Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: January 2017

49 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவர்கள் இல்லாத தேசம்..!

 

 அவர்கள் வாழ்ந்த நிலத்தின் பெரும்பகுதியைக் கடல் அணைத்திருந்தது! இந்து சமுத்திரத்திலிருந்து நிலத்தை நோக்கி நகரும் ஒடுங்கிய நீர்ப்பரப்பான பாக்கு நீரிணை அந்த நிலப்பகுதியின் ஓரங்களை எப்பவும் நனைத்தபடியே இருந்தது. அதன் ‘ஓ’வென்ற பேரிரைச்சலைக் கேட்டபடியே அப்பகுதியிலுள்ள அநேகம் பேர் விழித்துக்கொண்டார்கள். விரிந்து கிடக்கும் கடலின் ஓரத்தைத் தொட்டுக்கொண்டு செல்லும் நீண்ட வீதியில் எங்கு நின்று உரத்துக் கத்தினாலும் இந்தியா வின் தெற்குக் கரைக்கு அவ்வோசை போய்ச் சேர்ந்து விடும் என்கிற உற்சாகமான கற்பனையுடனும் ஒருவிதப் பாசத்துடனும் அக்கரை


புயலில் சில தனி மரங்கள்!

 

 முன் மண்டையில் இரத்தம் பீறிட்டு நெற்றி, முகம், கன்னம் யாவும் வழிய வழிய அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனை சாம்பலான் தூக்கி வந்து டாக்டர் வீட்டு வராந்தாவில் இருந்த பெஞ்சில் கிடத்திவிட்டு, “சாமி! சாமி!” என்று உரக்கக் கூவினான். அவன் கூச்சலினால், டாக்டர் வேகமாக வெளியே வந்தார். “என்னப்பா சாம்பலான், அடி தடி விவகாராமா? என்ன ஆச்சு?” “சாமி! நீங்கதான் என் மவனைக் காப்பாத்தணும். உயிர்ப் பிச்சை தரணும்..”கண்ணீருடன் தரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து டாக்டரின் கால்களைப் பற்றிக்


அனுபவத்தின் பயன்

 

 நள்ளிரவு தாண்டியிருக்கும், இரயில் வரும் பாதையில் ஒரு உருவம் கையில் பையுடன் சத்தமில்லாமல் குனிந்து தண்டவாளத்தை கூர்ந்து கவனித்து நடந்து கொண்டிருந்த்து. குறிப்பிட்ட இடத்தை பார்த்தவுடன் அந்த உருவம் நின்று சுற்று முற்றும் பார்த்துவிட்டு அந்த இடத்தில் குத்து காலிட்டு உட்கார்ந்து கையில் வைத்திருந்த பையை விரித்து பேப்பர் சுற்றப்பட்ட பொருளை எடுத்து தண்டவாள பாதையில் சிறிது குழி எடுத்து அதனுள் வைக்கும்போது முதுகில் உலோகமுனை ஒன்று அழுத்தியதை உணர்ந்தது “அப்படியே எழுந்திரு”ஏதாவது செய்ய நினைச்ச இங்கேயே


என்னைப் பாருங்கள்

 

 எழுதியவர்: சீர்ஷேந்து முகோபாத்தியாய் தயவுசெய்து என்னை ஒரு தடவை பாருங்கள். இதோ இங்கே இருக்கிறேன்! சற்றுமுன்புதான் நான் இடித்துப் புடைத்துக்கொண்டு பஸ்ஸின் படியில் ஏறினேன். தாங்கமுடியாத கூட்டத்தில் இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் முண்டி எலிபோல் துளைபோட்டுக்கொண்டு இவ்வளவு தூரம் உள்ளே நுழைந்து விட்டேன், நான் குட்டை, பஸ்ஸின் கைப்பிடிக் கழிகள் ரொம்ப உயரம்,எனக்கு எட்டாது. நான் சீட்டின் பின்புறக் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்பேன். பஸ் அதிர்ந்து குலுங்கும்போது நான்பக்கத்திலிருப்பவர்கள் மேல் சாய்ந்து என்னைச் சமாளித்துக்


உறவுகள் தொடர்கதை

 

 “அவ வந்திருக்காடா!” என்று ராஜம் வந்து சொன்னதும் அப்பாவின் உடலருகில் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த தாமு சட்டென்று கோபத்துடன் தலையை உயர்த்தி ராஜத்தைப் பார்த்தான். ராஜம் அவன் அப்பா வழி பாட்டி. தாமுக்கு அம்மா இல்லை. அவன் சிறுவயதிலேயே காலமாகி விட்டாள். அவன் வளர்ந்தது பாட்டியுடன் தான். இன்று தாமு காலேஜ் படிப்பின் கடைசி வருஷத்தில் காலடி எடுத்து வைத்திருக்கிறான் என்றால் அந்தப் பெருமை ராஜத்தையே சேரும். இதோ கிடக்கிறாரே ராஜேந்திரன், அவர் நேற்றுவரை தன்