கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: January 18, 2018

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பெற்றது குற்றம்…

 

 பல பேர் நடமாடும் ஒரு பஸ் தரிப்பு நிலையம் உம்முனாவின் வசிப்பிடமாக இருந்தது. அங்கு சீமேந்தினால் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு வாங்கை அவள் உட்காரவும் உறங்கவும் பயன்படுத்திக் கொண்டாள். அவளின் கண்களில் குடி கொண்டிருந்த அன்பும் கருணையும் கலந்த தாய்மை அங்கு வருவோர் போவோரை ஈர்த்துக் கொண்டன. அதனால் அவள் அங்கிருப்பதைப் பற்றி அவளுக்கெதிராக எதிர்ப்புகளோ, புகார்களோ எழவில்லை. அது மட்டுமல்ல, உரிய நேரங்களில் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு சாப்பாடோ தேநீரோ கிடைத்துக் கொண்டே இருந்தது. அவள் கேட்கா


வேண்டாம் இந்த விபரீதம்…!

 

 கூடத்து சோபாவில் தனித்து அமர்ந்திருந்த சந்திரசேகரனுக்கு இரண்டு நாட்களாக மனசு சரி இல்லை. காரணம், நிர்மல் விமலுக்குள் சரியான பேச்சு வார்த்தைகள் இல்லை. மனமுறிவு!. அவர்கள்; இவர் மகன்கள். நிர்மல் மூத்தவன். விமல் அவனைவிட மூன்று வயது இளையவன். இருவருக்கும் தற்போது வாலிப வயது. படித்து முடித்து முறையே வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். மூத்தவனுக்குத் திருமணம் முடிந்து விட்டது. இளையவனுக்கு இன்னும் இல்லை. அவர்கள் இருவரும் மதிப்பிலாகட்டும், மரியாதையிலாகட்டும் அண்ணன் தம்பிகளாய்ப் பேசிக் கொள்வதே இல்லை. ‘மாப்ளே! மச்சான்


செல்லாச்சியம்மா

 

 செல்லாச்சியம்மா செத்துப் போனாராம். பிரான்சிலிருக்கும் நேசன் போயிருப்பானோ? நேசன் அவர் மகன். ஒருகாலத்தில் வவுனியாவிலிருந்தபோது எங்கள் அயல் வீட்டிலிருந்த அன்பான ஜீவன். இன்று அவர் இல்லை. அவரின் இறப்புச் செய்தியை கேட்கிறதுக்கு எங்கள் மத்தியில் தொடர்புகள் தொடரவில்லை. கால ஒட்டத்தில் கணிசமான மாற்றங்கள். ஒவ்வொருத்தரின் பிரச்சனைகளின் தாக்கம் எல்லோரையும் தனிமைப்படுத்தி விட்டிருந்தன. செல்லாச்சியம்மா, மெல்லிய சருகு போன்ற காய்ந்த தோற்றம் உடையவர். சுமாரானவர். அவரின் வாழ்வு எழுதினாலும் எழுதாட்டியும் ஒரு காவியம் தான். நெஞ்சுரம், அன்புள்ளம் இவற்றை


நீர்பறவைகளும் பூங்கொடிகளும்

 

 ஒரு ஊரில் ஒரு குளம் இருந்தது, அந்தக் குளம் நிறையத் தண்ணீர் இருந்தது. தண்ணீர் நிறைந்திருந்தால் அந்தக் குளம் மிக அழகாக விளங்கியது. அந்தக் குளத்தில் கொட்டி, ஆம்பல், நெய்தல் போன்ற நீர்ப் பூங்கொடிகள் இருந்தன. கொக்கு நாரை போன்ற நீர்ப்பறவைகளும் இருந்தன. எல்லாம் ஒரு குடும்பம் போல் ஒன்றாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்தக் குளம் தன உறவினர்களான பூங்கொடிகளுக்கு வேண்டிய அளவு தண்ணீர் குடிக்கக் கொடுத்து உயிர்வாழ்ச் செய்தது. அது போலவே, அன்புடன் தன்னிடமுள்ள மீன்களையும்


விவசாயி அடைந்த வருத்தம்

 

 கிராமத்திலிருந்து ஒரு விவசாயி நகரத்துக்கு வந்தான். பசி எடுத்தது. அவனுக்கு ஒரு சிற்றுண்டி விடுதிக்குச் சென்று, ஒரு தோசை கொண்டு வரச் சொல்லி, சாப்பிட்டான், பசி அடங்க வில்லை. மேலும், ஒரு தோசை கொண்டு வரச் சொல்லி, அதையும் சாப்பிட்டான். அப்பொழுதும், அவன் வயறு நிறைய வில்லை. மூன்றாவது தடவை, ஒரு தோசை வரவழைத்து அதையும் சாப்பிட்டான். பசி அடங்கவில்லை. பிறகு ஒரு மசால் வடையைக் கொண்டு வரச் சொல்லி, அதைச் சாப்பிட்டதும் பசி அடங்கியது. அப்போது


குரு மாமா

 

 கான்ஃபரன்ஸ் அறையில் இருந்து என் மேஜைக்குத் திரும்பி சார்ஜில் போட்டிருந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தபோது, ‘தவறிய அழைப்புகள் மூன்று’ என அறிவிப்பு இருந்தது. மூன்றுமே குரு மாமாதான்… இரண்டு நிமிட இடைவெளிகளில். காத்திருக்காமல் உடனே உடனே அழைக்கிறார் என்றால், அத்தைக்கு வேறு போன வருடம் இதய ஆபரேஷன் நடந்ததே… நான் பதைபதைப்புடன் அழைத்தேன். ”மாமா… சுதாகர்… என்ன மாமா?” ”ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்னை வர்றேன். ஒருத்தரைப் பார்க்கணும். நீ ஊர்ல இருக்கேதானே…” ”இருக்கேன் மாமா. எதுல வர்றீங்க?” ”ராக்ஃபோர்ட்ல


மழையில் ஓர் கிழவர்!

 

 இரண்டு தினங்களாக விடாமல் பெய்த மழை மனமிரங்கிக் கடந்த அரை மணி நேரமாக சிறு தூறலாக மாறியிருந்ததை வரவேற்றான் சங்கர். சே, இதென்ன போர்! தொடர்ந்த மழையின் ஓயாத ஓசை, பகலிலும் இருள் கவ்வினாற்போன்ற சோம்பல் சூழ்நிலை, தெருவில் முழங்கால் நீரில் சளக், சளக்என்று சப்தம் ஏற்படுத்தி நடந்து போகிற மனிதர்கள், உடம்பை ஊடுருவும் குளிர்… சங்கர்! பை ஒன்றையும் பணத்தையும் நீட்டினாள் அம்மா. “ராத்திரி சமையலுக்கு வீட்டில் அரிசி இல்லை சங்கர், சித்தே செட்டியார் கடை


சினிமா பார்க்க சென்றவர்கள் மனதுக்குள் ஒரு சினிமா

 

 மதியத்துக்கு மேல் கல்லூரிக்கு மட்டம் போட்டு விட்டு சினிமா போகலாம் என கடைசி பெஞ்ச மாணவர்கள் குழு முடிவு செய்தது. இந்த யோசனையை சொன்ன சாமியப்பனும், அவன் அருகில் உட்கார்ந்திருக்கும் கார்த்தி, சரவணன், இந்த மூவரும் திட்டமிட்டபடி மதிய உணவை நண்பர்களுக்கு தாரை வார்த்து விட்டு அந்த வெயிலில் சினிமா பார்க்க வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். வெயில் தாளமுடியாமல் சரவணன் கண்களுக்கு மேல் பக்கவாட்டில் கைகளை வைத்துக்கொண்டு ஸ்..அப்பப்பா என்று சொன்னான். இப்ப டிக்கெட் கொடுத்துடுவாங்க, பொறுத்துக்க


ஒரு தலைக்காதலும் ஒரு வழிப்பாதையும்

 

 நான் பிரபு,படிப்பு முடிந்து கடந்த இரண்டு வருடங்களாக தனியார் கம்பெனியில் வேலை செய்து வருகிறேன். தினமும் மாலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பிவிடுவேன். அதே நேரம் வீட்டிலிருந்து வாழைப்பழத் தார்களை வியாபாரத்துக்காக என் அப்பா தள்ளுவண்டியில் எடுத்துச் செல்வார்.அவர் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்ட அரைமணி நேரத்தில் நானும் புறப்பட்டு என் அப்பாவின் கடைக்குச் செல்வேன்.கடையானது என் வீட்டிலிருந்து சுமார் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும்.எங்கள் தெருவை கடந்ததும் வீடுகளின் எண்ணிக்கை குறைய ஆரம்பித்துவிடும்.சற்று தூரத்தில்


சாப வறட்சி

 

 நாரைக்கிணறு, மணியாச்சியில் இருந்து திருநெல்வேலி செல்லும் வழியில் இருக்கும் ஒரு சிறிய கிராமம். அந்த ஊர் தண்ணீர் வறட்சிக்குப் பிரபலம். நிஜமாகவே அந்த ஊரில் குடிப்பதற்கு தண்ணீர் கிடைக்காது. ஒவ்வொரு பானைத் தண்ணீருக்கும் ஊரின் பெண்கள் குடத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு நான்கு கிலோமீட்டர்கள் சென்று வரவேண்டும். நாய் படாத பாடுதான் நாரைக்கிணறு பெண்களின் பாடு. இந்தக் கொடுமையால்தான் அந்த ஊரின் ஆண்பிள்ளைப் பையன்களுக்கு எந்தச் சுத்துவட்டார வெளியூர்காரன்களும் தங்கள் வீட்டுப் பெண் பிள்ளைகளை கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுப்பதேயில்லை. அங்குபோய்