கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: April 2019

117 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தொலைத்து விட்டேன்

 

 சாரங்கன் வேலை முடிந்து போனபோது ஹாலில் சரசு உட்கார்ந்திருக்கிறாள். குழந்தை அர்ச்சனா முகத்தில் எந்த பிரதிபலிப்புமின்றி டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். டிவியில் கவுன் போட்ட ஒரு லேடி ஆங்கில எழுத்து உச்சரிப்பை க்ளோஸப்பில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். சி.டி. ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அர்ச்சனாவுக்கு ஐந்து வயசாகிறது. ஒரு தடவை வீட்டுக்கு வந்திருந்த சரசுவின் அண்ணன் அர்ச்சனாவுக்கென்று என்று சில ஆங்கில கேஸட்டுகளை வாங்கி வந்திருந்தான். “ மச்சான்! இதெல்லாம் ஆங்கில எழுத்து உச்சரிப்புகளையும், ரைம்ஸ்களையும், சொல்லித்தரும் கேஸட்டுகள். டெய்லி இந்த


படுகளம்

 

 காமம் கடக்க முடியாத ஒன்றாய் இருக்கிறது. பெண்ணாசை தான் மனிதனை தவறு செய்யத் தூண்டுகிறது. மோகித்தவளை எப்படி மஞ்சத்துக்கு அழைக்கலாம் என மனம் கணக்கு போடுகிறது. அவளைப் பற்றிய நினைவுகளே அலையலையாகப் பெருக மனம் பித்தாகிறது. ஒருவனுக்கு அரூபியாகத் தெரிபவள், இவனுக்கு பேரழகியாகத் தெரிகிறாள். உள்ளுக்குள் காமம் காடாக வளர்ந்து நிற்கிறது. இவன் விதி புத்தியை வென்றுவிடுகிறது. அவளுடைய காலடியில் ராஜ்யத்தை ஒப்படைக்க இவன் தயாராகவே இருக்கிறான். மோகம் ஒரு தீ பற்றிக்கொண்டால் எதனாலும் அதை அணைக்க


தளபதியின் சமரசம்

 

 மன்னர் முல்லாவுக்கு ஒரு வீட்டுப் பகுதியை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தார். அந்த வீட்டுக்கு மாடி உண்டு. அந்த மாடிப்பகுதியை மன்னர் ஒரு படைத் தளபதிக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்திருந்தார். மாடியில் இருக்கும் படைத் தளபதியின் மனைவி அடிக்கடி கல் உரலில் மாவு இடிப்பாள். அந்தச் சமயத்தில் கீழ் வீட்டில் இருக்கும் முல்லாவுக்கு பெரிய தொந்தரவாக இருக்கும். மாவு இடிக்கும் போது வீடே அதிரும். இடியோசை மாதிரி சப்தமும் கேட்கும். முல்லா இரண்டு மூன்று தடவை படைத் தளபதியைச் சந்தித்து கொஞ்சம்


ஓம் ஹண்ட்ரடாயின நமஹ!

 

  எனது கிராமத்தில் ‘ஐயம்மார்’ எனப்படும் இனம் அறவே இல்லாத காலம் அது. பள்ளிக்கூடம் நடத்தி வந்த எங்கள் வீடு ஒன்றுதான் ‘அய்யிர் வூடு’. ஒரு தினம் ஜவ்வு மிட்டாய் தாத்தா அப்பாவிடம் தயங்கித் தயங்கி ஏதோ கேட்டார். உலக்கை மாதிரி தடிமனாக இருக்கும் ஒரு நீளத் தடியில், வண்ண வண்ண நிறத்தில் ஜவ்வு மிட்டாய் சுற்றப்பட்டிருக்கும். தடியில் அங்கங்கே சலங்கை கட்டியிருப்பார். மிட்டாய் தாத்தா அவற்றை சிலுங் சிலுங்கென்று ஆட்டியபடி பாடவும் பாடுவார். ஒரு பைசா


சுந்தரும் புள்ளிவால் பசுவும்

 

 பன்னிரண்டு வயது சுந்தர் ஊர்ப்பசுக்களை மேய்த்தான். அவன் உழைப்புக்காகச் சோறும் கறியும் அவனுக்குக் கிடைத்தன. கோடையில் ஒருநாள் அதிகாலையில் அவன் மூன்று பசுக்களை மேய்ச்சலுக்கு இட்டுச் சென்றான். ‘சுருள் கொம்பு’, ‘கருங்கண்’, ‘புள்ளி வால்’ என்று அவன் அவற்றுக்குப் பெயரிட்டிருந்தான். தனது உணவை ஒருபையில் வைத்து, அதைத் தன் தோளில் தொங்கவிட்டிருந்தான். அந்தப் பையில் அவனது கத்தியும் குழலும் இருந்தன. அவன் ஒரு கொம்பைக் கொண்டு பசுக்களை தூரத்திலிருந்த மேய்ச்சல் நிலத்துக்கு ஒட்டிச் சென்றான். மேய்ச்சல் தளம்


இதய அஞ்சலி

 

 மாலை மணி 7.00. நான் அறைக்கதவைச் சாத்தி மும்முரமாக எழுதிக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் என் மனைவி வைதேகி மெல்ல கதவைத் திறந்து……” கோயிலுக்குப் போகனும்ங்க…..” தயக்கமாய்ச் சொன்னாள். எனக்குக் கோயில் பிடிக்காது. சாமி கும்பிடுபவனில்லை. அதனால் என் மனைவி உள்ளூரில் உள்ள எல்லா கோயிலுக்கும் என் தயவில்லாமலேயே நடந்து சென்று பூசை புனஸ்காரங்கள் முடித்து தரிசித்து வருவாள். இன்றைக்கு இவ்வளவு தாமதமானதற்குக் காரணம் வீட்டில் திடீர் விருந்தாளி. என் நண்பன் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் திடுதிப்பென்று குடும்பத்தோடு மதியம்


புத்திசாலி குரங்குகள்

 

 வணக்கம் குழந்தைகளே ! இப்பொழுது இந்த கோமாளி குரங்குகள் உங்களுக்கு அவர்களுடைய குறும்புகளை பாட்டாக பாடி ஆடி காண்பிக்க போகினறன! எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வேண்டும் வாலு பெரிசா குரங்கு குட்டிக்கு இந்த வால் பெரிசா…? அடிக்குது பாரு கரணம், ஐசைலக்கடி அம்மா…ஐசைலக்கடி அம்மா.. பாருங்கள் குரங்கு போகிறவர்களை எல்லாம் எப்படி வம்புக்கு இழுக்கிறது என்று பாருங்கள்.. அடடா தலையில் வாழை பழத்துடன் நடந்து போகையிலே கூடையில் உள்ள பழத்தை எடுத்து போகிறதே அந்த அம்மா


கரை ஒதுங்கிய காற்று

 

 தாயே! உன்கிட்ட வேண்டியபடியே என் பொண்ணுக்கு நல்ல இடத்திலே சம்பந்தம் கிடைச்சிடுத்து, நான் நினைத்தபடியே உன் அருளாலே உன் கோயில்கிட்டேயே ஒரு கல்யாண மண்டபமும் கட்டி முடிச்சாச்சு, நீதான் கூட இருந்து நல்லபடியா என் பொண்ணோட திருமணத்தை முதல் திருமணமா அந்த மண்டபத்திலேயே நடத்தி கொடுக்கனும் அம்மா! பத்திரிக்கையை தன் குலதெய்வமான மாரியம்மன் சன்னதியில் வைத்து மனதுருக வேண்டினார், குடும்பத்தாருடன் வந்திருந்த சீனி என்கிற சீனுவாசன். சீனிக்கு பூர்வீகம், வேதாரண்யம் அருகே ஒரு அகத்தியாம்பள்ளி கிராமம், அவர்கள்


பேராசை

 

 அது ஒரு சனிக்கிழமை. சென்னை எக்ஸ்ப்ரஸ் மால். காலை பதினோரு மணி. மாதவி தன் கணவன் நரேன் மற்றும் இரண்டரை வயதுக் குழந்தை வருண் ஆகியோருடன் விண்டோ ஷாப்பிங் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஏஸியின் குளிர் இதமாக இருந்தது. வருண் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல் அங்கும் இங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தான். அவன் எங்கே கீழே வழுக்கி விழுந்து விடுவானோ என்கிற பயத்தில் மாதவி அவனை துரத்திக் கொண்டிருந்தாள். வருண் உடனே அங்கிருந்த ஒரு பொம்மைக் குதிரையின் மீது ஏறி


நீங்களே நியாயம் சொல்லுங்கள், நான் குற்றவாளியா?

 

 நேற்று இரவு வெகுநேரம் கண்விழித்து மிட்டேர்ம் பரிட்சைக்குப் படித்துவிட்டுத் தூங்கி, காலையில் எழுந்து கல்லூரிக்குச் செல்லத் தயாராகும் போது, என் செல்போன் அலறியது. என் க்ளாஸ்மேட் சந்தியா போனில் சொன்ன செய்தி கேட்டு அப்படியே கீழே சரிந்தேன். என் கைகால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தது. தலை சுற்றியது. வயிற்றில் ஒரு வலி ஆரம்பித்து என் நெஞ்சையும் தொண்டையையும் அடைத்தது. என் செல்போனைத் திறந்து பார்த்தேன். அதில் சுரேந்தரிடமிருந்து பன்னிரண்டு மிஸ்ட் கால்ஸும், மெஸேஜும் இருந்தது. என் உடம்பெல்லாம் வியர்த்தது.