Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: October 2013

169 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இப்படி ஒரு தர்க்கம்

 

 இரண்டு பேர் கரிய புகைக் கூண்டு வழியாக வேலையை முடித்து விட்டு இறங்கி வருகிறார்கள்.. இறங்கி வந்தவர்களில் ஒருவன் முகம் மட்டும் கரிபடிந்து அழுக்காக இருக்கிறது. இன்னொருவன் முகம் சுத்தமாக இருக்கிறது. குரு கேட்டார்.. இரண்டு பேர்களில் யார் முகத்தைக் கழுவிக் கொள்வார்கள்? சிஷ்யன் சொன்னான் – சந்தேகமென்ன? அழுக்கு முகக்காரன் தான் முகங் கழுவிக் கொள்வான். குரு – இல்லை..யோசித்துப் பார்த்தாயா? அழுக்கு முகக் காரன் சுத்தமான முகக்காரனைப் பார்ப்பான். ஓ! தன்னுடைய முகமும் அப்படித்தான்


முடிவற்று நீளும் கோடை

 

 என்னுடைய இளவயது நினைவுகளில் மிக அழுத்தமாகப் பதிந்திருக்கும் பெயர் பான அக்கா. இத்தனைக்கும் என்னுடைய ஐந்தாம் வகுப்பு முழுப்பரீட்சை விடுமுறையின்போது அக்கா இறந்து போனாள். ஆனாலும், Y எழுத்தின் வலது மேல் பகுதியை ஒடித்துவிட்ட மாதிரி ஒயிலாக இடதுபுறம் சாய்ந்து வலதுகையில் சூட்கேஸைச் சுமந்து செல்லும் பெண்கள் யாரைப் பார்த்தாலும் பானு அக்கா ஞாபகம் வந்துவிடும். நடக்கும்போது அடிக்கடி மேலாடை விலகி, வலது நெஞ்சு குமிழ்மாதிரித் தெரியும். விக்கோ டர்மரிக் மணம் கமழ நடப்பாள். அவளுடைய நெஞ்சுயரம்


தூக்கம் பற்றிய இரண்டாவது கேள்வி

 

 “…. மதிப்புரை, அறிமுக உரை என்றெல்லாம் எனக்குப் பாகுபடுத்தி அல்லது பகுத்துப் பேச வராது என்பதனால் எனக்குத் தோன்றியதை தயார் செய்து வந்திருக்கிறேன். அதை மதிப்புரையாகவோ விமர்சன உரையாகவோ எடுத்துக்கொள்வது உங்கள் பொறுப்பு“ அரங்கத்திலிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்துப் பேசியபடி இடது கையிலிருந்த புத்தகத்தையும், புத்தகமளவிற்கு தடிமனாயிருந்த குறிப்புத்தாள்களையும் இலாவகமாய் கைமாற்றிக் கெண்டார் தோழர் சுப்புராயலு. இயல்பாக அவர் உடல் நிமிர்ந்ததில் இன்னும் சற்று உயரமானார். தெளிந்த பார்வையுடன் கூட்டத்தின் அத்தனை தலைகளையும் மேற்பார்வை இட்டபடி தொடர்ந்தார். “இந்த


யாரோ ஒருவன்

 

 நேற்று முழுவதும் அக்காவின் ஞாபகம் ஒரு காரிய நிழலாக மனதில் படர்ந்திருந்தது. அந்த அடர் திரையை விலக்கி ஒரு ஒளிக்கற்றைகூட மனத்திரையில் பதியவேயில்லை. மனதின் இருளில் வழிதெரியாத நினைவுகள் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தன. அம்மாவின் முகமே இருண்டிருந்தது. யாருடனும் அவர் சரியாகக் கதைக்ககூடயில்லை. கடந்த சில மாதமாகத்தான் அவர் வாழ்வில் ஒளி கொண்டிருப்பதாக ஓயாத சிரிப்புடன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர், இன்று அனைத்தையும் இழந்துவிட்டார். அம்மா இவ்வளவு சீரியசாக இருக்கத் தேவையில்லையென்றுதான் எனக்குப்பட்டது. ஆனாலும் எதனையும் நான் சொல்லவில்லை. நீண்ட


பகல் பொழுதைஇரண்டாக மடித்தல்

 

 ”நீங்கள் ஏன் கைக்கடிகாரம் அணிவதில்லை” ”பாருங்கள் அந்தத் தண்டவாளங்களை எனக்கு மனக்குழப்பம் நேரும் போது நான் இங்கு வருவேன்.சில இடங்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ரயில்கள் பிரிந்து போவதற்கு ஏதுவாக புரிந்து கொள்ள முடியாதபடிக்கு அவைகள் இருக்கிறது. ஒருசில தனித்த தண்டவாளம் எங்கோ போய் மண்ணுக்குள் சிலவை புதைந்து போயிருக்கும்..என்ன கேட்டீர்கள்..நல்லது..நீங்கள் நான் எதிர்பார்த்திராத ஒரு கேள்வியுடன் விவாதத்தைத் துவக்குகிறீகள்” -ஏனெனில் எனக்கு விதவிதமான கடிகாரங்கள் பிடிக்கும்..ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலு ம் புகழ்பெற்ற வாட்ச்களை வாங்கி அணிந்திருக்கிறேன்..அதுவும் ஒரு பைத்தியம