Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: June 2015

40 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வேலைக்கு போக விரும்பிய மனைவி

 

 காலையில் மாணவர்களின் கூட்டம் அதிகம் இருந்தது, நானும் என் மனைவி, பையன் மூவரும் மாறி மாறி மாணவர்கள் கேட்டதை எடுத்துக்-கொடுத்து களைத்து போய்விட்டோம். மணி ஒன்பது ஆகும்போது பள்ளி மணி அடித்து விடும், அதற்குள் நோட்டு புத்தகம், பேனா போன்ற பல பொருட்கள் வாங்க வேண்டும் அதற்காக காலில் இறக்கை கட்டிக்கொண்டு மாணவர்கள் பறப்பார்கள், அதற்குத்தகுந்தவாறு நாங்கள் மூவரும் வேகமாக பொருட்களை எடுத்துக்கொடுத்து காசையும் வாங்கி போடவேண்டும். அப்பாடா ஒரு வழியாக பள்ளி மணி அடிக்க மாணவர்கள்


செத்து செத்து விளையாடுபவன்

 

 கடவுள் எப்போதும் தனக்குப் பிடித்தவர்களைத்தான் சோதிப்பான் என்று மணிகண்டனின் அப்பாயி அடிக்கடி சொல்லுவாள். அதனாலேயே அவன் ஒரு போதும் இறைவனின் பிடித்தவர்கள் லிஸ்ட்டில் இருக்க விரும்பியதில்லை. குறைந்தபட்சம் பிடித்தவர்களின் லிஸ்ட்டில் தான் இல்லாமல் இருக்க என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதை எல்லாம் செய்தபடி இருப்பான். வெள்ளிக்கிழமை கறி தின்னுவது, அந்த தெரு கோவிலில் தினமும் கொடுக்கிற சுண்டலை இரவு சரக்குக்கு சைடு டிஷ்ஷாக பயன்படுத்துவது என்று எதையாவது செய்தபடி இருப்பான். வீட்டில் இருந்தாலாவது அம்மா இவை எதையும்


பெரியவர்

 

 நடராஜ் அவரை பார்க்க சென்ற போது அவர் கொல்லைபுறத்தில் இருப்பதாக தெரிந்தது. அங்கு சென்ற போது அவர் இடுப்பில் ஒரு துண்டை கட்டிக்கொண்டு துடைபத்தால் குப்பையை கூட்டிகொண்டிருந்தார். இவனை பார்த்ததும், ஆச்சிரியமயிருக்கே எப்பிடியோ வந்துட்டியே. வா வா வா, என்று மிகவும் அன்புடன் அழைத்தார். அவருக்கு 76 வயதிருக்கும், சதையில்லாத ஒத்தை நாடி உடம்பு. தோளில் சுருக்கம் இருந்தது. அந்த காலத்து மக்களுக்கு இதுபோன்ற உடல் வாகு சாதாரணம். வயது ஆகா ஆகா சதை குறைந்துவிடும். அவர்கள்


சுட்ட கதை..

 

 ஓப்பன் பண்ண…. டிரங் பெட்டியில் பழைய பட்டு புடவையின் கீழிருந்து புகைப்படம் ஒன்றை எடுத்த விரல்கள் லேசான நடுக்கத்துடன் நீள்கின்றது வாசலில் கத்திருக்கும் போலிஸ்காரரிடம்….. போட்டாவை உற்று பார்த்தவாறே…”பொண்ணை கடைசியா எப்ப பார்த்திங்க? “நேத்து கலம்பற பள்ளியோடத்துக்கு போனவ இன்னும் வரலீங்க” எனும்போது முட்டிக்கொண்டு வந்த அழுகையை அடக்க முயற்ச்சித்து தோற்று போனார் பால்ராஜ் பால்ராஜ் சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன்பு, மொழிவரியக பிறிக்கப்படதா இந்தியாவில்,தமிழகத்தின் கோவை அருகே சூலூர் கிராமத்தில் மனைவி எஸ்தருடன் வாழ்ந்து வந்தார்,பிழைப்புக்காக


ஏன் இப்டி செஞ்சேன்?

 

 “ஹலோ குணா, பீ நெகட்டிவ் ரத்தம் தேவைப்படுது… ஹாஸ்பிட்டல் வரைக்கும் வரமுடியுமா?” தேவ் பேசும்போதே, அவசரத்துக்கான அவதி தெரிந்தது… தேவ், ஜேகே மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் என் சமீப கால நண்பன்… கண் தானம் தொடர்பான நிகழ்ச்சி ஒன்று எங்கள் அலுவலகத்தில் நடந்தபோது தொடங்கிய நட்பு, இப்போது இதைப்போன்ற அவசியமான சந்திப்புகள் மூலம் தொடர்கிறது… எங்கள் நட்பு வட்டத்தின் அத்தனை பேருடைய ரத்த ஜாதகமமுமே தெரியும் அவனுக்கு… இப்போது நான் ஏதேனும் காரணம் கூறி மறுத்தாலும், அதை பெரிதாக