Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: April 2014

109 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

காரல்மார்க்சும் காயத்ரியும்

 

 அன்றும் வேலை கிடைக்காமல்தான் ரூமிற்கு திரும்பினேன், தோழர் ரூமில்தான் இருந்தார், ஆம் அவரை நாங்கள் தோழர் என்றுதான் அழைப்போம், நாங்கள் என்றால் நான், எங்கள் காலேஜில் உள்ளவர்கள் எங்கள் ஏரியா நண்பர்கள் எல்லோரும். முதலில் என்னை பற்றி , நான் இந்த வருடம் தான் இன்ஜினியரிங் முடித்து வேலை தேடி சென்னை வந்திருக்கிறேன், இல்லை ஏன் அப்பாவால் அனுப்பிவைக்கபட்டேன். தோழர் …. என் கல்லூரி சீனியர், என் ஏரியா, இருவரும் ஒரே பேருந்து, ஆனால் அவருடனான என்னுடைய


விரல் ஆட்டும் வேட்பாளர்

 

 நாங்கள், மாடிவீட்டு ஒன்றில், வாடகையில் குடியிருந்தோம். நாங்க குடிப்போன வேலை, நாட்டில் தேர்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்டு; வாக்காளர்களிடம் வேட்பாளர்கள், ஓட்டு சேகரப்பில், தீவிரமாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் குடியிருந்த பகுதிக்கும், அன்று ஒரு வேட்பாளர், திறந்த வெளி ஜீப்பில் வந்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் வரும் ஒலிபெருக்கி சத்தம் கேட்டு, நான் மாடியில் இருந்து எட்டிப்பார்தேன். அவர் கீழே இருந்து என்னைப் பார்த்தார். அவர் கையைக் காண்பித்தார். நானும் என் கையைக் காண்பித்தேன். அவர் இரு விரல்களை மட்டும் மடக்காமல் பிற


பாத பூஜை

 

 உலகைப் புரிந்து கொள்ள இயலாத, குழந்தைத் தனத்துடன் அவரையே ஆழ்ந்து நோக்கி மிரள மிரள உற்றுப் பார்த்தபடி, அவரிடம் கதை கேட்க, அவள் அமர்ந்திருக்கும் நேரம் சுகமான ஓர் அந்தி மாலைப் பொழுது. கோவில் மண்டபத்துக் கருங்கல் தூணருகே இறை வழிபாடு முடித்துக் கொண்டு வந்த தெய்வீக உயிர் சிற்பமாக அவர். அவரை நேரிலே பார்த்தால், , ஒழுக்கம் தவறாத அசல் பிராமண குலத்து உத்தம புருஷன் போல முகத்தில் தீர்க்கமான ஆதர்ஸக் களையுடன், ஒரு வழிபாட்டு


செய்யாமையாலும்…

 

 “”உம்…, கடேசில நீ வந்து மாட்டிக்கிட்ட! விதி.. எல்லாம் விதி…” என்று, மயிலாளின் மனதைக் கிளறி விட்டுக் கொண்டே, வாளியில் ஊறிக் கிடந்த அழுக்குத் துணிகளை அள்ளிப் படித்துறையில் போட்டாள் சிவனி ஆச்சி. துணிகளுக்குச் சோப்புப் போட்டுக் கொண்டிருந்த மயிலாள், சிவனி ஆச்சியை ஒருமுறை ஏறிட்டுப் பார்த்து விட்டு, மீண்டும் தனது பணியைத் தொடரலானாள். “”நீ நாகரீகமாச் சோப்புப் போடுத. நான் பழைய பஞ்சாங்கம். சலவைக்காரத்துல துணிகளை முக்கி, ஆத்தாங்கரை வரைல சுமந்துக்கிட்டு வந்து தொலைக்கிறேன். சோப்பு


ஜெனீஃபர்

 

 ஜெனீஃபர் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவி. அவளது தாய், தந்தை இருவரும் ஒரு சாலை விபத்தில் இறந்து போனதால் ஜெனீஃபர் தனது தாத்தா, பாட்டி பராமரிப்பிலேயே வளர்ந்து வந்தாள். அவளின் பாட்டி மார்கரெட் ஒரு ஆசிரியை, தாத்தா மார்டின் ஓய்வு பெற்ற ராணுவ வீரர். ஜெனீஃபரின் தாத்தா, பாட்டி இருவரும் கோடை வெயிலில் நிழல் தரும் மரம் போலத் தங்கள் பேத்தியைக் காப்பாற்றி வந்தனர். வகுப்பில் அவள்தான் முதல் மாணவி. ஜெனீஃபரின் பாட்டி ஆசிரியர் என்பதால் அவளுக்கு


ஐயோ! சுண்டெலி!

 

 தேவன் நான் கரூருக்குப் போன வாரம் போய்விட்டு வந்தேன். போகும்போது என்னைப் பார்த்தவர்கள் ஒரு வாரம் விச்ராந்தியாகப் போய், குடும்பத்தாருடன் இருந்துவிட்டு வரப் போகிறான் என்று எண்ணியிருப்பார்கள். வருகிறபோது நான் சந்தோஷமாகத்தான் திரும்பினேன். அப்போது என்னைக் கவனித்தவர்கள், குஷியாகக் காலsந்தள்ளி விட்டு நிஷ்கவலையாக வருகிறான் என்றுதான் எண்ணியிருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த பொல்லாத உலகத்தில் கண் முன்னால் காண்பதை நம்ப முடிகிறதா? நான் பட்ட கஷ்டம் எனக்கல்லவா தெரியும்?- நான் படப் போகிற கஷ்டமும் தான்! எல்லாம்


ஸஹாரா

 

 ”ப்ரியா இந்தியாவுக்கு என்னிக்கு வராள்?” கேட்டுக்கொண்டே காலண்டரைப் பார்த்தேன். மறு முனையிலிருந்து ஏப்ரல் 16ம் தேதி என்று பதில் வந்தது.ப்ரியாவுக்கு 21ம் தேதி இண்டர்வ்யூ இருக்கு.விசா ரிநியூ பண்ண வேண்டும். அத்னால் அவர்கள் கண்டிப்பாக 21ம் தேதி டில்லியில் இருக்க வேண்டும்.அதன் பின் சவுத் டூர் போக வேண்டும்.பழநி, சமயபுரம்,திருச்சி போக வேண்டும்.ப்ரியாவின் 2வது குழந்தை மயங்க்(சந்திரன் என்று அர்த்தமாம்)கின் முதல் பிறந்த நாள்20ம் தேதி வருகிறது.அதை டில்லியில் அவ்ள் மாமனார் வீட்டில் கொண்டாட வேண்டும்.இதற்கு நடுவில்


கார்த்திக்கின் காதல் கடிதம்

 

 சூடான கிரீன் டீயைப் பருகியபடியே தன் டேபிளின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த கட்டு பைல்களை மேய்ந்து கொண்டிருந்தான் கார்த்திக். ரீனா கதவை திறந்து கொண்டு வருவது கண்ணாடியில் தெரிய, சுழல் நாற்காலியில் சுழன்று அவளுக்கு குட் மார்னிங் சொன்னான். “”என்ன குட்மார்னிங்… வெரி பேட் மார்னிங் டு மீ” “”ஹேய்… வாட் ஹேப்பன் மா”. “”கார்த்திக்… காலையிலிருந்து உன் மொபைலுக்கு டிரை பண்றேன். ரெஸ்பான்úஸ இல்ல. சரி நீ ஏதாவது கோல்மால் பண்ணி ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணியிருப்பனுதான் நேர்லயே


பிடிவாதம்

 

 “டேய்! முத்து! என்னடா? “உம்’முனு ஒக்காந்திருக்கே! ஒடம்பு சரியில்லையா?’ என்று கேட்டாள் அவன் தாய் பொன்னம்மா. “ஆ… மா! பெரிசா அக்கறை இருக்குற மாதிரி நடிப்ப! ஒரு முன்னூறு ரூவா குடுக்க முடியுமா? உன்னால?’ என்றான் முத்து கடுகடுவென முகத்தை வைத்துக்கொண்டு. “முன்னூறு ரூவாய்க்கி நா எங்க போவேன்? வேணும்னா ஒரு நூறு ரூவா அடுத்த மாசம் பெரியம்மாகிட்டக் கேட்டு வாங்கித் தாரேன்! அவ்வளவுதான் என்னால முடியும்! வா! வந்து சாப்பிடு!’ “ஆ…மா! சாப்பாடு ஒண்ணுதான் இப்பக்


பிரதிமைகள்

 

 சிறிய திறப்பொன்றில் விழுவதாகவே தோன்றியது. ஆனால் அத்திறப்பு நீண்டு பெரும்பள்ளமாகி கீழே வெகு கீழே செல்ல நான் அலறத்தொடங்கினேன். கண் விழித்துப்பார்த்தபோது அறையெங்கும் பரவியிருந்த வெளிர் நீலநிறப் படர்வில் என் மகன் எவ்விதக் குழப்பமும் இன்றி இரண்டு கைகளையும் தலைக்குக் கொடுத்து ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தான். மனதை முட்டிக்கொண்டு வரும் பேரழுகை கூட அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் வடிந்துவிடும் என்று நினைத்துக்கொண்ட காலங்கள் இப்போது ஏன் திரும்ப வருவதில்லை எனத் தெரியவில்லை. இன்னொரு மூலையில் மனைவி படுத்துக்கொண்டிருந்தாள். தூக்கத்தில் அவளது