கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: December 20, 2017

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கூல வாணிகன்

 

 பூஞ்சையான தேகம் அவனுக்கு. ராஜ்வீர் என்ற குலப்பெயர் கூடவே ஒட்டிக் கொண்டாலும் சேட்டு என்றுதான் அவன் பெட்டிக்கடைக்கு வரும் அனைவராலும் அழைக்கப்பட்டான். குஜராத் மற்றும் ராஜஸ்தானிலிருந்து பஞ்சம் பிழைக்க இந்த ஊருக்கு வந்து வேரூன்றி விருட்சமான பல வடகத்திகாரர்கள் மத்தியில் நரேஷ்ராஜ்வீர் மட்டும் இன்னமும் பஞ்சத்தில் அடிபட்டவனைப் போலவே இருக்கிறான். செவ்வாய்ப்பேட்டையின் விளிம்பிலுள்ள ஒரு பெரியவணிக வளாகத்தின் வடகிழக்கு மூலையில் பத்துக்கு ஏழடி என்ற விஸ்தீரணத்தில் அவன் பெட்டிக்கடை. எண்ணெய், கிரீஸ் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஒரு


தோல்வியில் பிறக்கிறது வெற்றி!!

 

 வெற்றிவேல் சவுதி அரேபியா செல்வதற்காக விமான நிலையத்தில் காத்து கொண்டிருந்தான். அவனை வழி அனுப்ப வந்திருந்த அவன் அத்தை பையன் வினோத் சூட்கேஸை வைத்து விட்டு பக்கத்து நாற்காலியில் அமர்ந்தான். “ மாப்ள திரும்பவும் சவுதி அரேபியா.. உன்ன சம்பளம் குடுக்காம அனுப்பிவெச்ச நாடு.. இப்ப உனக்கு காசு குடுத்து கிளாஸ் எடுக்க கூப்பிடுது… உன்ன நெனச்ச பெருமையா இருக்கு டா “ அவன் பேசியதை கேட்ட வெற்றியின் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்முறுவல். ஆமாம் சம்பளம்


கடவுள் சொன்ன ரகசியம்…

 

  கண்ணமாவின் பரிவு கலந்த வார்த்தைகள் இதயத்திற்கு ஆறுதலாய் இருந்தாலும் அவள் கூறிய எதையுமே நான் இதுவரை செய்ததில்லை என்ற உறுத்தலும் இல்லாம இல்லை… அம்மா..! சொல்றதைக் கேட்டு நல்லா படிச்சிருந்தா.. இன்னிக்கு இப்படி அல்லாட வேண்டியிருக்குமா..? அம்மாவோட கண்ணீர் புரிய வைக்காததை நேர நேரத்திற்கு வருகிற பசி புரிய வைச்சிடுச்சி..! எந்த வேலைக்கும் போகமுடியல மூட்டை தூக்கிறது, கூலி வேலைன்னு போனா..! சரியான சாப்பாடு இ்ல்லாததால செய்ய முடியமாட்டேங்குது. இரண்டு மூட்டைக்கு மேல தூக்க முடியலன்னா…


இரகசியம்

 

 குமார் தனது சிறு வயதில் மிகவும் கஷ்டத்தை அனுபவித்தவன் அதனால் கல்லூரி படிப்பை முடித்த கையோடு நல்ல நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்து நல்ல மகிழ்ச்சியாகம் ஆடம்பர வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணதில் இருந்தான். கல்லூரியில் நன்றாக எல்லோரிடமும் பழகும் குணம் கொண்டவன் இவனது குணத்திற்காவே அபி என்ற சக மாணவி குமாரை காதலித்தால். குமாரும் அபி மீது காதலை வைத்திருத்தான் ஆனால் அவளிடம் சொல்லாமல் மறைத்தான். அபியின் ஒருதலை காதலாக இருந்த நேரத்தில் கல்லூரியின் இறுதி


கோவை மலைக்குயில்

 

 ஆயிரம் கைகள் மறைத்து நின்றாலும் ஆதவன் மறைவதில்லை என்ற கூற்று வழக்கத்தில் உண்டு. அதுபோலத்தான் இந்த உலகில் வாழும் எந்த ஒரு உயிரினமும் இயற்கையோடு இணைந்த தன் சூழலை சுற்றுப்புறத்தை எண்ணி வியக்காமல் இருப்பதற்கு எந்த ஒரு விஷயமும் தடையாக இருப்பதில்லை. அவ்வாறாக பார்ப்போரை வியக்க வைக்கும் சூழலுள்ள ஒரு இடம்தான் அந்த கோவை மலை. இந்தியத் துணை கண்டத்தின் மேற்கு திசையில் வடக்கிருந்து தெற்கு நோக்கி தொடர்ச்சியாக வரும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் தென்கோடியில் தொட்டும்


சதுரத்தின் விளிம்பில்

 

 மனோகர் நிறைய குடித்திருந்தான்.ஆனாலும் தள்ளாட்டமில்லாத நடை.அவனது இடது கை ஆட்காட்டி விரலை பிடித்தபடி நடைபயின்ற அழகான ஐந்து வயது பெண் குழந்தை அவனது மகள் மாலினி.எம்.சி.ரோட்டில் ஓ.ஏ.ஆர்.திரையரங்கை கடந்து ஆம்பூர் பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார்கள் இருவரும்.சார்மினார் ஓட்டலை கடக்கும் போது தான் நான் அவர்களுக்கு முன்பாய் எதிர்ப்பட்டேன்.என்னை கண்டதும் நின்றான். “முரளி…”. நின்றேன்.மென்மையான சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தான்.பற்களில் புகையிலைக்கறை.உற்றுப் பார்த்தேன். “டேய் மனோ…”.அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு உருமாறிப்போயிருந்தான்.கன்னங்கள் ஒட்டிப்போய் கண்களுக்கு கீழே கருவளையமும் ‘டொக்கு’விழுந்த கண்களுமாய்


நீர் வளையம்

 

 தோளைத்தட்டி யாரோ உசிப்பியது போலிருந்தது. பதறியவாறு எழுந்து உட்கார்ந்ததும் புறவுலகின் வெளித்தோற்றத்தை உடனடியாக அவளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. சிம்னி விளக்கிலிருந்து கசிந்து கொண்டிருக்கும் சிறிதளவான வெளிச்சத்தின் ஊடாக மண் சுவர்களாலான குறுகிய பரப்பளவுள்ள அக்குடிசையின் அடையாளம் அன்னியத்தன்மையோடு அவளை வெறித்துப் பார்த்தது. பார்வையை சுழற்றியவளின் கவனம் பக்கவாட்டில் நிலைகொண்ட போது இடுப்பு வேட்டி அவிழ்ந்து கிடப்பது தெரியாமல் வாய்பிளந்தபடியே தூங்கும் கதிர்வேலு தெரிந்தான். இவ்வளவு நேரமும் பீதியில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த நெஞ்சில் இப்பொழுது பேரமைதி உண்டானது. அத்தோடு முகத்தில்


வீட்டுக்கு வீடு

 

 கோபம் தணியவில்லை. சண்டையும் முடியவில்லை. அலமேலு முகம் சிவந்து புசுபுசுவென்று மூச்சிரைக்க வந்து சோபாவில் அமரவும் அழைப்பு மணி அடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. எழுந்து போய் கதவு திறந்தவளுக்கு சின்ன அதிர்ச்சி. கூடவே மலர்ச்சி. ”வா வா…..” உள்ளே நுழைந்தவளை ஒருமாதிரியாக வாயார வரவேற்றாள். அடுத்து… ”பேரப்பயத் தூங்கிட்டானா ? ” என்று சொல்லி மகள் தோள் மீது தூங்கிய குழந்தையை வாங்கி தன் தோள் மீது போட்டு சோபாவை நோக்கி நடந்தாள். ‘யார் ? ‘


குட்டையைப் பிரித்த மீன்கள்

 

 மதியூரில் ஒரு பெரிய குட்டை இருந்தது. அந்தக் குட்டையின் ஒரு புறத்தில் மீன்கள் வசித்துவந்தன. மற்றொரு புறத்தில் வயதான தவளை ஒன்று வசித்தது. அந்த மீன்களுக்குத் தவளையைக் கண்டாலே ஆகாது. அதுவும் இரவில் தவளை கத்தும் சத்தம் கொஞ்சம் கூடப் பிடிப்பதில்லை. அதனால் அந்தத் தவளையைக் குட்டையை விட்டே துரத்திவிட வேண்டும் என்று மீன்கள் அடிக்கடி பேசிக்கொண்டன. ஒருநாள் எல்லா மீன்களும் சேர்ந்து தவளையிடம் வந்தன. “தவளையே உன்னைக் கண்டாலே எங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால் நீ இந்தக்


கானல்நீர்க் காதல்

 

 என் பெயர் கதிரேசன். வயது 23. எல்.ஐ.ஸி யின் திருநெல்வேலி ஜங்க்ஷன் பிராஞ்சில் புதிதாகச் சேர்ந்துள்ளேன். சொந்தஊர் மதுரை. பாளையங்கோட்டையில் ஒரு சின்ன அறையை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு தினமும் ஆபீஸ் போய்வருகிறேன். தண்ணீர் கஷ்டத்தினால் என்னுடைய துணிகள் அனைத்தையும் லாண்டரியில் போட்டுத்தான் வாங்குவேன். நான் தங்கியிருக்கும் பெருமாள்கோவில் தெருவிலேயே ‘அரசன் லாண்டரி’ என்கிற பெயரில் ஒருகடை இருக்கிறது. அங்குதான் என் துணிகளைப் போட்டு வாங்குவேன். லாண்ட்ரி கடையின் ஓனர் எப்போதாவதுதான் கடையில் இருப்பார். கொடுவாள் மீசையில் வேதம்புதிது