கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: January 1, 2018

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தேடல்

 

 அவசரமாக எழுப்பப்பட்டேன். யாரோ ஒருத்தி முத்தம் தர தயாராயிருந்த கனவு தடைபட்டது. விழி திறந்து பார்த்தபோது அம்மா தெரிந்தாள்.வெளியே எதையோ சுட்டிக் காட்டினாள். எழுந்து அவசரமாக பார்வையை ஜன்னல் வழியாக வீசினேன்.அங்கே காலை பத்திரிகை படித்தபடி இருப்பது…”ஓ மைகாட்…ஜெனிபர்..” வாரி சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்து வந்தேன். கழுவாத என் முகத்துக்கு ‘குட் மார்னிங்’ சொன்னாள். “ஏம்பா விடியறதுக்குள்ள வந்திருக்க..எனி பிராப்ளம்’ “மன்னாங்கட்டி மணி இப்ப எட்டரை.” நான் மறுவார்த்தை பேசாமல் அவசர அவசரமாய் பல் தேய்த்து,குளித்து,சாப்பிட்டு….எல்லாம் முடித்து


சிக்கன் 88

 

 கோவையிலிருந்து இரவு 8 மணிக்கு வரும் “ஆதி டீலக்ஸ் பஸ்சில் நம்ம ஆபீசுக்கு புது ஹெட்கிளார்க் பஞ்சநாதம் வர்றார்.அவரை ரிஸீவ் பண்ணி நம்ம ஆபீஸ் கெஸ்ட் ஹவுஸில் சேர்க்க வேண்டியது உம்ம பொறுப்புய்யா!” என்று எஸ்டாப்ளிஷ்மெண்ட் செக்ஷன் ரங்காச்சாரி, ஸ்டோர்ஸ் தங்கப்பனிடம் முந்தின நாள் சொன்னபோது, உடம்பில் மகிழ்ச்சிப் பூரிப்பு ஓர் பிரவாகமாகவே ஓடியது தங்கப்பனுக்கு! “என்ன அதிர்ஷ்டம்! என்ன அதிர்ஷ்டம்!” என்று தன்னையே தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டான் தங்கப்பன். “அடேய், சீனு! அற்பப் பதரே! தொலைஞ்சாய்


தஞ்சை ஓவியம்

 

 (தஞ்சாவூரில் நடந்த உண்மை காதல் கதையும் , கற்பனை கலந்த சில யுக்தியையும் , ஒருவர் பேசுவது போல கதை சித்தரிக்க பட்டுள்ளது , இரண்டாம் பாதியில் வரும் அனைத்தும் கற்பனையே ) , தஞ்சை – 2006 என் பேரு பிரசன்னா. என் அப்பா பேரு சுவாமிநாதன், அம்மா பேரு தெய்வானை. எனக்கு ஒரு அக்கா, கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்துட்டாங்க. நான் சென்னைல Visual Communication முடிச்சிட்டு தஞ்சாவூர் வந்துட்டேன் . நான் ஊருக்கு வந்த


ஏட்டிக்குப் போட்டி

 

 ஒரு ஊரில் கணவனும் மனைவியும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவன் ஒரு துணிக்கடையில் வேலை செய்து வந்தான். அவன் மனைவி குணக் கேடானவள். கணவன் ஏதாவது சொன்னால், அதற்கு மறுப்பு கூறுவது அவள் வழக்கம். அவனும் அவளுக்குப் பதில் சொல்லாமல், மௌனமாகவே இருந்து விடுவான். அவனுடைய தாய் இறந்து போய், ஒரு வருடம் ஆகிறது. மறுநாள் அந்த நினைவு நாளைக் கருதி நெருங்கிய உறவினர்களை அழைத்து உணவு அளிப்பது, அவனுடைய சமூக வழக்கம். அதைச் செய்ய வேண்டும் என்பது


ரே…குரசோவா…மற்றும் சில பேய்கள்

 

 இயற்பெயர் குமரேசன். அறையில் இருக்கும் நோட்டுப் புத்தகத்தைப் புரட்டிப்பார்த்தால், ‘அபராஜித் செல்வா’ என பக்கம் பக்கமாக எழுதியிருக்கும். போன வாரம் பெயர் மாற்றியிருக் கிறான். தினமும் முந்நூறு தடவையாவது புதுப்பெயரை எழுத வேண்டும். மனதை ஒருமைப்படுத்தி ‘அபராஜித் செல்வா… அபராஜித் செல்வா’ எனச் சொல்லிக்கொண்டே எழுதவேண்டும் அப்போதுதான் பவர் ஏறி பலன் கிடைக்கும். 14 வருடங்கள் ஓடு ஓடு என ஓடோடிவிட்டன. குமரேசன் என்கிற அபராஜித் செல்வா சென்னைக்கு வந்து… அசிஸ்டென்ட் டைரக்டராக ஒரு பெரிய டைரக்டரிடம்


வடு

 

 “ச்சந்த்ரூஊஊஊஊஊஊஊஊ” இத்தனை ஜனசந்தடியில் எனக்கு அந்த குரல் தெளிவாக கேட்டது. அவள் ஒருத்திதானே என்னை இப்படி அழைத்தவள். இப்போது எங்கிருக்கிறாளோ? எப்படியிருக்கிறாளோ? அவளுக்கும் என்னைப்போல் ஓரிரு நரை விழுந்திருக்குமல்லவா? அவளுக்கும் என்னைப் போல் திருமணம் ஆகி குழந்தைகள் இருக்குமல்லவா? சென்னையில் அலுவலக வேலையாக வந்தவன் வேலையை முடித்து விட்டு நடைபோட்டவனை அந்தக்குரல் என்னவோ செய்தது. “ச்சந்த்ருஊஊஊஊ” இப்போது குரல் மிக அருகில் தெளிவாக கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தேன். வெண்ணிலா? அவளேதான் எத்தனை வயதானால் என்ன? அந்தக் கன்னத்தில்


வாடகை மனைவி வீடு….!

 

 தன்னந்தனிமையாய் இருக்கும் தன் வீட்டை நெருங்குவதற்குள்ளாகவே அங்கிருந்து வெளியேறும் ஆளைக் கண்டுவிட்டான் தங்கசாமி. உடல் குப்பென்று வியர்த்து டாஸ்மாக்கில் கொஞ்சமாய் ஏற்றியபோதை சடக்கென்று இறங்கியது. வேட்டி முனையால் முகத்தைத் துடைத்து……உடன் .உள்ளுக்குள் எழுந்த கோபம், ஆத்திரத்தைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து வீட்டிற்குள் சென்றான். அறையில் மனைவி கட்டிலில் அமர்ந்து அவள் புடவை, ஜாக்கெட்டுகளை மடித்து இயல்பாய் இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள். இவன் அமைதியாய்ச் சென்று அவள் எதிரில் கட்டிலில் அமர்ந்தான். அவள் நேர்த்தியாய் மடித்து அழகாய் அடுக்கி இருக்கும்


நல்ல டாக்டர்

 

 டாக்டர், என் ஒடம்பை செக் பண்ணுங்கோ” என்னப்பா ஆச்சு? நடந்தா கூடவே வருது டாக்டர்! எதுப்பா? ஒடம்புதான் டாக்டர் அப்படியா? அப்புறம் கண்ணு மூடுனா தூக்கமா வருது டாக்டர் கண்ணு துறந்தா பார்க்கறதெல்லாம் பளிச்சுன்னு தெரியுது டாக்டர் அப்படியா? என்னை தெரியுதா? நல்லாவே தெரியுது டாக்டர் சரி, யோசிக்க வேண்டிய விஷயம்தான் காலைல பத்து இட்லி சாப்பிட்டா கூட மத்தியானம் ஒரு மணிக்கு பசி எடுக்குது டாக்டர் பத்து இட்லி சாப்பிட்டுமா? ஆமாம் டாக்டர் ! அடடே,


ஒரு முடிவால் விடிவு

 

 கதிரவன் அடி வானத்தைத் தழுவி மறைந்து கொண்டிருந்தான். பரந்து விரிந்து அமைதியில் இருந்தது கடற்கரை.பறவைகள் கூட்டம் கூட்டமாக தத்தமது உறைவிடங்கள் நாடிப் பறந்த வண்ணம் இருந்தன.அமைதியில் இதமாக தென்றல் வீசியபடி இருந்தது. கடற்கரைமேட்டில் குழந்தையின் மேல் கையும்,விரிந்திருந்த நீர்ப்பரப்பின்மேல் பார்வையுமாக வதனி.கூர்ந்த பார்வை…….அகன்ற நெற்றி…அடர்ந்திருந்த கூந்தலை முடிந்துவிட்டிருந்தாள்……சாதாரண நூற்சேலையில் செக்க சிவந்த உடல் வாகு….. எந்நேரமும் கனவு காணும் அழகான கண்களில்……..அந்த சோகம். இவளிற்கு இந்த நிலை வந்திருக்க வேண்டாம்.எனக்குள் ஒரு முறை கூறிக் கொண்டேன்.பாழாய்ப் போன


தாத்தாவும், பாட்டியும்

 

 என் தாத்தா இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தி கிடைத்ததும், உடனே சென்னையிலிருந்து திருநெல்வேலிக்கு கிளம்பினேன். கிடைத்த வோல்வோ பஸ்ஸில் ஏறிக்கொண்டேன். தாத்தாவுக்கு பேரன் பேத்திகள் அதிகம். அனால் நான் மூத்தமகன் வழிவந்த, மூத்த பேரன் என்பதால் என்னிடம் எப்போதும் வாஞ்சையாக இருப்பார். எங்கே சென்றாலும் கூட்டிச் செல்வார். எனக்கு விவரம் தெரிந்த நாளிலிருந்து நான் தாத்தாவுடன்தான் அவரின் குதிரை வண்டியில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அப்புறம் இருபத்திரண்டு வயதில் சென்னையில் வேலை கிடைத்து வந்துவிட்டேன். தற்போது எனக்கு இருபத்தியேழு வயது.