Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: November 7, 2013

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நிறங்கள்

 

 இந்த மனம் இருக்கிறதே, இது ஒரு விசித்திரமான பிராணி. இதன் செயல்கள் பகுத்தறிவுக்குட்படாதவை. காரணமற்ற பல உணர்வுகளை கிளறிவிட்டு, அந்த உணர்வுக்கு மனிதனைப் பலியாக்கி, அவனைப் பம்பரமாய் ஆட்டுவிக்கும் ஆற்றலும் இதற்குண்டு. ‘நம்முடைய இந்த செயல் பைத்தியக்காரத்தனமானதுதான்’ என்று அவனால் உணர முடிந்தாலும்கூட, அதன் இயக்கத்திலிருந்து மீள்கிற சக்தியை இழந்து, ஏதோ வகையில் பலவீனனாகி நிற்கிறான். அத்தகையதொரு பலவீனம் என்னையும் ஆட்கொண்டிருப்பதை வெட்கத்துடன் நானும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அன்பு இருக்க வேண்டியதுதான்; அதன் ஆழம் அதிகமாகும்போது, வாழ்க்கையின்


தர்ப்பணம்

 

 வாத்தியார் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்ததும் மனசு விச்ராந்தியாக இருப்பதை ஸ்ரீதரன் உணர்ந்தான். மணி ஏழு. மாதம் பிறக்கும்போதும், அமாவாசையன்றும் அவன் அதிகாலையில் எழுந்திருக்கிறான். குளிக்கிறான். நெற்றிக்கு இட்டுக் கொள்கிறான். அம்மா கொடுக்கும் எள், வெற்றிலை பாக்குப் பொட்டலத்தோடு கிளம்பி இதுபோல் வாத்தியார் வீட்டுக்கு சைகிளில் வருகிறான். இன்றைக்கு கல்லூரி இல்லை. அவசரம் இல்லை. திண்ணை நன்றாக வழவழவென்று இருந்தது. சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டான். சிம்மாசனம் மாதிரி சிகப்பு சிமின்டில் திரட்சியாக ஒரு வளைசல். அது திண்டு மாதிரியும்


சூரிய நமஸ்காரம்

 

 சடகோபன் இருபத்து மூன்று வயது வரையிலும் தீவிர முருக பக்தனாக இருந்தான். வைணவக் குடும்பத்தில் இது அரிது என்றாலும் அவன் தகப்பனாரிடமிருந்து தொத்திய நம்பிக்கை. அவன் அண்ணன்கள் இருவரும், அக்காக்கள் மூவரும், அம்மாவும் இதற்கென்றே அவனைக் கேலி பேசுவார்கள். பக்கத்திலிருந்த சிவன் கோவிலில் சுப்ரமண்யர் சந்நிதியில் தினம் பனிரெண்டு முறை பிரதட்சணம் செய்வான். அப்போது டி.எம்.சௌந்தரராஜன் பாடிய அருணகிரி நாதர் படப்பாடல்கள் ரொம்பப் பிரசித்தம். அதிலும் ‘முத்தைத் தரு பத்தித் திரு நகை’யைக் கேட்கும் போதெல்லாம் அவனுக்கு


குங்குமச் சிமிழ்

 

 நான் புறப்படப் போகிறேன். பிறந்த வீடு என்ற நெருக்கமான பந்தத்தோடு இருபது வருட காலமாய் நான் உறவு கொண்டாடி வந்த இந்த வீட்டை விட்டுப் போகப் போகிறேன். நான் பிறந்த இடம், தவழ்ந்த இடம், விளையாடிய இடம் என்றெல்லாம் ஆகிவிட்ட இந்த வீட்டின் ஒவ்வோர் அங்குலமும் எனக்கு அந்நியமாகப் போகின்றன. எங்கோ இருக்கும் ஏதோ ஒரு வீட்டை நான் இனி நிரந்தரமாகக் கொள்ள வேண்டி, என்னை வழியனுப்பக் காத்திருக்கின்றனர் என் பெற்றோர். எனக்குப் பொங்கிப் பொங்கி வருகிறது


தன்மானத்தின் பலிகடா – சாரா

 

 செம்மேகங்கள் சூழ்ந்த மாலைப்பொழுதில், கோவை நகரின் பிரதானச் பூங்கா ஒன்றில், மனிதர்கள் யாரும் இல்லாது வனம் போன்று சூழ்ந்திருக்கும் புங்கை மரத்தின் நிழலில், தத்தம் முதுகுகளை இணைத்தவாறு எதிர் எதிரே அமர்ந்திருந்தது அந்த இளம் ஜோடி. கல்யானத்துக்குப் பின்னாடி நாம எங்கேயாதும் போயிடலாம். ஒரே ஒரு குழந்தை போதும், நமக்கினு சின்னதா ஒரு வீடு, நல்ல ஒரு ஜாப்ல ஜாயின் பண்ணிடு சீக்கிரம், அமைதியா, அன்பா நாம ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா வாழனும் சரியா, என்ன சொல்ற


நன்றே செய், அதுவும் இன்றே செய்

 

 இன்று நேற்றல்ல, பிறந்ததிலிருந்து கண்ணன் தள்ளிப் போடுவதில் கில்லாடி. குழந்தையாக இருந்தபோது எந்த விளையாட்டு பொருளையும் தன் பக்கத்திலிருந்து தள்ளிப் போடுவான். பிற்காலத்தில் , அதே பழக்கமாகவோ என்னவோ, எந்த வேலையையும் ‘நாளை நாளை’ என தள்ளிப் போட ஆரம்பித்துவிட்டான். படிப்பது, எழுதுவது, வீட்டு வேலை இதெல்லாம் அவனுக்கு ஒத்திப் போட்டே பழக்கம். ஆனால், சாப்பிடுவது, தூங்குவது, டிவி, அரட்டை, சினிமா, ஊர் சுற்றல் இதெல்லாம் அப்போவே ஆகவேண்டும். இப்போது கண்ணனுக்கு வயது பதினேழு. பிளஸ் டூ


அழகிய தீயே!

 

 பல வருடம் கழித்து ஆதியை நேற்று பார்க்க நேரிட்டது. ஒருவகையில் அது கொஞ்சமும் எதிர்பாராத சந்திப்புதான். பார்த்த கணத்தில் அருணாவுக்கு காலடியில் பூமி நழுவியது. முகத்தில் லேசாய் கலவரம் விரிந்தது. தியாகராயா ரோட்டில் எச்.எஸ்.பி.ஸி ஏடிஎம்-ல் பணம் எடுக்க நின்றிருந்தபோது “ஹாய்” என்று திடீரென்று எதிரே வந்து நிற்கிறான். இத்தனை காலம் எங்கிருந்தான் இவன்? ஆரம்பத் தயக்கங்கள் தாண்டி இருவரும் இயல்புக்கு வருவதற்கே சில கணங்கள் ஆயின. இருவருக்கும் சட் சட்டென்று பழைய நினைவுகள் முகத்தில் வெளிச்சமிட்டதை


செகண்ட் செலக்ஷன்

 

 எங்கள் கார் ஐ.ஐ.டி.யின் பரந்து விரிந்த வளாகத்தின் ஏதோ ஒரு தனி மரத்தை முட்டியபடி நின்றுக்கொண்டிருந்தது. மேலிருந்து சருகுகள் வேலையில்லாமல் முன் கண்ணாடியில் விழுந்து சரிந்துகொண்டிருந்தன. உள்ளுக்குள் மெதுவாக நேரத்தை படிப்படியாக எண்ணியபடி தாண்டிக்கொண்டிருந்த நான், சரியாக பத்து நிமிடம் ஆனதும் கேட்டேன். ‘போலாமா?’ அவர் என்னைப் பார்த்தார். திரும்பி மீனுவை ‘போலாமா?’ என்பது போல பார்த்தார். அவள் தான் உத்தரவு தர வேண்டும். மீனு பின் சீட்டில் உட்காருவதற்கும் நிற்பதற்கும் இடையே ஏதோ ஒன்றை சிரமமின்றி


நிறக்குருடு

 

 அம்மாவை எனக்கு ரொம்பப்பிடிக்கும். கடவுளுக்கும் அவளை ரொம்பப் பிடிக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் அம்மா மூலமாக கடவுளுக்கு விண்ணப்பம் செய்தேன். “எப்படியாவது எனக்குப் பிடித்த கோர்ஸில் எனக்கு ஒரு சீட் கிடைத்துவிட வேண்டும்’. ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு பொறியியல் கல்லூரியில் சேர ஆசைப்படும் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களில் ஒருவனாக இருந்த சமயம் அது. குறிப்பாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் கடல்துறைப் பொறியியலாகிய மரைன் இன்ஜினியரிங்கில் சேரத்துடித்த சில நூறு மாணவர்களில் ஒருவனாக நான் இருந்தேன். சில நாட்கள் கடந்தபோதுதான் ஒரு