கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 19, 2018

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நீங்களே சொல்லுங்க சார்!!!

 

 வாங்க சார்! நீங்களே சொல்லுங்க சார், இவ பண்ணுறது சரியான்னு. யாரப்பத்தி பேசுறேன்னு கேக்குறீங்களா? இவதான் சார் கார்ல என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து வர்றாலே என் பொண்டாட்டி இவளைப் பத்தித்தான் சார் சொல்றேன். கல்யாணம் ஆகி ஒரு ஆறுமாசம் ஆகியிருக்கும் சார். அப்பப்ப சண்டை போட்டுக்குவம்னாலும் இரண்டு நாளெல்லாம் பேசாமயிருந்ததில்லை சார். அப்படி நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்னு கேட்டு சொல்லுங்க சார். ஒண்ணுமில்ல சார், இரண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நாங்க இரண்டுபேரும் வேலை பார்க்கிற அலுவலகத்தின்


பாலாவிற்காக…

 

 பாலாவிற்கு முழுவாண்டு தேர்வு முடிந்ததும் என்னுடைய கைபேசியை அன்பளிப்பாக தருவதாக சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் என்னுடைய வாக்குறுதியை என்னால் நிறைவேற்ற முடியாமல் போகும் என்று நான் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. உண்மையில் அவள் என்னிடம் மொபைல் ஃபோன் கேட்கவில்லை. நானேதான் தருவதாக கூறினேன். இன்று என்னால் அந்த சிறுமி ஏமாற்றம் அடைந்த்திருப்பாள் என்பதை நினைக்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது. தாம்பரம் பீச் ரயிலில்தான் நான் பாலாவை முதன்முதலில் சந்தித்தேன். நான் எழும்பூரில் ஏறுவேன். அவள் சேத்துப்பட்டில் ஏறுவாள். அங்கே ஒரு தொண்டு


நான் யார்?

 

 (இறுதிப் பகுதி) டாக்டர் கோவிந்தன் மண்டையை குடைந்து கொண்டார். விடை நாடினார். நான் யார் ? – இதற்கு விடை தெரிந்தபாடில்லை. தேடினார். தேடியே ஓடினார். அவர் தெளிந்த பாடில்லை. “நான் யார் ? நான் நரம்பியல் டாக்டர் கோவிந்தனா? இல்லை நான்கு கால் நாயா? அடிபட்டு நாயாக , மயக்கமாக இருக்கும் நாயின் கனவில் நான் கோவிந்தனாக இருக்கிறேனா? இல்லை, டாக்டர் கோவிந்தன் கனவில் , நான் நாயாக , அலைந்து, அடிபட்டு கிடக்கிறேனா ?


களம் காணுங்கள்!!

 

 (Title inspired by Dr.Abdul Kalam’s quote ”KANAVU KANUGAL”) வேலைக்கு நேரமாகிக்கொண்டிருந்தது.. கடிகார முட்கள்..7.20யை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தன.. சட்டென்று விழித்து…மேற்படி வேலைகளை முடித்து..கிளம்புவதற்குள்..மணி 8.25..! 9.30 மணிக்கு ஆபிஸில் கார்ட் “பன்ச்” பண்ணியாகவேண்டும்..இல்லையெனில்..இரண்டாவது ஷிப்ட் கணக்கில் தான்..அன்றைய நாளை ஓட்டவேண்டியிருக்கும்!. எனது ரூமில் இருந்து 3 கிமீ தான்..அந்த MNC கம்பெனி.. கம்பெனிக்கு அருகிலேயே வீட்டை பிடிக்க நான் பட்ட பாடு..அப்பப்பா!!.. பெரிதாக நாகரீகம் பெறாத..நகரத்தையே சார்ந்திருக்கும் சிறு கிராமத்தில்..ஏதோ, தீப்பெட்டி போன்று ஒரு ரூம்..காலை சென்றால்..இரவு


அன்பின் ஐந்திணை

 

 கால்கள் ரெண்டும் நடுக்கத்தில் வௌவௌத்துப் போயிருந்ததன. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். மனசு முழுதும் பயம். பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஹாஜியின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டேன். ஹாஜியின் கையில் இருந்த ஈரம் என் இதயத்தை ரணமாக்கியது. எங்கையோ நன்றாக வாழக்கூடியப் பெண் ஹாஜி. என்னை காதலித்தப் பாவத்திற்காக மலையுச்சியில் தற்கொலை செய்து கொள்வதற்காக நின்று கொண்டிருக்கிறாள். ரெண்டு பேரும் நிறைய அழுதாகிவிட்டது. இனிமேல் எங்களால் வாழவே முடியாது என்ற பட்சத்தில்தான் இந்த முடிவினை எடுத்துள்ளோம். கடைசியாகக் கண்களைத் திறந்து