கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: November 22, 2013

7 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மான பங்கம்

 

 வகுப்புத் தோழன் குண்டனை காலை – அந்தக் கோலத்தில் – கண்டதில் இருந்து நந்தனின் மனம் திக் திக் என்று இருந்தது. நந்தன் இதற்கு முன் தேங்காய் பாதியை கடித்து விட்டு தங்கச்சியை சாட்டி விடுவது , தான் வலிய அவளுக்கு அடித்து விட்டு அவள் அழுதால் ‘தங்கச்சிதான் முதல் அடிச்சவள்’ என்று கதையை மாற்றி விடுவது என முட்டையாலவெளிய வந்த சின்னச் சின்ன குஞ்சுப் பொய்கள் சொல்லி இருக்கிறான். ஆனால் இன்று காலை செய்தது வித்தியாசம்


குடிகாரன்

 

 கட்டிய கணவனுக்கு உணவில்லை என்றால் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம் என்று பாடுவதற்கு ஏன் எந்த கவிஞனுக்கும் மனது வரவில்லை. கட்டிய கணவனை வாய் நிறைய திட்டும் என் அருமை மனைவி சோற்றைப் போட்டுவிட்டு திட்டினால் என்னவாம். அவள் உடனடியாக என்னிடம் 3 சத்தியங்களை செய்து கொடுக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் நான் மனிதனாக இருக்க மாட்டேன். 1. அவள் என்னை அடிக்‍கக் கூடாது. 2. அவள் என்னை அடிக்‍கக் கூடாது. 3. அவள் என்னை அடிக்‍கக் கூடாது. கர்த்தரின் கருணையால்


ஷெர்லி அப்படித்தான்

 

 காலிங் பெல் அடிக்கும் சப்தம் கேட்டது. வாசலில் ஷெர்லி பிராங் நின்று கொண்டிருந்தாள், அவள் பூசியிருந்த லாவெண்டர் செண்டின் நறுமணம் அவள் வீட்டிற்குள் வருவதற்கு முன்னதாகவே நுழைந்திருந்தது. இவ்வளவு அடர்த்தியான வாசனை திரவியத்தைப் பூசிக் கொள்கிற ஒரே பெண் அவளாகத் தானிருக்ககூடும் ஷெர்லி பிராங் வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கிறாள் என்றால் அன்று ஏழாம் தேதி என்று அர்த்தம், ஒவ்வொரு மாதமும் 7ம் தேதி அன்று மாலை நான்கு மணிக்கு ஷெர்லி அப்பாவைப் பார்ப்பதற்காக வீட்டிற்கு வருவது வழக்கம்,


குரு பெயர்ச்சி

 

 காஃபி மேக்கரில் கோப்பையை நிறைக்கும்போது ஃப்ளாஸ்ஸி பின்னாலிருந்து முழங்கையை சுரண்டினாள். ‘எப்படிப் போயிட்டிருக்கு ரோசெஸ்டர் பிராஜெக்ட்?’ இன்றைய தேதியில் கம்பெனி முழுவதும் இந்த பிராஜெக்டைப் பற்றித்தான் பேச்சு. மின்னசோட்டா அரசின் சிவப்பு நாடா பிரச்சினைகளைப் பற்றி கொஞ்சம் புலம்பிவிட்டு வெண்டைக்காய் வழவழப்போடு ‘50-50 சான்ஸில் ப்ராஜெக்டை வென்று விடுவோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன். மேசை மேல் டிரேக் (Drek) ’Product Manager – Rochester Project’ என்ற குறிப்போடு கூடவே ’இராமநாதன் தணிகாசலம்’ தலைப்போடு ரெஸ்யூம் ஒன்றையும்


அவன் மட்டும் இல்லாதிருந்தால்?

 

 கதவைத் தட்டினேன். அழைப்பு மணி பார்வையில் படவில்லை. தட்டியபிறகு தோன்றியது. இத்தனை வேகம் காட்டியிருக்கவேண்டாமென்று. சுசீலாதான் வந்து கதவைத் திறந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் திகைப்பு. “உள்ளே வரலாமா” “வா..ங்க” சுதாரித்துக் கொண்டு அழைத்தாள். உள்ளே புழுக்கம் இன்னும் அதிகமாய்த் தெரிந்தது. “தினு ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கானா” தலையசைத்தாள். கூடவே குழப்பமும். நான் ஏன் இந்த வேளையில் வந்திருக்கிறேன் என்று. “எதுவும் சாப்பிடுகிறீர்களா” அவளை நேராகப் பார்த்தேன். ‘நீ போ.. நீ போ’ என்று கடைசியில் என்னைப் பிடித்துத் தள்ளி