கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: November 22, 2013

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தரிசனம்

 

 கோவிலுக்கு போகலாம் என்று முடிவு செய்ததே தாமதமாகத்தான் என்பதால், புறப்பட்டு கோவிலுக்கு வந்து சேர இன்னும் தாமதமானது. மற்ற இடங்களுக்கு புறப்படுவது போலில்லை கோவிலுக்கு புறப்படுவது என்பது. வெள்ளிக்கிழமை வழக்கத்திற்கு அதிகமான கூட்டம் இருக்கும் என்றாலும், சுந்தரியின் வற்புறுத்தலின் பேரில் மறுக்க முடியாது கிளம்ப வேண்டியதாயிற்று. வரிசை வளைந்து, நெளிந்து வெளிவீதி வரைக்கும் இருந்ததை பார்க்கும் போது, எப்படியும் தரிசனத்திற்கு இரண்டு மணி நேரமாவது பிடிக்கும் என்று பட்டது. போதாததற்கு சுற்றுலா வந்தவர்கள் வேறு முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.


அம்மாவும்… திராட்சைப்பழக்கூடையும்…

 

 நாகம்மன் கோவிலுக்கு போக வேண்டும் என்று தோன்றியதும் அல்லது முடிவெடுத்ததும் என்னால் வரையப்பட்டுக்கொண்டிருந்த ஓவியம் என் கவன ஈர்ப்பிலிருந்து தூரமாகிப்போனது. நீல நிற உடை உடுத்திய இளம் பெண்ணொருத்தி இடதுகையை உயர்த்தி திராட்சைக் கொத்தைப்பறிக்கும் லாவகத்துடன்… அவளது வலதுகை ஏற்கெனவே பறிக்கப்பட்ட திராட்சைக் கொத்துக்களை ஏந்தியிருந்ததாய்… அழகின் பொருட்டாய் பக்கச் சுவரொன்று… சுவற்றில் தரையிலிருந்து துவங்குகையில் அடர்த்தியான நிறத்தில் ஆரம்பித்து சற்றே வெளிறியதாய்… நன்றாக வெளிறி என்று மூன்றடுக்கு நிறங்களுடன் கற்கள் இடம் பெற்றிருந்தன. நடைபாதைக்குண்டான வழியின்


மான பங்கம்

 

 வகுப்புத் தோழன் குண்டனை காலை – அந்தக் கோலத்தில் – கண்டதில் இருந்து நந்தனின் மனம் திக் திக் என்று இருந்தது. நந்தன் இதற்கு முன் தேங்காய் பாதியை கடித்து விட்டு தங்கச்சியை சாட்டி விடுவது , தான் வலிய அவளுக்கு அடித்து விட்டு அவள் அழுதால் ‘தங்கச்சிதான் முதல் அடிச்சவள்’ என்று கதையை மாற்றி விடுவது என முட்டையாலவெளிய வந்த சின்னச் சின்ன குஞ்சுப் பொய்கள் சொல்லி இருக்கிறான். ஆனால் இன்று காலை செய்தது வித்தியாசம்


குடிகாரன்

 

 கட்டிய கணவனுக்கு உணவில்லை என்றால் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம் என்று பாடுவதற்கு ஏன் எந்த கவிஞனுக்கும் மனது வரவில்லை. கட்டிய கணவனை வாய் நிறைய திட்டும் என் அருமை மனைவி சோற்றைப் போட்டுவிட்டு திட்டினால் என்னவாம். அவள் உடனடியாக என்னிடம் 3 சத்தியங்களை செய்து கொடுக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் நான் மனிதனாக இருக்க மாட்டேன். 1. அவள் என்னை அடிக்‍கக் கூடாது. 2. அவள் என்னை அடிக்‍கக் கூடாது. 3. அவள் என்னை அடிக்‍கக் கூடாது. கர்த்தரின் கருணையால்


ஷெர்லி அப்படித்தான்

 

 காலிங் பெல் அடிக்கும் சப்தம் கேட்டது. வாசலில் ஷெர்லி பிராங் நின்று கொண்டிருந்தாள், அவள் பூசியிருந்த லாவெண்டர் செண்டின் நறுமணம் அவள் வீட்டிற்குள் வருவதற்கு முன்னதாகவே நுழைந்திருந்தது. இவ்வளவு அடர்த்தியான வாசனை திரவியத்தைப் பூசிக் கொள்கிற ஒரே பெண் அவளாகத் தானிருக்ககூடும் ஷெர்லி பிராங் வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கிறாள் என்றால் அன்று ஏழாம் தேதி என்று அர்த்தம், ஒவ்வொரு மாதமும் 7ம் தேதி அன்று மாலை நான்கு மணிக்கு ஷெர்லி அப்பாவைப் பார்ப்பதற்காக வீட்டிற்கு வருவது வழக்கம்,


குரு பெயர்ச்சி

 

 காஃபி மேக்கரில் கோப்பையை நிறைக்கும்போது ஃப்ளாஸ்ஸி பின்னாலிருந்து முழங்கையை சுரண்டினாள். ‘எப்படிப் போயிட்டிருக்கு ரோசெஸ்டர் பிராஜெக்ட்?’ இன்றைய தேதியில் கம்பெனி முழுவதும் இந்த பிராஜெக்டைப் பற்றித்தான் பேச்சு. மின்னசோட்டா அரசின் சிவப்பு நாடா பிரச்சினைகளைப் பற்றி கொஞ்சம் புலம்பிவிட்டு வெண்டைக்காய் வழவழப்போடு ‘50-50 சான்ஸில் ப்ராஜெக்டை வென்று விடுவோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன். மேசை மேல் டிரேக் (Drek) ’Product Manager – Rochester Project’ என்ற குறிப்போடு கூடவே ’இராமநாதன் தணிகாசலம்’ தலைப்போடு ரெஸ்யூம் ஒன்றையும்


அவன் மட்டும் இல்லாதிருந்தால்?

 

 கதவைத் தட்டினேன். அழைப்பு மணி பார்வையில் படவில்லை. தட்டியபிறகு தோன்றியது. இத்தனை வேகம் காட்டியிருக்கவேண்டாமென்று. சுசீலாதான் வந்து கதவைத் திறந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் திகைப்பு. “உள்ளே வரலாமா” “வா..ங்க” சுதாரித்துக் கொண்டு அழைத்தாள். உள்ளே புழுக்கம் இன்னும் அதிகமாய்த் தெரிந்தது. “தினு ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கானா” தலையசைத்தாள். கூடவே குழப்பமும். நான் ஏன் இந்த வேளையில் வந்திருக்கிறேன் என்று. “எதுவும் சாப்பிடுகிறீர்களா” அவளை நேராகப் பார்த்தேன். ‘நீ போ.. நீ போ’ என்று கடைசியில் என்னைப் பிடித்துத் தள்ளி


மந்திரக் குவலை

 

 முன்னொரு காலத்தில் ஓர் அரசன் இருந்தான். அவன் மிகவும் முன் கோபக்காரன். தன் கெட்ட குணம் தெரிந்தும் அவனால் அதை மாற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு நாள் தேவதை ஒன்று அவன் முன் தோன்றியது. பொன்னால் செய்த ஒரு குவலையை அவனிடம் கொடுத்தது. “உனக்குச் சினம் வரும்போதெல்லாம் இதில் மூன்று முறை தண்ணீர் நிரப்பிக்குடி; பிறகு சினமே வராது” என்று கூறி மறைந்தது தேவதை. அப்போதிருந்தே அரசன் அப்படிச் செய்யத் தொடங்கினான். சில நாட்களில் அவன் சினம்


மதினிமார்கள் கதை

 

 உடனே அடையாளம் கண்டு விட்டான். சந்தேகமில்லாமல்; இவன் கேட்ட அதே குரல்; அதே சிரிப்பு. வியாபாரம் ஆனாலும் ஆகாவிட்டாலும் சலிப்பில்லாத அதே பேச்சு. ஆவுடத்தங்க மதினியா. சாத்தூர் ரயிலடியில் வெள்ளரிக்காய் விக்கிறவனை சேர்த்துக் கொண்டு ஓடி வந்தவளென்று கேள்விப்பட்டிருந்த நம்மூர் மதினியா இப்படி மாறிப் போனாள். என்ன வந்தது இவளுக்கு. இத்து நரம்பாகிப் போனாளே இப்படி. இவளைக் காணவும்தான் பழசெல்லாம் அலைபாய்ந்து வருகிறது. பிரிந்து போனவர்களெல்லாம் என்ன ஆனார்கள். அவர்களெல்லாம் எங்கே போய் விட்டார்கள். பிரியத்துக்குரியவர்களையெல்லாம் திரும்பவும்