Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: October 6, 2016

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஒடோகொயிலியஸ் விர்ஜினியனுஸ் (Odocoileus virginianus)

 

 உலகப் புகழ் பெற்ற திருநெல்வேலி ஐ.ஐடியில் படித்த தனக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை வந்ததை எண்ணி வருந்தினான் ஜேம்ஸ். உலகின் இளம் விஞ்ஞானி என்கிற பட்டமெல்லாம் தனக்கிருந்து என்ன பயன் என்று நொந்துகொண்டே ஹாலில் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தான். ஜெனி மீது முதல் முறையாக கோபம் வந்தது.அதை விட அதிகமாக ஜெனியின் கொள்ளுப்பாட்டன் மீது கோபம் வந்தது. நேற்று டிஜிட்டல் நூலகத்தில் அவருடைய வலைப்பதிவை படித்ததிலிருந்து ஜெனியின் பிடிவாதம் அதிகமாகிவிட்டது. “உலகிலேயே அதிக ருசி கொண்ட


கனவுச் சாமியார்

 

 “ம்மா. நானும் வர்றேன்மா. எப்பப் பார்த்தாலும் நீ அவனை மட்டுமே கூட்டிட்டுப் போறே. என்னைய எங்கியும் கூட்டிட்டுப் போறதேயில்லை. ப்ளீஸ்!. இன்னிக்காவது என்னையக் கூட்டிட்டுப் போம்மா” கெஞ்சினான் பாபு. “தொந்தரவு பண்ணாதே பாபு. உன்னைய நாளைக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன். சரியா,” அவனைச் சமாதானப் படுத்த முயன்றாள் நிர்மலா. “போம்மா, நீ இப்படித்தான் சொல்லுவே அப்புறம் கூட்டிட்டே போக மாட்டே” அழ ஆரம்பித்தவனைச் சிறிதும் சட்டையே செய்யாமல் உள் அறைக்குள் சென்ற நிர்மலா சின்னவன் மோகனுக்கு உடை மாற்ற


மாயமாய் மறைந்த பணம்!

 

 சங்ககிரி என்ற ஊரில் தவசி என்ற நெசவாளி இருந்தான். அவன் நெசவுத் தொழிலில் கைதேர்ந்தவன். விதவிதமான வேலைப்பாடமைந்த உயர்வகை ஆடைகளை நெய்வதில் வல்லவன். ஆனால், அவன் திறமைக் கேற்ற வேலை அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. சரிவர வேலை கிடைக்காததால், வீட்டில் வறுமை சூழ்ந்தது. தவசியை விட திறமையில் குறைந்த நெசவாளிகள் நாள் பூராவும் வேலை செய்து நிறைய பொருள் ஈட்டி வந்தனர். அவர்கள் நெய்யும் மோட்டாரகத் துணிகளுக்கு நிறைய கிராக்கி இருந்தது. அதனால் அவர்களுக்குத் தொழில் நல்ல முறையில்


அம்மி

 

 விடிந்தும் விடியாததுமான அந்த காலைப்பொழுதில் திண்ணையில் படுக்கையில் கிடந்த சண்முக ஆசாரிக்கு வீட்டில் கசமுசா என்ற பேச்சைக் கேட்டு எரிச்சல் எரிச்சலாக வந்தது. “”காலத்த என்னத்தல பேசிட்டிருக்க…” எனக் கேட்டுக் கொண்டே படுக்கையிலிருந்து எழ முயற்சித்தார். ஆனால் படுக்கை எழுப்பிய கடமுடா சத்தத்தை அடுத்து மெதுவானார். வாழ்நாள் முழுவதும் மரவேலை செய்த பின்னும் தனது தேவைக்கு ஒரு நல்ல கட்டில் செய்து கொள்ள முடியவில்லை. வேலைக்கு போன வீட்டில் வேண்டாமென்று ஒதுக்கிய பழைய மரத்துண்டுகளை ஒடிந்து போன


மழை பெய்யட்டும்

 

 தர்காவில் முருகையன் நுழைந்தபோது, உள்ளே செல்லும் அன்பர்களை நான்… நீ… எனப் போட்டி போட்டு அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் சாயபுக்கள். ‘ஏய் மஸ்தான்… இங்கே வந்துட்டா மனசு நெறைய துஆ ஓதி, காணிக்கை செலுத்தணும். அப்படி செஞ்சா, உன் கஷ்டம் எல்லாம் தீர்ந்துடும்” என நடுத்தர வயதுகொண்ட சாயபு ஒருவர் கீச்சுக் குரலில் அழைத்துக்கொண்டிருந் தார். இவரைப்போல பலரும் வெள்ளைக் குல்லா, லுங்கி, குர்தாவுடனும் மகிமை நிறைந்த தாடியுமாக வசீகரமான வாக்கியங்களைச் சொல்லி அழைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சாயபுவைப் பார்த்து பணிவுடன்