Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2018

50 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒரு திருணையின் கதை

 

 பாட்டி தன் அந்திமக் காலத்தில் இந்தத் திருணையில்தான் நாள் பூராவும் இருந்தாள். வயலில் நெல்லுக்குக் களை பறிக்கும் பொழுது தோகை அவள் கண்ணில் இடித்தது. பார்வை போய்விட்டது. கண்ணு தெரியாத பாட்டி இந்தத் திருணையைக் காத்துக் கிடந்தாள். தாத்தா ரொம்ப காலம் இந்தத் திருணையில்தான் படுத்துக் கிடந்தார். அவர் முதுகுப்புறம் சதையில் புண் வைத்தது. புண்களில் புழு நெளிந்தது. தட்டைப் பாரம் ஏற்றிய மாட்டு வண்டியைத் தாத்தா ஓட்டி வந்தார். ஒரு ஓடையில் வண்டி கவிழ்ந்தது. தாத்தாவை


அம்மாசியின் மனக் கணக்கு

 

 கூதல் காற்று சிலீரென்று முகத்தில் அறைந்தது. இருள் விலக இன்னும் வெகு நேரம் பிடிக்கும். மேல் துண்டால் காதுகளை மூடி முண்டாசு கட்டிக்கொண்டு பீடியைப் பற்ற வைத்தான் அம்மாசி. தம் உள்ளே போனதும் அலாதி சுறுசுறுப்புப் பெற்றவனாய் குடிசையின் படல் கதவைத் தட்டி, “அடியேய் ராசம்மா, நான் போயிட்டு வர்றேன்!…” என்று குரல் கொடுத்துவிட்டு, மூலையில் கிடந்த மண்வெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டான். அந்தக் குப்பத்தின் இராஜ வீதிகளில் சங்கமித்துப் புரண்டோடிய சாக்கடை நதிகளில் தாராளமாய் கால்


பச்சை விளக்கு!!

 

 மழை தூறல் ஆரம்பித்திருந்தது. நல்லவேளை… வலுப்பதற்கு முன் அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பியாயிற்று. அவசரமாக ஜெயதேவா பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு ஓடினேன். சாலையோர கடைகளில் உண்டான மசாலா வாசனை பசியை கிள்ளியது. ராகவன் சார் சூடாக மசால் வடை வங்கிக் கொண்டு வந்திருப்பார் என்று நினைத்தபோதே உதட்டில் சிரிப்பு பிறந்தது. ஜெயதேவாவிலிருந்து சில்க் போர்டு செல்ல வேண்டும். சில்க் போர்டிலிருந்து மற்றொரு பேருந்தை பிடிக்க வேண்டும். சில்க் போர்டு வந்தடைவது பெரும் கண்டத்திலிருந்து தப்பித்து வருவது போன்று. அதிலும் ட்ராஃபிக் பெங்களூரின்


புதிய பாதை

 

 காலை பத்து மணி! பத்தாம் திகதி. ஞாயிற்றுக்கிழமை…. தினத்தாள் கலண்டரின் தாளைக் கிழிப்பதற்காக நோட்டம் விட்ட அனிதா, அதில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வாசகத்தை ஒரே மூச்சில் படித்தாள்! உன் கடமையில் தவறும்போது மட்டும் வருத்தப்படு! முப்பது வருடம் வாழ்ந்தவனும் இல்லை. முப்பது வருடம் தாழ்ந்தவனும் இல்லை! “இதுக்கு ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்லை. தத்துவம் சொல்வதைப்போல் நடந்தால் மனிதன் எங்கோ போயிடுவான். கலண்டரில் கடிந்து கொண்டவள் தாளைக் கிழித்துக் குப்பைக்கூடைக்குள் எறிந்தாள். பொங்கலுக்கு இன்னமும் ஐந்தே ஐந்து நாட்கள். தைபிறந்தால்


கரடி

 

 ”கரடி எங்கய்யா?” என அவன் மூன்றாவது முறையாகக் கத்திய சத்தம், அண்ணாமலையின் காதுகளில் சரியாகக் குவியவில்லை. ‘என்ன?’ என்பது மாதிரி தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்ததோடு சரி. தன்னை ஒரு கரடியாகப் பாவனைசெய்து, ”எங்கே?” என அதிரும் அந்தப் பெருமேள சத்தத்தினூடே கேட்டபோதுதான், ‘அங்க பார்’ என்பதுபோல நகராட்சி நிழற்குடைப் பக்கம் கை காட்டினார் அண்ணாமலை. அவனோடு சேர்ந்து நான்கைந்து பேர் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். ஒரு கரடியும் புலியும் இரண்டு இரண்டு கால்களில் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார்கள். கேமராக்களும்


சேற்றில் மலர்ந்த தாமரை

 

 (இதைப்புரிந்து கொள்ள இதற்கு முந்திய பாகம் : ஒரு கோலமயிலின் குடியிருப்பு என்ற கதையை வாசிக்கவும்) பாகம் 2 சிற்றுண்டி பில் கொடுக்க சர்வரிடம் கேட்ட பொழுது என் கையை தடுத்தி மல்லிகாவே அதை வெடுக்கென்று சர்வர் கையிலிருந்து இழுத்துக்கொண்டார். பூப்போன்ற இந்த மங்கைக்கு எத்தனை சோதனைகள், எத்தனை அல்லல்படும் இன்னல்கள் இடற்பாடுகளின் தொடர்ச்சி, பாதுகாப்பற்ற இருப்பிடம் ஒரு நிரந்தரமற்ற கேள்விக்குறியான ஒரு வாழ்க்கை, எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆபத்து காத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அகோர சூழ்நிலை.


நீயும் கூட ஒரு தாய் தான்!

 

 “ …ஹலோ!…விஜயா பேங்க் பிராஞ்சா?…” “ ஆமாம்! உங்களுக்கு யார் வேண்டும்?…” “ மேனேஜர் ரமா மேடத்திடம் அவசரமாப் பேசவேண்டும்!..” டெலிபோன் ஆபரேட்டர் மேனேஜர் ரூமுற்கு லைன் கொடுக்கிறார். “ எஸ் மேனேஜர் ஸ்பீங்கிங்!…” “ மேடம் நான் மெட்ராஸிருந்து கௌதம் பிரண்ட் பிரகாஷ் பேசுகிறேன்!…… வந்து….வந்து,,,” குரலில் ஒரே பதட்டம்! “ என்னப்பா…கௌதமிற்கு என்ன?..” பதட்டம் இடம் மாறி விட்டது! “ மேடம்!… கௌதம் இரண்டு நாளா வேலைக்குப் போகவில்லை!…கடுமையான காய்ச்சல்… தலை வலி, வாந்தி…


செல்லாக்காசு!

 

 அன்று திங்கட்கிழமை! செல்வம் அவசரம் அவசரமாக அலுவலகத்திற்கு கிளம்பிக் கொண்டிருக்கையில் அவன் மனைவி லதா ஆரம்பித்துவிட்டாள். என்னங்க! பசங்களுக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்டணும்? நீங்க பாட்டுக்கு கிளம்பிப் போனா எப்படி? நேத்தே சொன்னேன் இல்லை? செல்வம் அமைதியாக லதாவை பார்த்தான்! எவ்வளவு? என்றான். ரெண்டுத்துக்கும் சேர்த்து இருபத்தி இரண்டாயிரம் ஆவுது? என்னது? ஏன் இப்படி மலைச்சி போய் நிக்கறீங்க? நாம என்ன உங்க ப்ரெண்ட் மாதிரி இண்டர்நேசனல் ஸ்கூல்லயா நம்ம பசங்களை சேர்த்து இருக்கோம்? சாதாரண மெட்ரிகுலேசன்


கடவுள் பாதி மிருகம் பாதி…

 

 ரஜனி திரைப்படத்தின் இரண்டாவது ஆட்டம் முடிவு. கொட்டிக் கவிழ்த்த நெல்லிக்காய்கள் போல் மக்கள் கூட்டம் கொளேரென்று திரையரங்கிலிருந்து சிதறியது. சேகரும் அதில் ஒருவனாக வெளி வந்தான். நேற்று வெளியான படம். நண்பன் ஒருவன் அதில் நடித்திருப்பதால் பார்த்து பதில் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம். அண்ணா நகர் உதயத்திலிருந்து தியாகராய நகர் பாண்டி பஜார் பக்கம் போக வேண்டும். ஆட்டோவைப் பார்த்தான் சேகர். நிற்பவைகளில் மக்கள் முண்டி அடித்துக் கொண்டு ஏற……இறுதியாக நின்றதில் ஓட்டுநர் ஏறினான். “சார். ஆட்டோ


ஆப்பிள் பழம்

 

 அது 1968ம் வருடம் என்று நினைவு… அப்போது எனக்கு பத்து வயது. நாங்கள் ஒரு அக்கிரஹாரத்தில் குடியிருந்தோம். ஒருநாள் மாலை எங்கள் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து ஆப்பிள்பழம் ஒன்றைத் தின்று கொண்டிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வருடங்களுக்கு முற்பட்ட அந்தக் காலத்தில் ஆப்பிள்பழம் என்பது மிக அரிதான, ஆடம்பரமான விஷயம். விரல் விட்டு எண்ணிவிடும்படியான சில குடும்பங்களில்தான் ஆப்பிள் வாங்கிச் சாப்பிடுவதெல்லாம் கட்டுப்படியாகும். கட்டுப்படியாகிற குடும்பம் எங்களுடையது. ஏதாவது பழங்களையோ அல்லது தின்பண்டங்களையோ, வாசல்படியில் உட்கார்ந்து தெருவை வேடிக்கை