கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: May 7, 2014

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சுழல்

 

 எங்கேயாவது கண்ணில் பட்டுவிடுவாரோ என்றிருந்தது. வெளி வேலையாகக் கிளம்புகையில் கண்கள் பரபரவென்று தேடத்தான் செய்கின்றன. அதற்குள்ளேயுமே யாரேனும் வாசலில் சத்தம் கொடுத்தால் இவர்தான் வந்து விட்டாரோ என்று நினைக்க வைத்தது. நிச்சயமாக விசாரித்துக் கொண்டு அவரால் வர முடியும். தன் பெயர் சொல்லி, வேலை விபரம் சொல்லித் தேடி வந்துவிடுவார்தான். அந்த அளவிற்கு மட்டுமான தெளிவு அவரிடம் இப்பொழுதும் உண்டுதான். நல்ல நாளிலேயே காரியக்காரர் என்று பெயர் எடுத்தவர். கண்ணும் கருத்துமாய் எல்லாம் செய்து வீட்டிற்கே எல்லாமாய்


லூட்டி

 

 “இத பாருங்க என்னால இனிமேலும் பொறுத்துக்க முடியாது.. இந்த நந்துவோட தொல்லை தாங்க முடியல்ல… பேசாம அவன ப்ளேஹோம்ல சேர்த்துட வேண்டியதுதான்.. ” “என்ன விஜி இப்படி பேசறே? அஃப்டரால் அவனுக்கு ரெண்டரை வயசுதான். இந்த வயசுல குழந்தைங்க துறுதுறுன்னுதான் இருக்கும்.. எப்டியும் மூணு வயசுல நர்சரில போடப் போறோம். அதுவரை வீட்ல எஞ்சாய் பண்ணட்டுமே குழந்தை?” “ஆனாலும் இவன் லூட்டி தாங்க முடியல்லயே? கீழ ஒரு சாமான் வைக்க முடில்ல…எல்லாத்தியும் உடைச்சி நொறுக்கிடறான். நேத்து என்


சிவேன சகநர்தனம்

 

 அந்த அû என் மனம் போலவேதான் என எனக்கு தோன்றியது. ஊர் திரும்பும் பயணத்திற்கு தயாராகி அû முழுவதையும் இன்னொரு முû நோட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இரவில் வீசிய காற்றில் தரையில் பந்து விழுந்த ஒரு இலை மட்டும் அûயின் சீரொழுங்கை குலைத்திருந்தது. அனுராதாவைக் குறித்துள்ள என் அவலங்கள் போல. அந்த ஒற்û இலை þ காற்றில் வட்டமடித்து தரையில் உரசி சலனமிட்டு இரவு முழுவதும் என்னை உருத்திக்கொண்டிருந்தது. வீடு மிகவும் நிசப்தமாயும், ஏகாந்தமாயும் எனக்கு அனுபவப்படத் தொடங்கியது. அனுராதா


தோழமை

 

 ப்ரியாவிற்கு நான் அத்தை முந்த வேண்டும். என் பெரியப்பா மகனின் ஒரே பெண் அவள். எங்கள் இருவருக்குமிடையே பெரிய வயது வித்தியாசமில்லாததால், அவ்வப்போது போட்டி எட்டிப் பார்க்கும். நான் வாங்கிய ராங்க்கை என் அம்மா சிலாகித்துக்கொண்டிருக்க, ப்ரியாவின் அம்மா வித்யா, அவள் டேபிள் டென்னிஸ்ஸில் வாங்கிய ஷீல்டைப் பற்றி பேசுவாள். வித்யா அண்ணி சென் பிகு, “”எதுக்கு நீ அவகிட்ட இதெல்லாம் சொல்லிட்டிருக்கே. அவ உடனே ப்ரியா பத்தி பீத்திக்கா” என்று அம்மாவிடம் கடுகடுப்பேன். ஆனால் ப்ரியாவை


இன்னும் அரைமணிநேரத்தில்…

 

 மாறனுக்குக் கண்ணத்தில் அறை வாங்கியதுபோல் இருந்தது. அவமானமும் ஆத்திரமும் ஜிவுஜிவுயென தலைக்குமேல் ஏறி உச்சந்தலையில் ஆணியடித்துப் பொறிகிளப்பின. ஒன்றும் செய்யமுடியாத வக்கற்ற நிலை அவனை ஏளனம் செய்து உட்கார வைத்துவிட்டது. பக்கத்து நாற்காலியில் எதிர்த்த வரிசையில் என்று எல்லாரும் தன்னைப் பற்றித்தான் குசுகுசுக்கிறார்கள் என்பது காதார விளங்கிற்று. “அப்படி என்னத்தச் செஞ்சிட்டோம் இப்படி மட்டமா நடந்துக்குறாரு தலைவரு?” புருவத்தைச் சுறுக்கி முகத்தில் ஒரு கடுகடுப்பை இழையோடச் செய்தபடி அமர்ந்துகொண்டான் மீண்டும் இருக்கையில். இனியும் அங்கிருக்க அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லைதான்