Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: September 19, 2014

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

போனாலும்… – மீண்டும் ஒரு சஃபர் கதை

 

 RESCUE’ என்று சிவப்பு ஸ்டிக்கரில் பெரிதாக எழுதியிருந்த அரசாங்க வாகனம் ஒன்று , பிரதான சாலையான ஷேக் ஜாயித் ரோட்டின் ஓரத்தில் தலைகுப்புறக் கவிழ்ந்து கிடந்தது. பார்த்ததும், என்னை உருட்டித் தள்ளிய எங்கள்வீட்டுப் பொடியனின் கேள்விதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. எவ்வளவோ தடவை நான் விழுந்திருக்கிறேன். எவ்வளவுதான் நீங்கள் அடித்துச் சொன்னாலும் அதை நம்பாமல் , புத்திசாலியென்று என்று என்னை நினைத்துக்கொண்டு நான் எடுக்கிற முடிவுகள் உதைக்கிற அபாரமான உதைகளால் அடிக்கடி விழுவேன் . ‘என்னய்யா எழுதுறே நீ


புதிய ஆரம்பங்கள்!

 

 கதைக்கரு: இன்றும் வட இந்தியாவில் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் மன்சாம் மால்வா பகுதிகளில், அரியானா மாநிலத்தில் மேவாட் மாவட்டத்தில் இந்த நவயுக திரெளபதிகளின் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பஞ்சாப் மொழியின் மிகச் சிறந்த எழுத்தாளரான ஞானபீட விருதுபெற்ற பேராசிரியர் குர்தியல் சிங் (Gurdial Singh) தன்னுடைய புதினங்களில் நாடகங்களில் பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் இக்கொடுமைகளைப் பற்றி நிறையவே எழுதியிருக்கிறார். அண்மையில் உத்திரபிரதேசத்தில் நடந்த இம்ரானாவின் செய்திக்குப் பிறகு இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களிலும் இந்த அவலங்கள் நடப்பது தெரியவந்துள்ளது. திரெளபதி நாடகத்தைப் பார்த்து


வடக்கத்திப் பையன்

 

 ஓங்கி வளரும் பல அடுக்கு கட்டிடம் அதன் அருகில் அதற்கு கொஞ்சமும் பொருந்தாத கூரை வேய்ந்த குடிசை. சென்னையின் புற நகர் பகுதிகளில் பரவலாக காணக் கிடைக்கும் காட்சி முரண் இது. சோமாவுக்கும் அவன் நண்பர்களுக்கும் அப்படிப்பட்ட ஒரு குடிசை தான் வசிப்பிடம். பூர்வீகமான, பீகாரின் உள்ளடங்கிய ஒரு கிராமத்தில் இருந்து கட்டிட வேலைக்காக இங்கு வந்தவர்கள் அவர்கள். அவர்கள் என்னிடம் வந்து வேலைக்கு சேர்ந்த அந்த நாள் இன்னும் பசுமையாக நினைவில் இருக்கிறது. ஏஜென்ட் ஆறுமுகம்


சத்திய சோதனை

 

 ஒவ்வொரு நாட்களையும்போலவே அன்றைய காலையும் விடிந்தது. என்றும்போலவே அன்றும் வேலைக்கு வந்தான். அன்றைய முழுவியளம் ஏதாவது விசேடமாக இருந்ததா என்றுகூட ஞாபகமில்லை. அப்படியாயின் இந்த யோகம் எந்தத் திசையில் இருந்து அடித்தது? அல்லது…. காலையில் சாப்பாட்டுக் கடையில் நடந்த சம்பவத்துக்காக மனம் நொந்து கடவுளை வேண்டினானே… அதற்குப் பலனாகத்தான் கடவுள் கண் திறந்திருக்கிறாரோ என்று தோன்றியது சத்தியமூர்த்திக்கு! வேலைக்கு வருமுன்னர் காலைச்சாப்பாட்டுக்காக வழக்கமான சாப்பாட்டுக் கடைக்குள் நுழைந்தான் சத்தியமூர்த்தி. எதையாவது வயிற்றுப்பாட்டுக்குப் போட்டுவிட்டு வந்து கணக்குக் கொப்பியை


விதியின் பாதையில்

 

 வானொலியில் பொங்கும்பூம்புனல் போய்க்கொண்டிருக்கும் சுசான் கேற்றடியில்நின்றுகொண்டிருப்பான் ”காலை வெயிலில் நிறையவிட்டமின் “டி” இருக்கின்றது’ ஸ்கூலில் “ஹெல்த் மாஸ்டர் சொல்லியதை தன் மேனி இலேசாக சுடும்போது அவன் நினைத்துக்கொள்வான். இன்னும் ஒருபாடல் முடிவதக்குள் வந்துவிடுவாள் இப்படி அவன் நினைத்துக்கொண்டு சுவருக்கு ஒற்றைக்காலை உதை கொடுத்த வண்ணம் சாய்ந்து நிற்கும்போது- அவள் சுஹைறா –“இண்டைக்கு ஸ்கூலுக்கு போவதில்லை” என்றமுடிவுடன் வீட்டில் முகம் கழுவாமலே நின்றிறுக்கக்கூடும். குறைந்தது எட்டுமணி வரை நின்றிருப்பான். ஏனென்றால் இவனைக் கடந்துதான் அவள் ஸ்கூலுக்கு செல்ல வேண்டும்


யுத்த காண்டம்

 

 வேலாயி ஒரு மணி நேரமாக வீட்டை சல்லடை போட்டு சலித்துவிட்டாள். ரேஷன் கார்டைக் காணோம்; வீடென்றால் சிறிய குடிசைதான். அரிசிபானை, ட்ரங்க் பெட்டி, எரவானம், துணி மடித்து வைத்துள்ள அட்டைப்பெட்டி, விறகு பரண், தவிட்டு வாளி வரை எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்துவிட்டாள். ஓர் இடத்திலும் காணவில்லை. கை மறதியாய் வைக்கக் கூடியவளும் இல்லை; எப்பொழுதும் அரிசி, மண்ணெண்ணெய் வாங்கி வந்தவுடன் முதல் காரியமாக கார்டை மஞ்சள் பையில் போட்டு, சாமி படத்துக்குக் கீழுள்ள ஆணியில் மாட்டி விட்டுத்தான்


கதை​

 

 Room Temperature சென்னை வெயிலையும் தாண்டி அண்டார்டிகாவை உணர்த்தியது. YouTube-ல் மரகதமணியின் சேலை பாட்டு மனதை வருடிக்கொண்டிருந்தது. Light Off பண்ணிட்டு கொஞ்சமாவது தூங்கினாதான் நாளை காலை கல்யாணத்துக்கு போகமுடியும். இப்ப தூங்கற idea இருக்கா? இல்லையா? மனைவியின் குரலில் கோபம். Facebook, Whatsapp, You Tube ஒவ்வொன்றையும் log off செய்தவாரே பேச ஆரம்பித்தான் ரவி. எதுக்கும் இன்னொருதடவை முகூர்த்த டைம் சரி பார்த்துக்கறேன் பத்திரிகையை பிரித்து பார்க்கிறான். “உதயநாழிகை 7 மணிக்கு மேல் 10


கனவில் வந்த நரிகள்

 

 சமீப காலமாய் என் கனவில் அடிக்கடி வந்துபோகும் நரிகள் இன்றிரவும் வருமோ என்ற பயத்தோடு போர்வைக்குள் ஒளித்திருந்தேன் என்னை.தடித்தும்,மெலிந்தும்,நீண்டும்,குறுகியும் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்த அந்நரிகள் தொடர்ந்து வருவதன் நோக்கம் எனக்குப் புலப்படவேயில்லை.ஏதேனும் விட்டகுறை தொட்டகுறையாக இருக்குமா என யோசிப்பதும் ஏற்புடையதாக தோன்றவில்லை.காரணம் நரிகளுடன் ஒருபோதும் கொஞ்சிக் குலவி உறவாடியதில்லை நான்.கதைகளில் கூட வடையைத் திருடிக் கொண்டு போன திருட்டுத்தனம் நிறைந்த நரிகளையும்,கொக்கை ஏமாற்றி அகலமான பாத்திரத்தில் சுவையான பாயாசத்தை ஊற்றிக் கொடுத்து குடிக்கமுடியாமல் தவித்த அதன் தவிப்பைக்


பேரிரைச்சல்

 

 இங்குதான் இருந்தது கடல். கடல் தண்ணீரில் கரைந்த நம் நிர்வாண பிம்பங்களை உண்ட கடல் மீன்களுக்குப் பித்தேறின. அலைகள் கரையைத் தொட்டு விலகும்போது நமது உடல்களின் உவர்ப்பில் கொஞ்சம் உப்பு கூடிவிடுகிறது. அதே கடலருகில் சூரியனின் ஆயிரம் ஆயிரம் கரங்கள் நம் வேட்கையின் சுவர்களில் நிறங்களைப் பூசியதைக் கண்டோம். கடற்கரையின் தீராத மணல் வெளி நமது தீராத விருப்பங்களை எவ்வளவு குடித்த பிறகும் சுவடற்று இருந்தது. கடலின் அவ்வளவு சப்தத்தையும் மீறித்தான் நான் உனக்கு அந்த வாக்குறுதியைக்