கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 12, 2016

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கொலையும் சா(த்)தியம்

 

 ” சூடான சூடான சுண்டல்.. சுட சுட இருக்கு சார்..”, தனியாக கட்டு மரத்தின் அமர்ந்த என்னிடம் கேட்டான், வேண்டாம் என தலையை அசைத்தேன். அவள் இன்னும் வரவில்லை அவளுக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். கரை ஒதுங்கிய ஒரு செருப்பும், மாலை நாறும்; தூரத்தில் நண்டு மண்ணில் புதைந்து வெளியே வருகையும், அதன் கூர்மையான கால் தடங்கள் ஈர மண்ணில் கோலம் இடாமல் புள்ளி வைத்தார் போல இருக்க; இந்த அலைகளாய் முன் வந்து பின்னே சென்றது என் நினைவுகளின்


தொலைந்து விட்ட உறவு

 

 ஆம்புலன்ஸ் வந்ததும் அருந்ததியை ஹொஸ்பிட்டலுக்குக் கொண்டு வந்ததும் ஏதோ கனவு போல் இருக்கிறது. “எத்தனை வயது” ஒரு இளம் டொக்டர் அவரிடம் கேட்டது யாரோ எங்கேயோ தூரத்திலிருந்து கேட்பதுபோலிருந்தது. ரங்கநாதன் திடுக்கிட்டுத் தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டார். தன்னிடம் கேள்வி கேட்டபடி தன்னில் பார்வையைப் பதித்திருக்கும் அந்த இளம் டொக்டரைச் சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தார். டாக்டர் இன்னுமொரு தரம் திருவாளர் ரங்கநாதனிடம் அதே கேள்வியைத் திருப்பிக் கேட்டார். “ஐம்பத்தைந்து” ரங்கநாதன் சொன்னபோது முப்பது வருடங்களுக்கு முன் தன்னை கைகூப்பிப்


வி(ல)ளக்கு

 

 பேரமைதியை விழுங்கிய இரவு வீதி….மத்திய தமிழகத்தின் மாநகர் ஒன்றின் வளரும் நகரமது. அரசாங்க தொகுப்பு வீடுகளுக்கிடையில் குடிசை வீடுகளும்,ஓட்டு வீடுகளும் நிறைந்த சூசையப்பர் தெருவில் அரவங்கள் ஏதுமில்லை. பணி முடித்து வந்த கணவருக்கு அவசர அவசரமாக குழம்பு தாளிக்கிறாளொருத்தி… மாதா கோயில் மணி எட்டு முறை அடித்து… ‘பிள்ளைகளே,வந்து எனக்குச் செவி கொடுங்கள் கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலை உங்களுக்கு போதிப்பேன். (சங்கீதம் 34:11)என்ற வசனத்தோடு கரண்ட் போனது. லாந்தரின் வெளிச்சத்தில் தெரிவது இம்மானுவேலின் முகம்.மென்மையானவர்,இரக்கமுள்ளவர். ப்ரின்ஸி…ப்ரின்ஸியென லாந்தரோடு வெளியில்


ராமநாதன் சார்…

 

 ராமநாதன் சார் நேற்று இரவு தூக்கத்தில் மாரடைப்பினால் இறந்து விட்டாராம். இன்று காலை ஆபீஸ் வந்தவுடன்தான் அவர் இறப்பு சக ஊழியர்களான எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. நாங்கள் அனைவரும் கூடிக் கூடி வருத்தத்துடன் ராமநாதன் சாரைப் பற்றி பேசிக் கொண்டோம். பத்து மணிக்கு ஜி.எம். தன் காரில் ராமநாதன் சாரின் உடலுக்கு மரியாதை செலுத்தச் சென்றவுடன், நாங்களும் இரண்டு இன்னோவா காரில் ஏறிக் கொண்டு அவரைத் தொடர்ந்தோம். ராமநாதன் சார்தான் எங்கள் ஆபீசில் சீனியர். 47 வயது.


பெருமை!

 

 அது குறைந்த வருவாய் உள்ள ஒண்டுக்குடித்தனங்கள் நிறைந்த தெரு. அங்கிருக்கும் நிறைய பெண்கள் அருகில் உள்ள பங்களாக்கள், அபார்மெண்ட்களில் வீட்டு வேலைகளுக்கு போய் வருபவர்கள். அங்கு தான் ஆறுமுகமும் குடியிருக்கிறான். பக்கத்தில் உள்ள ஒரு பவுண்டரியில் அவனுக்கு வேலை. வேலை நேரம் போக மீதி நேரம் எல்லாம் கஞ்சாக் குடித்துக்கொண்டு போகிற வருபவர்களை எல்லாம் வம்புக்கு இழுத்து சண்டைப் போடுவான். பெண்களிடம் சண்டைப் போடுவதென்றால் அவனுக்கு ரொம்ப குஷி. அவன் பேச ஆரம்பித்தால் அந்த தெருவே எதிரொலிக்கும்.


கலைந்த கனவு…

 

 காதலில் மயங்கி ராஜா மார்பில் சாய்ந்திருந்தாள் சம்யுகி.எந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் ஏதோவொரு அமைதி கிடைத்ததாக உள்ளுணர்வு சொன்னது. நீண்ட மூச்சை இழுத்து விட்டவளை … கண்களால் மேய்ந்த ராஜா என்ன ? என்றான்! பதிலை இளமுறுவலாக கொடுத்தவள் கண்களை இறுகமூடிக்கொண்டாள். அவளுக்குள் இருக்கும் இந்த அமைதி அவனுக்கும் ஏற்பட்டிருக்குமா? அல்லது தான் ஆசைப்பட்ட பெண் தன் மார்பில் என்ற மனோநிலையில் இருக்கிறானா? அல்லது …. அல்லது….இந்த நிமிடம் சந்தோஷம் அவ்வளவுதான் என்று யோசிப்பானோ? இத்தகைய சிந்தனையோட்டங்களை ஒன்றன்பின்


அசலும் நகலும்

 

 “ராகவி! விளக்கோடை விளையாடாமல் அண்ணாவுக்குப் பக்கத்திலை போய் இருந்து படி” வாசுகி குசினிக்குள் இருந்து சத்தம் போட்டாள். “அப்பா இருட்டுக்கை நிண்டு உடுப்பு மாத்துறார். அதுதான் விளக்கை எடுத்துக் கொண்டு போனனான்.” ஒரு குட்டி மேசை மீது புத்தகம் கொப்பிகளைப் பரப்பி வைத்துக் கொண்டு விளக்கின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான் ராகுலன். அவன் அடுத்த வருடம் பத்தாம் வகுப்புப் பரீட்சை எழுத இருக்கின்றான். ராகவி வகுப்பு ஆறு படிக்கின்றாள். இந்த ஒரு விளக்குத்தான் எல்லாத் தேவைகளுக்கும் இங்கு நகர்ந்து


காலம் மாறவில்லை

 

 ஏற்கெனவே பஞ்சடைந்திருந்த கண்கள் பசியிலும், தாகத்திலும் இன்னும் மங்கலானது போலிருந்தன. அதற்கு மேலும் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது, “அம்மா சுசீலா!” என்று ஈனஸ்வரத்தில் அழைத்தாள் முதியவள். உரக்க அழைத்தாலே வராத மருமகள் இப்போது மட்டும் காதில் வாங்கிக்கொள்வாளா, என்ன! “குடிக்க கொஞ்சம்..,” அதற்குமேல் பேச முடியாது இருமல் அவளை அலைக்கழைத்தது. தனது பெரிய உடலைத் தூக்கமுடியாது தூக்கிக்கொண்டு வந்த சுசீலாவுக்கு ஏக எரிச்சல். “அதான் கொஞ்சம் பேசினலே இருமுதில்ல? வாயை மூடிக்கிட்டு இருக்கிறது!” “என்னோட..!” மீண்டும் இருமல். “என்ன?”


யாக்கை

 

 குமார் ரொம்ப உற்சாகமான ஆள். எப்போதும் எதற்காவது சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறவன். அவன் சிரிக்க வேண்டுமெனில், பெரிய நகைச்சுவைகள் தேவை இல்லை. ‘ஆபீஸ் வாசல்ல பாத்தியா குமார்… ஒருத்தன் ரௌடி மாதிரி நிக்கிறான். முதுகுல ஏதோ பொருளைச் சொருகிவெச்சிருக்கான்’ என்றால்கூட சிரித்தபடியே, ‘ஆமாமா… நானும் பாத்தேன். யாரைப் போட வந்திருக்கான்னு தெரியலியே’ என்பான். அந்த அளவுக்கு கேனத்தனமான ஹ்யூமர்சென்ஸ். அன்றும் உற்சாகமாகத்தான் இருந்தான். ஒரு வாரப் பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியர். சக உதவி ஆசிரியர்களில் பலருக்கு இருக்கும் டென்ஷனை,


அன்பிற்காகத்தான் அப்பா…

 

 வருவாய் கோட்டாட்சியர்அலுவலகம். இன்றும் அந்தப் பெயர்ப் பலகையைத் தவறாமல் பார்த்தேன். அந்தப் பெயர்ப் பலகையைத் தாங்கிய அலுவலகத்தினுள் ஒவ்வொரு நாளும் செல்லும் போதும் ஒரு புத்துணர்ச்சியும், புதுவேகமும் என்னுள் ஏற்படும். சாதாரண விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்து கல்வியோடு வறுமையையும் கலந்து படித்து நான் அடைந்த உச்ச நிலை அது. சாதாரண ஏழை எளிய மக்களின் குறைகள் தீர்த்து வைப்பதில் எனக்கும் பங்கு இருக்கிறது என்பதை உணர்த்திக் கொண்டிருக்கும் பணி அது. இந்த அரசுப் பணிக்குத் தேர்வாகி வந்த