அவர்களைச்;


அன்று பெய்த மழை

 

 தன்னுடைய “வொர்க்ஷாப்பில் வேலை செய்யும் வேலையாளை கடினமான வார்த்தைகளால் திட்டிக்கொண்டிருந்த ஹமீம், இவனின் கணைப்பை கேட்டு “வா ஷாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் அந்த வேலைக்காரனிடம் தன் அர்ச்சனையை தொடர்ந்தான். ஷாம் உள்ளே வந்து அங்கு இருந்த ஸ்டூலில் உடகார்ந்தான். சிறிது நேரம் அவனை திட்டி விட்டு உள்ளே வந்த ஹமீம், வா வெளியே போய் பேசுவோம். அழைத்துக்கொண்டு எதிரிலிருக்கும் பேக்கரிக்குள் நுழைந்தவன்”ராம்ஜி “இரண்டு டீ ஸ்ட்ராங்கா” சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தார்கள். “சொல்லு ஷாம்” அவன்