கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: August 2017

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அதிகாரம்

 

 சோற்றுக்கையின் பிசுபிசுப்பு வெளிச்சத்தில் மினுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கழிப்பறையில் குவிந்து கிடந்த அபரிமிதமான வெளிச்சம் பழனிக்கு கண்களைக் கூச்ச் செய்தது. எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் இந்த எண்ணெய் மினுக்கல் போய் கை காயாது.. போகாது என்று தோன்றியது. சாதாரண சோற்று மிச்சம் என்றால் காய்ந்து விடும் . ஆனால் எண்ணெய் கலந்து இந்த மினுமினுப்பு அபரிதமாகி அறையையே நிறைத்துக் கொண்டிருப்பது போலிருந்தது. வாஷ்பேசின் குழாய் மூடியைத்திரும்பத் திரும்ப திறந்தும் மூடியும் பார்த்தான். இடது கையால் அதன் மேல் படாலென்று


எலும்புக்கூடு சித்தாந்தம்

 

 மனிதர்களுக்கு செல்லப்பெயர் இருப்பதைப்போல் ஒருகாலத்தில் நாடுகளுக்கும் செல்லப் பெயர்கள் இருந்தன. சுறுசுறுப்பான மனிதர்களைக் கொண்ட ஜப்பானுக்கு ‘தேனீ; எல்லா மொழிகளையும் பேசும் இந்தியாவுக்கு வானவில்; மற்ற மனிதர்களைக் கண்டால் எப்போதும் புன்னகைக்கும் ஸ்ரீலங்காவுக்கு புன்னகை; கடலையே கண் வாங்காது பார்த்துக் கொண்டிருப்பதால் மாலைதீவுக்கு நீல நயனம். இப்படியே இன்னுமொரு நாடு இருந்தது. அதன் செல்லப் பெயர் ‘வெள்ளிக்குற்றி’. இந்தப் பெயர் வந்த காரணம் என்னவென்றால் அந்நாட்டு மக்களின் கைகளில் எப்போதும் பத்து வெள்ளி நாணயக் குற்றிகள் இருக்கும்.


இந்த உடம்பு அந்த சாமிக்கு சொந்தம்

 

 ஊருக்கு கிழெக்கே இருக்கும் சக்தி வினாயகர் கோவில் குருக்களாய் பணி ஆற்றி வந்தார் பரமசிவம் குருக்கள்.காலையில் ஐந்து மணிக்கு எழுந்து கோவிலை திறந்து வேலை பண்ண ஆரம்பித்தார் என்றால் பன்னிரண்டு மணி வரை ஓயாமல் கோவில் எல்லா வேலைகளை பண்ணிக் கொண்டு இருப்பார். இதற்கிடையில் கோவிலுக்குப் பக்கத்திலேயே இருக்கும் தன் சின்ன வீட்டுக்குப் போய் சுவாமி நைவேத்யம் வேறு பண்ணிக் கொண்டு வருவார். பரமசிவத்தின் மணைவி இறந்துப் போன பிறகு அவருக்கு விரக்தி அதிகம் ஆகி, அவர்


ஊட்டிக்கு பயிற்சிக்கு சென்றவன்

 

 பஸ்ஸை விட்டு இறங்கி சேகர் தன் கையை திருப்பி மணி பார்த்தான்.அதற்குள் “உறைபனி” வாட்ச்சின் மீது மறைத்திருந்தது.வலது கையால் துடைத்துவிட்டு பார்த்தான்.மணி பத்தை தொட ஒரு சில நிமிடத்த்துளிகளை காட்டியது. இந்நேரத்திற்கு மேல் என்ன செய்வது?, பஸ் நிலையத்தில் தங்கவும் முடியாது. தோல் பையில் ஓரிரண்டு துணி மணிகள், கொஞ்சம் பணம், அதுவும் இரண்டு நாளில் கடையில் சாப்பிட்டால் திரும்பி போக பணம் காணாது. இப்பொழுது என்ன செய்வது? யோசித்து நிற்கும் நேரம் நடக்க ஆரம்பிக்கலாம். குன்னூர்


சமையல் கலை

 

 திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் சங்கர ஐயரின் திருமணச் சமையலைப் பற்றி அறியாதவர்கள் இருக்கவே முடியாது. அவர் எது செய்து பரிமாறினாலும் அவ்வளவு சுவை. அவர் சமையல் செய்தால், திருமணத்திற்கு வருபவர்கள் அனைவரும் காலை டிபன், மதியம் சாப்பாடு, மாலை டிபன், இரவுச் சாப்பாடு என ஆற அமர அமர்ந்து அனைத்தையும் ஒரு கட்டு கட்டுவார்கள். அது என்னவோ அவரின் கை மணம் அப்படி. சமையலைத் தவிர சில பிரத்தியேக வகைகளை அவரைச் செய்யச்சொல்லி, அவைகளை நாக்கை சப்பு கொட்டிக்கொண்டு