கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: January 7, 2018

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மெழுகுவர்த்தி

 

 அப்பா இப்பொழுதல்லாம் அடிக்கடி கனவில வருகிறார்.கூடவே அம்மாவும். இயல்பாய் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.பழைய காலத்தை பற்றிக்கூட பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.அவருடன் பணி புரிந்தவர்களைப்ப்ற்றி,வேலை செய்யும் போது நிகழ்ந்த ஏதேனும் நிகழ்வுகள் பற்றி சாவாதானமாக என்னுடன் உரையாடுகின்றனர். ஒரு சில நேரங்களில் ஏதோ சொல்ல வருகிறார் அது மட்டும் சா¢யாக கேட்க மாட்டேனெங்கிறது. திடீரென விழிப்பு வரும்போது யாருமில்லாமல் மனசு கனத்து போகிறது. திரைப்படத்தில் மூன்று மணி நேரம் முடிந்த பின்னாலும் திரை பிம்பம் ஆடுவது போல மனசுக்கு படுமே அது போல


எழுதப்படாத தீர்ப்புகள்!

 

 “உம்… ஆரம்பிச்சுற வேண்டியதுதானே?” நடுவளவு பெரிய தனக்காரர் தங்கசாமி ஊர்க் கூட்டத்தை நோக்கிக் கேட்டார். பஞ்சாயத்துத் தலைவர்களும், கூடியிருந்தவர்களில் பலரும் தலையசைத்துச் சம்மதம் தெரிவிக்க, தங்கசாமி செருமிக் கொண்டு, புங்கனூராரைப் பார்த்துச் சொன்னார்: “ஏனுங்கோ, பிராது கொடுக்க வந்தவிய நீங்க. உங்க பிராதைச் சபையில சொல்லுங்க!” தலை குனிந்து நின்ற புங்கனூரார் மெல்ல நிமிர்ந்தார். அவருடைய கண்கள் ஜிவு ஜிவுவென்று சிவந்திருந்தன. தொந்தி முன்னுக்கு வந்திருந்ததில் செல்வச் செழிப்பும், தலை முழுவதும் நரையோடியதில் வயதும், உடம்பின் சுருக்கங்களில்


தெய்வம் தந்த வீடு

 

 பிணத்தின் மீது காசை விட்டெறிந்து போவதைப் போலத்தான் எங்களுக்கு பிச்சையிடுகிறார்கள். வானக் கூரையின் கீழே தான் ஒவ்வொரு நாளையும் கழிக்கிறோம். விசேஷ நாட்களில் கோயில் வாசலே எங்களுக்கு கதி. கையேந்துபவன் மரக்கட்டைதான். சுயக்கொலை செய்து கொள்ளாமல் யாராலேயும் கையேந்த முடியாது. என்னோட நொண்டி, நொடமானவனெல்லாம் பிச்சை எடுக்கிறான். இவனுக்கு கால், கையை ஊனமாக்காம வயித்தை ஊனமாக்கியிருந்தான் அந்தக் கடவுள்னா இந்த நிலைமைக்கு அவன் வந்திருப்பானா? கவலையைப் போக்கும் அருமருந்தாக நான் சிகரெட்டைத்தான் நினைக்கிறேன். பாம்பு கடிச்சாக் கூட


வீடு

 

 “”உங்க தம்பி துபாய்லேருந்து போன் பண்ணினார்” அலுவலகத்திலிருந்து அப்போதுதான் திரும்பியிருந்தேன். ஃப்ரெஷ் செய்து கொண்டபின் டி.வி.க்கு எதிரில் வழக்கமான இடத்தில் உட்காரும்போது லட்சுமி சொன்னாள். கையில் ஆவியுடன் காபி. என்னைப்பற்றி – நான் ராமகிருஷ்ணன். ஆண்டு வருமானம் சில லட்சங்கள். ஒழுங்காக வரி கட்டும் தொழில் முனைவன். அழகான மனைவி லட்சுமி. செல்லக்குட்டி ஹரிணி – ஒரே மகள். ஐந்து வயது சுட்டிப் பயல். என் தம்பி ரமணி துபாயில் என்ஜினீயர். எப்போதும் வீட்டுக்குத்தான் ஃபோன் போடுவான்.


தலைமுறை

 

 சுள்ளென்ற வெயில்.வெறுமை ரீங்காரமிடும் பொழுது.இரண்டு நாளாய் ஊணுறக்கம் இழந்த களைப்பு. நடந்து நடந்து தலை கிறுகிறுக்க…சட்டென்று நட்ட நடு வெளியில் தரையில் உட்கார்ந்து விட்டேன்.உச்சி முதல் பாதம் வரை வியர்த்து வழிந்து..குளித்த மாதிரியாயிற்று. மனசுக்குள் ‘எங்கே..எங்கே’என்ற கேள்வியின் அரிப்பு.பார்வையெல்லாம் அவன் போலவே….மாய தோற்றங்களாகி…தேடுதல் எத்தனை சிரமமானது.இப்போதுதான் புரிகிறது. அது சரி.யாரைத் தேடுகிறேன்.சொல்லவில்லையே. அருண்.உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது.என் ஒரே மகன். அவனை..மூன்று நாட்களாக காணவில்லை. முதலில்,வழக்கம் போல பின்னிரவில் வந்து வராண்டாவில் படுத்திருப்பான் என்று நினைத்து இருந்து விட்டேன்.மறுநாள் மதியம்


மயிலும் வான்கோழியும்

 

 காட்டில் இருந்த பறவைகள் எல்லாம் ஒரு பெரிய மாநாடு கூட்டின. அந்த மாநாட்டுக்கு எல்லாப் பறவைகளும் வந்திருந்தன. பறவைகள் முன்னேற்றத்தைக் குறித்துப் பல தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. மாநாட்டு முடிவில் ஒரு நடன அரங்கேற்றம் ஏற்பாடாகியிருந்தது. திட்டப்படி கடைசியில் மாநாட்டு மேடையின் மீது ஏறி மயில் நடனம் ஆடியது. நீலப்புள்ளிகள் நிறைந்த அழகிய பச்சைத் தோகையை விரித்து மயில் ஆடிய நடனம், பார்க்கப் பார்க்க இன்பமளிக்கும் காட்சியாயிருந்தது. பறவைகள் மயிலை மிகவும் பாராட்டின. அதன் அற்புதமான நடனத் திறனைக்


சிங்கத்தை வெற்றி கொண்ட கொசு

 

 காட்டில் படுத்திருந்த சிங்கத்திடம் போய் ஒரு கொசு பேசத் தொடங்கியது. “என்னைவிட நீ பலசாலி என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய் அல்லவா? அது மிகவும் தவறு. “உன் வலிமை எப்படிப்பட்டது?. பற்களை நறநற என்று கடித்து, நகங்களால் பிராண்டுகிறாய், இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், ஏழைப் பெண் தன் கணவனுடன் சண்டையிடுவதை போலத்தான் இருக்கிறது. சரி, வா, நாம் இருவரும் சண்டை போட்டுப் பார்ப்போம்” என்றது. உடனே இது ‘ங்கோய்’ என்று ரீங்காரம் செய்து கொண்டு சிங்கத்தின் மீது


மழை

 

 சதுர சாளரம் வழியாகச் சீரான தூறல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளுக்கு எழும்பிய மண்வாசனை பழைய நினைவுகளைக் கிளறிவிட்டது. அருண், “சந்தியா, செரங்கூன் ரோட் பக்கம் ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு! போய்ட்டு வரலாமா?” “கொஞ்சம் இருங்க. வெளிய காயப்போட்ட துணிகளை எல்லாம் எடுத்து உள்ள போட்டுட்டு வரேன். மழை வந்தா எல்லாம் நனஞ்சிடும்.” “என்னது, மழை வருமா? வெளிய பாத்தியா வெய்யில் எப்படி கொளுத்துதுன்னு!” சந்தியா பதில் ஏதும் சொல்லாமல் துணி எடுப்பதில் மும்முரம் காட்டினாள். அடுத்த 15


மீசை தாத்தா

 

 கணேஷ் தாத்தா பெரிய முறுக்கு மீசையும், கம்பீரம் குறையாத குரலோடு, பார்ப்பவர்களின் கவனத்தை தன் பக்கம் திசைத்திருப்பம் உடற்கட்டமைப்பு கொண்டிருந்தார். ஊரில் கணேஷ் தாத்தாவை மில்ட்ரி மீசை என்றே எல்லோரும் அழைப்பார்கள். அவரின் இளம் வயதில் இருக்கும் போதுக்கூட மீசையை பெரியதாகவே வைத்திருந்தாராம். அவரின் மீசையை பார்த்தே ராணுவத்தில் வேலையே கொடுத்தார்கள் என ஊர் மக்கள் பேசிக் கொள்வார்கள். மீசை தாத்தாவின் மனைவி லட்சுமி. இவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள். இரண்டு மகன்கள் சுரேஷ் மற்றும் மகேஷ், ஒரே


எதை விதைக்கிறோமோ…

 

 சிறுவன் ரகுராமனுக்கு தாத்தா பாட்டி என்றால் ரொம்பப் பிடிக்கும். தாத்தாதான் அவனுக்கு ஸ்லோகங்கள், புராணக் கதைகள், நீதிக்கதைகள் நிறைய சொல்லிக் கொடுப்பார். தவிர, இரவு அவன் தூங்கும்முன் நிறைய அம்புலிமாமா கதைகள் சொல்லித் தூங்க வைப்பார். ஆறாவது படிக்கும் ரகுராமன் பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் அவனுடைய வீட்டுப் பாடங்களை அக்கறையுடன் சொல்லிக் கொடுத்து, அதைச் செய்ய வைப்பார். பாட்டி அவனை தினமும் குளிப்பாட்டி, தலைமயிரை வகிடு எடுத்து வாரிவிட்டு, ஸ்கூல் யூனிபார்ம் அணிவித்து, சாக்ஸ், ஷூ போட்டுவிட்டு ஸ்கூல்பஸ்