கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 9, 2014

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நாய்ப் பிழைப்பு

 

 முன்குறிப்பு: இது, முழுக்க முழுக்க தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் நடந்த உண்மை நிகழ்வு. ஒருவேளை ஏதேனும் அரசு அலுவலகத்தில் நடந்திருந்தால், அதற்கு இந்தக் கதையில் வரும் நாய்கள் எந்தவிதத்திலும் பொறுப்பல்ல என்று தெரிவித்துக்கொள்ளப்படுகிறது! அந்த நிறுவனத்தில், நிதித் துறை மேலாளர் கணேசனுக்கு எல்லோரும் பயப்படுவார்கள். அவருக்கு, ‘கறார்’ கணேசன் என்ற பட்டப்பெயரும் உண்டு. அவர் மேசைக்கு ஏதேனும் பணப்பட்டியல் போனால், ‘அது கையெழுத்தாகி வருமா அல்லது கொக்கி போட்டு வருமா’ என்று அனுப்பிய அலுவலர்கள், பிரசவ வார்டில்


பயணம்

 

 மதியம் மூன்று மணியாதலால் கடையில் அவ்வளவாகக் கூட்டம் இல்லை. சாலையில் வழக்கமாய்ப் பறக்கும் இரு சக்கரங்கள்கூட அதிகமில்லாது சாலை மௌனமாய் இருந்தது. மேல் அலமாரியில் வைத்திருந்த சிறிய வண்ணத் தொலைக்காட்சியைப் பார்ப்பது சலிப்பைத் தர எழுந்து வெளியே வந்து அமர்ந்தேன். பக்கத்து வீட்டுப் பெரியவர் கதவைப் பிடித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார். “”என்னண்ணே… பொழுது போகலயா?” என்றேன். சிரித்தபடி… “”பொழுது போதலப்பா… சாயங்காலம் அஞ்சு மணிக்கு புறப்பட்டு நடந்து போனா… ரெண்டு மணிநேரம் என்னை மாதிரி ஆளுகளோட அரட்டை…


நாதஸ்வாமி

 

 சிறிய ஊர், என்றாலும் மடத்தினால் ஊர் பேர்பெற்றதாய் இருக்கிறது. ஜனங்கள் அமைதியானவர்கள். சாதுவானவர்கள். மடாதிபதிக்கு ஊரில் நல்ல செல்வாக்கும் சொல்வாக்கும் உண்டு. மடத்தின் பெயரில் பள்ளிக்கூடம், கல்லூரி எல்லாம் இருக்கிறது. பச்சைச் சீருடையில் சிறார்கள் காலைகளில் தெருவெங்கும் பரபரத்துத் திரிகிறார்கள். தவிர வேதபாடசாலை. ஸ்வாமிஜி அவ்வப்போது பாடசாலைக்கு வருவதும், மாணாக்கர்களுக்கு போதிப்பதும், சந்தேக நிவர்த்தி செய்வதும் உண்டு. அழகான ஊர். தூர தூரங்களில் இருந்தெல்லாம் தத்தம் குடும்பத்தின் நல்வைபவங்கள், விசேஷங்கள் என்று மடத்துக்குப் பத்திரிகைகள், நன்கொடைகள், கடிதங்கள்


ஒரு கதையின் கதை

 

 ‘ஸேர் வரச் சொல்லியிருந்தீங்களா?’ கையெழுத்துக்காக வந்திருந்த பைல்களைப் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான் நிமிர்ந்தபோது அலுவலகக் கதவை நீக்கியபடி உள்ளே நுழைந்தான் மக்பூல். என்னுடைய கோணேசர்பூமி வலயத்திற்குட்பட்ட புறநகர்ப் பாடசாலைகளில் ஒன்றான இலுப்பஞ்சோலை முஸ்லீம் மகாவித்தியாலயத்தின் அதிபர் அவன். ஓர் ஆசிரியராக இருந்த காலத்தில் நல்ல வாட்டசாட்டமாகவும் உற்சாகமாகவும் இருந்தவன் அதிபராக நியமிக்கப்பட்ட இந்த ஒன்றரை வருடத்துக்குள் பாவம் இப்படி மெலிந்து தேய்ந்து தாடியெல்லாம் நரைத்து முகமெல்லாம் கவலையேறி.. பாவம் அவன். வயது என்னவோ அவனுக்கு மிஞ்சிப்போனால்


கல்கத்தாவில் மிஸ்டர் வேதாந்தம்

 

 (அமரர் தேவனின் மிஸ்டர் வேதாந்தம் நாவலிலிருந்து ஒரு பகுதி) சென்னைப்பட்டணத்தைப் பெரிய நகரம் என்று எண்ணினவன் வேதாந்தம். கல்கத்தாவைக் கண்டதும் ‘அம்மாடி!’ என்று பிரமித்தான். தூத்துக்குடியில் அவன் வீடுதான் மிகப் பெரிய கல் கட்டடம், சென்னையில் அது மிகச் சிறிதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. இங்கே, கல்கத்தாவில், சென்னையில் பெரிதாகவுள்ள ஆபீஸ்களைப் போன்ற கட்டடங்கள் சர்வசாதாரணமாகப் புலப்பட்டன. ஆறு மாடி வீடுகள் சகஜமாகக் காணப்பட்டன. அகன்ற ரஸ்தாக்கள், அழகான டிராம்கள், டிராம்களில் இரு வகுப்புகள், இரண்டு மாடி பஸ்கள்;


நினைவுகள்

 

 ராசிகா தனது இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்துக்கொண்டு சிறிது நேரம் வானொலி நிகழ்ச்சியை செவிமடுத்தவாறு, பக்கத்து மேசைமீதிருந்த பழைய, புதிய புத்தகங்கள் சிலவற்றை வாசித்துவிட்டு, கடிகாரத்தைப் பார்க்க அது பத்து மணி நாற்பது நிமிடத்தைக் காட்டியது. அவ்வேளை, ராசிகாவின் கண்களை தூக்கமும் இறுக்கமாக மூடிக்கொள்ளச் செய்தது. என்றாலும் ஒருவாறு சமாளித்துக்கொண்டு படுக்கையறைக்குச் சென்று கட்டிலில் அமர்ந்தவாறு தனது கடந்தகால வாழ்வில் நடந்து முடிந்த இனிமையான நினைவுகளை உள்ளத்திரையிலிட்டு ரசித்துக்கொண்டிருந்தாள். அத்தோடு, கசப்பான சம்பவங்கள் பற்றியும் சிறிது நேரம் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தாள்.


வெண் மழை

 

 “”டிராஃபிக் சரியாக பலமணி நேரம் ஆகும்… நடந்து போங்க…”, ஒவ்வொரு டாக்ஸி கதவையும் தட்டி சொல்லிக் கொண்டே சென்றனர் போலீசார். சாலினி அதிர்ச்சி அடைந்தாள். “நடக்கவா… எவ்வளவு தொலைவிற்கு…?’ ஆறு கி.மீ. இறங்கினால், மார்ஹி என்றொரு ஊர் வரும். அங்கு வேன்கள் இருக்கும். அதில் உங்கள் லாட்ஜ்க்கு செல்லலாம்.. சாலினிக்கு விச்சுவின் மீது கோபம் கோபமாய் வந்தது. அவன்தான் மணாலி சுற்றுலாவை குளிர்காலத்தில் செல்ல பிடிவாதம் பிடித்தான். குளிர்காலத்தில்தான் உச்சகட்ட குளிரை அனுபவிக்கலாமாம். மேலும் பனிப் பொழிவு


தொடுவானம்

 

 கடலுக்கப்பால் தொலைவில் தெரிந்த தொடுவானத்தின் விளிம்பை விரல்களால் தடவியபடி வெறுமனே வேடிக்கை பார்ப்பவளாக அவள் அந்த நிழற்குடையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். எதிரே நீலக்கடல் வெளியின் மேல் வீசிய காற்று, சுற்றி கரையாக எழுப்பப்பட்ட கற்சுவர்களின்மீது சிறு அலைகளை மோதச் செய்து தளும்பிக்கொண்டிருந்தது. கடலின்மீது பிரதிபலித்த சூரிய வெள்ளிச்சம் கரையெங்கும் ஒரு பாதரசப் பிரகாசத்தை உருவாக்கி அனைவரது கண்களையும் கூசச்செய்தது. அவளோடு இன்னும் சிலரும் அங்கே நிழற்குடையில் கையில் பைல்களுடன் தத்தமது பயணத்திற்காக காத்திருந்தனர். அவர்கள் யாரும் ஒருவரோடொருவர் பேச


அச்சாணி

 

 மதிய உணவு இடைவேளையின்போது, பள்ளிக்கூட மரத்தடியில் சிவா, தன் நண்பர்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அங்கு வந்த கோபு, “”டேய் சிவா, உங்கப்பாவை இன்னிக்கு எங்க தெருவுல பார்த்தேண்டா” என்றான். இதைக் கேட்ட சிவாவின் முகம் மாறியது. கண்களில் நீர் கோர்க்கத் தொடங்கியது. அதை மறைத்துக்கொண்டு, “”அதுக்கு என்னடா இப்ப? அதுதான் பார்த்தேல்ல, இதைப்போய் பெரிய செய்தியாட்டமா அடிக்கடி சொல்லிக்கிட்டிருக்கியே?” என்று கடுகடுத்தான். உடனே நண்பர்கள் சிவாவையே உற்று நோக்கினர். சிவாவும் கோபுவும் ஒரே வகுப்புதான் என்றாலும்,


அளவு ஜாக்கெட்

 

 “நிரந்தர வேலையில்லாமல் கல்யாணம் பண்ணிக்க எனக்கு இஷ்டமில்லை’ என்று நான் பலமுறைச் சொல்லியும் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காக அம்மா காதில் வாங்கியதாகவே தெரியவில்லை. “”நீ போய் பொண்ணப் பாத்திட்டு வா” என்று செல்போன் ரெக்கார்டு வாய்ஸ் மாதிரி திரும்பத் திரும்ப சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களிடம் பேசிப் பிரயோஜனமில்லை. போய் பெண்ணைப் பார்த்து, பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட வேண்டியதுதான் என்கிற முடிவோடு வந்து கொண்டிருந்தேன். சிதம்பரத்திலிருந்து வெள்ளுர் செல்லும் நகரப்பேருந்து குமராட்சித் தாண்டி மேலப்பருத்திக்குடிச் சாலையில்