Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: January 23, 2018

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

முதிர் கன்னியும், முதிர் காளையும்

 

 அவள் பெயர் டாக்டர் சரோஜினி. முப்பத்திரண்டு வயது. திருமணத்தில் ஆர்வமில்லை. தனிமையில் வாழ்கிறாள். சிறிய வயதிலிருந்தே தனக்கென்று ஒரு நேர்கோட்டை வகுத்துக்கொண்டு வாழ்பவள். படிப்பில் நிறைய மதிப்பெண்கள் எடுத்து, ஆர்வத்துடன் தாவரவியலில் பி.எச்டி வாங்கி இன்று அவள் டாக்டரேட் பட்டத்துடன் பெங்களூர் யுனிவர்சிடியில் சிறப்பாக பணி புரிகிறாள். காலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்துவிடுவாள். வீட்டினுள்ளேயே ட்ரெட் மில் வைத்திருக்கிறாள். அதில் தினமும் அரைமணிநேரம் வியர்க்க வியர்க்க ஓடுவாள். பின்பு சற்று ஓய்வு. அதன் பிறகு யோகா; ப்ராணாயாமம்;


வைக்கோல் உறவுகள்

 

 எனக்கு வயது பதினைந்து. என் அப்பாவை எனக்குப் பிடிக்காது. காரணம் அப்பா எப்போது பார்த்தாலும் பணம் வைத்துச் சீட்டாடுவார். ஆயிரக்கணக்கில் அடிக்கடி தோற்றுப் போவார். அதனால் என் பெரியப்பாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் அடிக்கடி சண்டையும், வாக்குவாதமும் உண்டாகும். உடனே அப்பா கோவித்துக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு ஓடிப் போய்விடுவார். அதன்பிறகு நான்கைந்து மாதங்கள் கழித்துத் திரும்பி வருவார். ஆனால் எங்கள் வீட்டில் அதைப்பற்றியெல்லாம் யாரும் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள் – என் அம்மா உட்பட. இதுதவிர அப்பாவுக்கு குடி, சிகரெட் பழக்கமும்


வாஸக்டமி

 

 எனக்கும் மேகலாவுக்கும் திருமணமாகி பத்து வருடங்கள் நேற்றுடன் முடிந்தது. மேகலா என் அக்காவின் மகள். நான் அவளுக்கு மாமா முறை. என்னை மாமா என்றுதான் கூப்பிடுவாள். என்னைவிட பத்து வயது சிறியவள். கணவன் என்கிற அந்தஸ்தைவிட மாமா என்கிற அக்கறைதான் என்மேல் அவளுக்கு அதிகம். அவள் என்னைவிட அழகானவள். துடிப்பானவள். அவளுக்கு நிறைய நண்பிகள், நண்பர்கள் உண்டு. அனைவரிடமும் கலகலப்பாக பேசுவாள். அவர்களுடன் முகநூல், வாட்ஸ்ஆப்பில் எப்போதும் தொடர்பில் இருப்பாள். பெரும்பாலான வேலைகளை தன்னுடைய ஸ்மார்ட் போனிலேயே


அறிவுஜீவிகள்

 

 கலிபோர்னியாவில் இருந்த ராம்குமாருக்கு, அவனுடைய மயிலாப்பூர் வீடு முற்றிலுமாக வழித்து துடைத்து கொள்ளையடிக்கப்பட்ட செய்தி கிடைத்ததும் துடித்துப்போனான். அடுத்து என்ன செய்வதென்றே அவனுக்குப் புரியவில்லை. கம்பெனியின் ஒரு ப்ராஜக்ட் விஷயமாக கலிபோர்னியா வந்து நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. இன்னும் இருபதுநாட்கள் இங்கேயே தங்கி இருந்து வேலையை முடிக்கவேண்டும். இவன் அமெரிக்காவில் இருக்கும்போது, பாவம் சுஜாதா தனியாக சென்னையில் குழந்தையுடன் தவிக்க வேண்டாமே என்பதற்காக அவளை ஒருநாள் முன்னதாக ஸ்ரீரங்கம் அனுப்பிவிட்டு, மயிலாப்பூர் அபார்ட்மென்ட்டை நன்றாக இழுத்து பூட்டிவிட்டுத்தான்


தப்புத் தாளங்கள்

 

 காலை ஆறு மணி. எனக்கு மாயா மொபைலில் போன் செய்தாள். எடுத்தேன். “குட் மார்னிங் மாயா… உடனே வரட்டுமா?” “விளையாடாதே பாஸ்கர். நான் சரியில்லை”. “ஹேய் வாட் ஹாப்பண்ட்?” “ராத்திரியெல்லாம் ஒரே வாந்தி.” “என்னத்தை சாப்பிட்டாய்?” “எதையும் சாப்பிடலை.” “அப்ப எதுக்கு வாந்தி?” “உன்னால யூகிக்க முடியலையா பாஸ்கர்?” “முடியலை.” “நீ அப்பாவாகப் போகிறாய்… நான் அம்மாவாகப் போகிறேன்.” நான் ஷாக்காகி படுக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்தேன். “நேற்று நான் தூங்கவே இல்லை. எனக்குப் பயமாய் இருக்கிறது..” “இனி