Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2016

60 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இரும்பு பட்டாம் பூச்சி

 

 இரவு மணி 2 ஊசி குத்துவது போல உடலுக்குள் புகுந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தது குளிர்…எங்கும் இருட்டு… ஷிப்ட் முடிந்து சாப்பாட்டு பேக்கும் , சின்ன டார்ச்சுமாக, வீடு நோக்கி நடக்க துவங்கியிருந்தான் செல்வராஜ்….உடன் வந்த சிலர், அவரவர் பாதையில் பயணிக்க, செல்வராஜ் வீடு இருக்கும் பகுதிக்கு, அவன் மட்டுமே செல்லும் தனி காட்டு ராஜாவின் பயணம் அது… அந்த ஏரியாவில் இருந்து அவன் மட்டும் தான் நைட் ஷிப்ட் வேலைக்கு வருகிறான்… நண்பர்கள் உடன் வந்த வரை


வெண்ணிற பூக்கள்

 

 வாசல் எங்கும் வெள்ளை கோலங்கள், வெற்று திண்ணையில் பேப்பர் படிக்கும் பெருசுகள், சோற்றை கட்டி கொண்டு பாயுந்தோடும் மாணாக்கள் – அலுவலர்கள், அந்த சிறிய தெரு காலை 9 மணி வரை விழாக்கால பேருந்து நிலையம் போல் காட்சி அளிக்கும். காலை 9 மணிக்கு மேல் வீட்டுஅம்மாக்களின் பொழுதுபோக்கான பூ தொடுக்கும் சிறு தொழில் பிரதானம் பெரும் நேரம். சந்தையில் விற்கும் பூக்களை கூடை கணக்கில் வாங்கி தொடுக்க குடுத்து படிக்கு ருபாய் என்ற விகிதத்தில் வாங்கி


யூகம்

 

 வீடு ஒரே களேபரமாக இருந்தது. அதனை முறையாக ஒழுங்கு படுத்த நினைத்தபோது சரஸ்வதிக்கு மலைப்பாகவும். ஆயாசமாகவும் இருந்தது. கிரகப்பிரவேசம் முடிந்து புதிய வீட்டிற்கு குடியேறி இன்றுடன் நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டது. இன்னமும் எல்லாமே போட்டது போட்டபடி கிடக்கிறது. பெங்களூரின் ஒதுக்குப் புறத்தில் புதிதாக முளைத்திருந்த பாலாஜி லே அவுட்டில் இவர்கள் வீடு ஒன்றுதான் முழுதாக கட்டி முடிக்கப்பட்டு கிரகப்பிரவேசமும் நடந்தது. அக்கம் பக்கம் வேறு வீடுகளே இல்லை. சற்று தூரத்தில் ஒரேயொரு பச்சை நிற கட்டிடம் மட்டும்


உயிரோடுதான்…!

 

 வருடா வருடம் நவம்பர் மாதம் நான் உயிரோடுதான் இருக்கிறேன் என்பதற்குச் சான்று கொடுக்க வேண்டும். வேறு யாருக்கு நான் குடும்ப ஓய்வூதியம் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிற எனது பாங்க் கிளைக்குத்தான். போன வருடம் வரை அவர் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் போய்விட்டார். இந்த வருடம் முதல் என் தலையில் அந்தச் சடங்கு. பரவாயில்லை, நான் இருக்கிறேனா? இல்லையா? என்பது பற்றி நினைத்துப் பார்க்க யாராவது இருக்கிறார்களேன்னு சந்தோஷம். அவர் கடைசியாக வேலை பார்த்தது தூத்துக்குடியில். அங்கேயே ஓய்வூதியக் கணக்கு.


தூத்துக்குடி கேசரி

 

 அருள் என்கிற அருள் முருகன், விதிவசத்தால் எனக்குக் கிட்டிய நண்பன். வீட்டின் வெளியே இருக்கும் உலகுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும் முதல் சக பயணி, நண்பன்தானே! என் பெற்றோரைத் தாண்டி இருக்கும் மனிதர்கள், வேலைகள், விவசாயம், கிணறு, சினிமா, ஹோட்டல், கடை, பெண்கள், படிக்கட்டுப் பயணம்… என எல்லாம் அவனால்தான் அறிமுகம் ஆனது. அவன் ஒரு கோயில் பூசாரியாக இருந்ததால், அவனை ‘நல்லவன்’ என என் தாய் நம்பினார். ஆகவே, அவனோடு சேர்ந்து ஊர்சுற்றக் கிளம்புவது எனக்கு