Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: January 2014

98 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

“ஆரிய” முத்து

 

 ஒரு இண்டு இடுக்கு கூட விடாமல் வெயில் பிரம்மாண்டமாய் எங்கும் பரவி வழிந்துக் கொண்டிருந்தது. சல் என்று ஒரு ரீங்காரம் வேறு இருந்தது கூடவே. ஆனால் முத்துவுக்கு அந்த வெயில் எல்லாம் ஒன்றும் செய்யவில்லை. “உஸ்..உஸ்..”என்று பெருமூச்சு விட்டபடியே வேலையில் ஆழ்ந்திருந்தான் அவன். முகத்தில் வழியும் வேர்வையை கூட துடைத்துக் கொள்ள முடியாமல் கைவேலை அவனுக்கு. கையை எடுத்துக் கண்களிலோ கன்னத்திலோ வைத்தால் களிமண் அப்பிக் கொண்டு விடும். எதையும் பொருட்படுத்தாமல் தன் வேலையில் ஆழ்ந்திருந்தான் அவன்.


மனசு..

 

 கருவேல மரங்கள், வேப்ப மரங்கள், புளிய மரங்கள், குளங்கள், கண்மாய்கள், அந்த கண்மாயின் அருகிலேயே குடியிருக்கும் அய்யனார் சாமிகள் என அனைத்தையும் வேகமாக கடந்து கொண்டிருந்தது பேருந்து. சும்பப் பய எதுக்கு இந்த வெரட்டு வெரட்டுறான்.. கொல்லையா போகுது , நாதாரிப் பய.. – என தண்டட்டான் அணிந்த கிழவியொருத்தி , பேருந்தின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் வேகமாக ஓட்டிச் செல்லும் ஓட்டுனரைப் பார்த்து சப்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். எப்போதும் வறண்டிருக்கும் அந்த பூமி ,


இழப்பு

 

 படுத்தபடியே வயிற்றில் ஒருமுறை பந்தை வைத்து பார்த்தபோது சில்லென இருந்தது. அதிகாலை குளிர் உடலைச் சிலிர்க்க வைத்தது. அணிந்திருந்த சட்டையைக் கொண்டு வயிறோடு ஒட்டியபடி இருந்த பந்தை மூடி கண்ணாடியில் பார்த்தேன். அம்மாவின் வயிறும் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புவரை இப்படித்தான் இருந்தது. ஆனால் அவள் அப்போதெல்லாம் என்னைப்போல சுறுசுறுப்பாக இல்லை. அவசரத்துக்கு எழ மாட்டாள். தரையில் ஒருக்கழித்து உட்கார்ந்தபடி என்னிடம்தான் வேலைகளை ஏவி விடுவாள். எல்லாவற்றுக்கும் வைவாள். வயிற்றில் சுமையை வைத்திருப்பது அவ்வளவு ஒன்றும் சிரமமாக இல்லை


காந்திபுரத்து ராமுக்கண்ணு

 

 ஆச்சர்யம் பூக்க அந்தச் சிறுவனை மீண்டும் பார்த்தேன். சைக்கிள் கேரியரில் அனசலாக இருந்த டீ கிளாஸ் சாய்ந்துவிடாமல் கவனமாக இருந்தான். ‘பன்’னைப் பிய்த்து மெதுவாக டீயில் நனைத்துத் தின்று கொண்டே பேசினான். சாமியார் மாதிரி பேச்சு-உலகத்தின் எந்தப் கஷ்டமும் இனி அவனை எதுவும் செய்து விட முடியாதது போல! திரும்பவும் – மறந்து போன மாதிரி கேட்டேன்: “ஆமா உம் பேரென்ன சொன்னே? நிமிர்ந்து ஒரு தரம் தலையைச் சாய்த்துப் பார்த்துவிட்டுச் சொன்னான்: “ராமுக்கண்ணு எம்.பி.பி.எஸ்.” நனைந்த


குஞ்சானியின் டாட்டா

 

 “பஸ் கிளம்பிரிச்சு! நீ ஏறிக்க. குஞ்சானீ! நான் சொன்னதெல்லாம் ஞாபகம் வச்சிக்க…ஙொம்மா எதையாச்சும் சொல்லிக்கிட்டுத்தான் இருப்பா…தைரியமாப் போ…என்ன…நா வரட்டுமா?” கடைக்காரத் தாத்தா கையை அசைத்து விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார். குஞ்சானியும் கையை ஆட்டிவிட்டுப் போனதும், முன்பொரு சமயம் ‘டாட்டா’ சொல்லப் போய் தனக்கு விழுந்த அடியை நினைத்துக் கொண்டான் குஞ்சானி. முதுகு ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கியது. பஸ்ஸில் இரைச்சல் கலவையாயிருந்தது. ‘எத்தனை பஸ் ஓடினாலும் திருவையாற்றிலிருந்து தஞ்சாவூருக்கு மட்டும் எப்பவும் கூட்டம் நெருக்கியச்சுக்கிட்டுத்தானிருக்கும்.’ சட்டைப் பையைத் தடவிப் பார்த்துக்