கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: February 10, 2016

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சொந்தம்

 

 “ஏம்பா, ஊர்ல இருந்து வந்து ரெண்டு நாளாச்சே, பெரியப்பா, சித்தப்பா, மாமா வீட்டுக்கு எல்லாம் போகலையா?” “போவோம்மா, என்ன அவசரம்?, முதல்ல பிரண்ட்ஸ் வீட்டுக்குகெல்லாம் போய்ட்டு வந்துர்றேன். சொந்தகாரங்க வீட்டுக்கு போனா பிரச்சனைதான். அட்வைஸ் மழை. இங்க இருந்தப்ப, யாரு வந்து பார்த்தா? இப்ப வெளி நாட்டிலிருந்து வந்ததால, ஏதாவது நான் கொண்டு வந்திருப்பேன்னு அவங்க என்னை எதிர் பார்க்கிறாங்க. இல்லாட்டி என்னை பத்தி என்ன கவலை. “தப்பு தப்பா பேசாதடா. யாருக்குடா வேணும் உன் காசு.


நிழல் தின்னும் மனக் குரங்கு

 

 அகிலனைப் பொறுத்தவரை சுவிஸ் மண்ணோடு அவனின் தடம் பதித்த வாழ்க்கை வேள்வி வெறும் புறம் போக்கான வரட்டுச் சங்கதிகளைக் கொண்ட காசு நிலை பெறுவதற்கு மட்டுமன்று அதையும் தாண்டிப் பெற்ற தந்தையின் கடமை யோகம் தவறிய தடம் புரண்ட போக்கினால் அவன் தோள் மீது விழுந்த மிகப் பெரிய அளவிலான தார்மீகப் பொறுப்புக்களை ஒரு பங்கமும் நேராமல் நிறைவேற்றி வைப்பதற்காகவே அவன் சுவிஸ்ட்லாந்துக்கு வந்து சேர்ந்தான் கள்ள விசா எடுத்து அங்கு வருவதற்குக் கூட நிதி நிலைமை


அடுத்த வீட்டு திருட்டுப் பூனை

 

 முரளி சித்தார்த்திடம் அங்குள்ள புராதானமானதும் நல்ல முறையில் ஒழுக்கத்தையும் கல்வியையும் சேர்த்து போதிக்கும் பெருமை வாய்ந்ததுமான அந்த ராமகிருஷினா பள்ளியில் நகுலைச் சேர்த்து விடுவோம் என்றான். ‘அந்தப் பள்ளியில் இடம் கிடைப்பது “குதிரைக் கொம்பாயிற்றே”- சித்தார்த் ‘எனக்கு அங்கு நல்ல பிடியுண்டு . ஆனால் LKG யிலேயே சேர்த்துவிட வேண்டும். பின்னால் பெரிய கிளாசுக்குப் போனால் கிடைக்காது.’ ‘பர்ஸ்ட் ஸ்டேண்டர்டு பெரிய கிளாஸா?’ ‘அந்தப் பள்ளியைப் பொறுத்தவரை அப்படித்தான் ‘ ‘என் வீட்டிலிருந்து அந்தப் பள்ளி அதிக


இந்தப் புருஷாளே இப்படித்தான்!

 

 “அக்கா! ஜானவாசம், ஊஞ்சல் எதுவுமே வேண்டாம்னுட்டாராமே மாப்பிள்ளை!” அத்தையிடம் முறையிட்டாள் அம்மா. சற்றுத் தூரத்தில் பாயில் அமர்ந்து பட்டுப்புடவைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டிருந்த மணப்பெண் ராதா காதைத் தீட்டிக்கொண்டாள். அனுபவம் முதிர்ந்த அத்தை அதற்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறாள்? “அத்தனைக்கத்தனை செலவு மிச்சம்னு நெனச்சுக்கோடி விசாலம்!” என்று ஆறுதல் அளித்துவிட்டு, “நம்பாத்திலதான் இது மொதல் கல்யாணம்! மாப்பிள்ளை எல்லாத்தையும் ஆண்டு அனுபவிச்சவரோன்னோ!” என்று ஒரு கசப்பான செய்தியை நினைவுபடுத்தினாள் . முப்பது வயதை எட்டிவிட்ட தனக்கும் ஒருவர் வாய்க்கப்போகிறார்


வேட்டை

 

 பெஸீஹெட்(தென்னாபிரிக்கநாட்டுச்சிறுகதை) ஜூலை மாதம் வேட்டைக்குரிய மாதம். பல காரணங்களுக்காக அக் காலநிலை வேட்டைக்கேற்ற பல அனுகூலங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. ஜூன் மாத அறுவடைக் காலமானது அத் தறுவாயில் முடிந்திருக்கும் என்பதால் எல்லோரிடமுமே சோளம் இருக்கும். அச் சோளத்தோடு கலந்து சுவையான உணவாகக் கொள்ள ஏதேனும் தேவைப்படும். சாதாரணமாக இக் காலத்தில், அவ் வருடத்திற்கான மழை வீழ்ச்சி பெய்யுமெனில் கொடிய மிருகங்களைக் காணக் கிடைக்கும். பன்னிரண்டு மாதங்களிலும் மிக அதிகளவில் குளிரான மாதம் ஜூலை மாதம் என்பதனால் இறைச்சியைக் காய


Cleopatra வும் மார்புக்கச்சையும்

 

 மணி அடித்தது. அந்தோணி தன் கதையை சொல்ல தொடங்கினான். உமையாழ், அதை சிறுகதையாக்கி எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். என் பேர் அந்தோணி. தான் ஒரு எழுத்தாளன். பேஸ்புக்கில்தான் மொதல எழுத ஆரம்பித்தது. நான் எழுதியதை வாசித்து பார்த்தேன். நல்லா இருந்திச்சு. மூடி வைத்துவிட்டு தூங்க போய்ற்றன். பொழுது விடியும் போது நான் எழுத்தாளன் ஆகியிருந்தேன். எழுத நிறைய இருப்பதாக தோண்றியது. ஓ.. மன்னித்து விடுங்கள். இலக்கிய தமிழும், கொஞ்சம் பேச்சுத்தமிழும் கலந்து வருது. இப்புடிதான் இப்ப கொஞ்ச நாளா, எல்லாம்


தட்சிணை

 

 கழுத்துல பெரிய டால் பதித்த தங்க செயின், நான்கு விரல்களிலும் மோதிரங்கள் மின்னிக் கொண்டிருக்க …”தட்டுல தட்சிணை போடுங்கோ” ”தட்டுல தட்சிணை போடுங்கோ” என்று கேட்டால் எப்படி இருக்கும். பலரும் முகம் சுளித்தனர். …. ”ஏன்டி பங்கஜம். குருக்கள் நல்ல வசதியாத்தானே இருக்கார். அவர் ஓரே பையன் அமெரிக்காவூல செட்டில்ட, கணிசமான பணம் மாசாமாசம் அனுப்பிடறான். அப்படி இருந்தும்…குருக்கள் அல்பமா ”தட்டுல தட்சிணை போடுங்க” கேட்கறது நல்லவா இருக்கு” என கேட்டாள் கல்யாணி. அடிப்போடி, ”காசேதான் கடவுளடா”


காதல் பரிமாணங்கள்

 

 “குமார் நான் உன்கிட்ட பர்சனலா பேசணும், காண்டீனுக்குப் போய் பேசலாம் இப்பவே வாயேன்.” காண்டீன் சென்று கூப்பன் கொடுத்து இரண்டு கப் டீ வாங்கியதும் ஒதுக்குப் புறமான மேஜைக்குச் சென்று அமர்ந்தோம். தாமஸ் தொடர்ந்தான், “குமார் நானும் நீயும் அடுத்தடுத்த சீட்டில் கடந்த மூன்று வருடங்களாக வேலை செய்றோம். உன்னைவிட நான் வயதானவன், குடும்பஸ்தன் என்றாலும் நீ என்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக ஏற்று என்னிடம் வெளிப்படையாக பழகுகிறாய். இப்ப உன்னால எனக்கு ஒரு பெரிய உதவி


குன்னாங் குன்னாங் குர்ர்ர்ர்…

 

 அலைபேசியில் நாம் என்னதான் விதவிதமான ரிங்டோன்கள் வைத்திருந்தாலும், சாவுச் செய்தியைத் தாங்கிவரும் அழைப்பு மணி, சங்கொலியென தனியாக உள்ளுணர்வுக்கு எச்சரிக்கையடித்தே ஒலிக்கும்போல! அப்படித்தான் ஒலித்தது, தம்பியிடம் இருந்து வந்த அந்த அழைப்பு. இரவு 11 மணியை நெருங்கும் வேளை. சற்றே தயக்கத்துடன்தான் எடுத்தேன். என் குரலுக்குக் காத்திராமல் பதற்றமாகச் சொன்னான்… ”நம்ம குன்னாங்குர்ரு போய்ட்டான்டா.’ என் மௌனம் உணர்ந்தவனாகத் தொடர்ந்தான். ”நேத்துகூட சாக்கடைச் சண்டைனு தெருவையே அலறவெச்சுட்டு இருந்தான். அதுக்காக நீ உடனே கிளம்பி வந்துடாத. இப்பத்தான


திருடராய்ப் பார்த்து…

 

 குமரனுக்கு காலையிலேயே பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. அவன் அவனது அலுவலக வரிசை முறைப்படி மட்டப்பாறைக்கு மாற்றலாகி பணி புரிந்து கொண்டிருந்தான். காந்தியார் கனவை நனவாக்கவும் இந்நாட்டு கைத்தொழில்களை அழியாமல் காப்பதற்காகவும் உருவாக்கப்பட்டு இயங்கி வருகின்ற கைத்தறி துணி விற்பனை மையங்களில் ஒன்றின் கிளை மேலாளராகப் பொறுப்பேற்றிருந்தான். வாரா வாரம் சனிக்கிழமை தன் சொந்த மண்ணான புதுச்சேரிக்கு வந்து ஞாயிற்றுக்கிழமை மனைவி மக்களுடன் நாளைக் கழித்துவிட்டு திங்கள்கிழமை காலை மட்டப்பாறைக்குப் பயணப்படுவது வழக்கம். இருப்பு பொறுப்புடன் கூடிய பணியில் உள்ள