கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: November 16, 2013

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மாத்தி யோசி

 

 முத்து. சென்னையில் ஐந்து சிறிய ஸ்டேஷனரி கடைகளின் சொந்தக்காரன். முன்னேற விரும்பும் முப்பத்தைந்து வயது வியாபாரி. எழுது பொருள் மற்றும் பான்சி சாமான்கள் விற்பனை. சென்னையில், பெரம்பூர், மூலக்கடை, ஓட்டேரி, ஐயனாவரம், மற்றும் கொளத்தூரில் கடைகள். அப்பாவின் வீட்டை அடமானம் வைத்து, அந்த முதலில் வைத்த கடைகள். முத்து ஒரு பி.காம். கடுமையான உழைப்பாளி. ஓயாமல், ஒழியாமல் உழைப்பான். இந்த தொழிலின் நெளிவு சுளிவு தெரிந்தவன். அவனது ஆசை, இந்தக் கடைகளை பெரிது பண்ணனும், இன்னும் நிறைய


யார் குற்றம்?

 

 வடசென்னை மாதவரம் பகுதி. நூறு அடி சாலையை ஒட்டி, ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில், ஒரு நடுத்தர வர்க்க குடியிருப்பு. அதில் ஒன்றில், ராமுவின் ஜாகை. ஒரு சிறிய 500 சதுர அடி புறாக்கூண்டில், நான்கு நண்பர்களுடன் பகிர்வு முறையில் தங்கியிருந்தான். அவனது பங்கு வாடகை 800 ரூபாய். இப்போதைக்கு அதுதான், அவனது சம்பாத்தியத்துக்கு கட்டுபடியாகும். ராமு, கோயம்பேட்டில், ஒரு சுமாரான ஹோட்டல் ஒன்றில் சிப்பந்தி. ஊரில் அம்மா, அப்பா. ஏழைக் குடும்பம். இவனது சம்பாத்தியத்தில் தான்


முட்கிரீடம்

 

 வெள்ளவத்தையிலுள்ள அந்த கல்யாண சந்தைக்கு சாரு வருவது இது முதற் தடவையல்ல ஏற்கனவெ பல எல்லைகள் கடந்த ஒரு யுகமாக வந்து போய்க்கொண்டிருப்பதாக அவளால் நினைவு கூறமுடிந்தாலும், மாறுபட்ட கோணத்தில்,முற்றிலும் நிலையிழந்து விட்ட வெறும் நிழல்கோலமாய், இன்று அவளின் இந்தப்பிரவேசம் அடிக்கடி திறந்து மூடப்படுகின்ற வாசற் கதவருகே சன்னமாய் நிலைகொண்டு நிலைத்திருந்தது. அவள் அப்படி வந்து நிற்க நேர்ந்து வெகு நேரமாகிறது. முண்றாவது மாடி வரை, கால் முட்டி வலிக்க ஏறி வந்ததால் மூச்சு வேறு வாங்கியது.


ஒரு நாளாவது

 

 ”எல்லா வீட்லயும் இப்படியா நடக்கும்? நானும் பொறுமையா இருக்கணும்னுதான் பாக்கறேன். ஆனாமுடியல. ஆபிஸ் விஷயமா டூர் போக வேணாம்னு சொல்லல. ஆனா ஞாயிற்றுக்கிழமையாவது வீட்ல குடும்பத்தோட இருங்கனுதானே சொல்றேன்” சுதா அடுப்பில் பாத்திரத்தில் எதையோ கிளறியபடியே புலம்பவது காதில் விழுந்தது. ரமணிக்கு சகல வார்த்தையும் நன்கு கேட்டும் பேப்பர் படிப்பதில் மும்முரமாய் இருந்தான். கம்பெனியின் மார்க்கெட்டிங் மானேஜராக தென்னிந் தியாவுக்கு பொறுப்பு ஏற்றுக் கொண்டதிலிருந்தே இப்படித்தான். ஹைதராபாத், பெங்களூர் என்று ஒவ்வொரு ஊராய் போய் நிறைய பேரைப்


பூமராங்

 

 நடராஜன் என்றாலே அந்த வட்டாரத்தில எல்லாருக்கும் தெரியும். வயது என்னவோ நாற்பந்தைந்து தான் ஆகிறது ஆனாலும் சிறந்த பக்திமான் , பொது சேவை செய்வவர் என்று பெயரெடுத்து விட்டான். அந்த வார்டில் என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் இவன் தான் முதல் ஆளாய் கவுன்சிலருக்கோ இல்லை சம்பந்தப் பட்ட அதிகாரிகளுக்கோ மனு எழுதுவான். எழுதுவதோடு நின்று விடாமல் கையெழுத்து வேட்டை நடத்தி , இன்னும் சிலரைச் சேர்த்துக் கொண்டு அந்தக் காரியம் முடியும் வரை சளைக்காமல் பாடு படுவான்.