Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: September 2013

67 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சிவப்பு மஞ்சள் பச்சை

 

 வீட்டிலிருந்து பத்து மணிக்கு மனைவி அம்பிகா, மகள் அஞ்சலி, மகன் அரவிந்தனுடன் லண்டன் ஹீத்ரோவ் விமான நிலையத்திற்கு புறப்படுகிறான் கார்த்திக். இரட்டையர்களான அஞ்சலி, அரவிந்தனுக்கு ஐந்து வயது. ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தின் இணை இயக்குனரான கார்த்திக்கும், லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியையாகப் பணிபுரியும் அம்பிகாவும் லண்டனுக்கு வந்து ஏழு ஆண்டுகள் ஆகிறது. தம் பெற்றோர்களை சந்திப்பதற்கு வருடத்திற்கு இரண்டு முறை இந்தியா செல்வது கார்த்திக் – அம்பிகாவின் வழக்கம். “நம்ம வீட்டிலிருந்து ஏர்போர்டுக்கு எவ்ளோ நேரம் ஆகும் அப்பா?”


யாசகம்

 

 தொலைபேசி மணி அடித்தது. மனைவி எடுத்தாள். யாரோ பெரியவர். உங்கள் பெயர் சொல்லிக் கேட்கிறார் என்று கிசுகிசுத்தபடி கொடுத்தாள். நமஸ்காரம். நான் வெங்கடேச ஐயர் பேசறேன். நீங்க என்னைவிடப் பெரியவாளா இருந்தா நமஸ்காரம் இல்லேன்னா ஆசீர்வாதம். எனக்கு வயசு எழுவத்தி மூனு என்ற குரலில் லேசான நடுக்கம் தெரிந்தது. சின்னவன்தான் சொல்லுங்கோ நீங்க ஸ்ரீநிவாசன்தானே? ஆமாம். போன வருஷம் எம் பொண்ணுக்கு கேகே நகர்ல பெரிய ஆக்சிடெண்ட் ஆயிடுத்து. பொழச்சதே பெரிய விஷயம். கிட்டத்தட்ட ஒருவருஷமா சித்தப்பிரமை


பார்வை

 

 எப்போது ஓட்டலுக்குப் போனாலும் சுவரோர இருக்கையாகப் பார்த்து உட்காருவதே கிருஷ்ணமூர்த்தியின் இயல்பு. அலுவலக சகாக்களுடனோ அல்லது குடும்பத்துடனோ போகும்போதுகூட உடகாரும் இடத் தேர்வில் தமக்கே முன்னுரிமை என்பதை எழுதாத சட்டமாகவே அவர் கடைபிடித்து வந்தார். அப்படி அமையாத சமயங்களில் பெரும்பாண்மையான இடம் தம் பார்வையில் இருக்கும்படியாகப் பார்த்துக் கொள்வார். தம் கண்ணில் எல்லோரும் படவேண்டும் என்பதுபோக தாம் எல்லோர் கண்ணிலும் படவேண்டும் என்பதுவும் அவரது வாழ்வின் ஆதார விருப்பங்களில் ஒன்று. மாலையில் மழைபெய்து நின்ற பிறகு, விடுமுறை


திறம்

 

 கொஞ்சம் சும்மா இருக்கிறாயா! முகத்தைத் தூக்கிவைத்துக்கொண்டுவிட்டாள் மனைவி. ஆயிற்று அடுத்த அரைமணி நேரத்திற்கு, எல்லாப் பொருட்களுக்கும் கால்முளைத்து தரையை மேசையை அடுக்களை மேடையை என்று செய்யப்போகிற துவம்சத்திற்குத் தம்மை தயார் படுத்திக்கொண்டார் ராவ். நாளிதழில் கார் விளம்பரம் காண நேரும்போதெல்லாம் இப்படி ஆகிவிடுகிறது. அநேகமாக எல்லா நாட்களிலும் ஏதாவது ஒரு காருக்கு விளம்பரம் வந்துவிடுகிறது. பத்திரிகைகளில் இருக்கும் அளவிற்கு தாராளமான இடம் சாலைகளில் இல்லை என்பது ஏன்தான் கார் தயாரிக்கும் நிறுவனங்களுக்குத் தெரிவதில்லையோ. பார்க்கப்போனால் யாருமே எதையுமே


சுகுணா என் காதலி

 

 இப்படியாகும் என்று நினைக்கவேயில்லை நான். எதுதான் நான் நினைத்த படியெல்லாம் நடந்திருக்கிறது? இந்த பாஸ்கரும் அந்த பாஸ்கராக இருப்பான் என்று தோன்றக் கூட இல்லை எனக்கு. கல்லூரி முடிந்தவுடனேயே இங்கு வந்துவிட்டதால் ஊர் வாசனையே இல்லாமல் போய் விட்டது. பிடித்தது கிடைக்காது என்று தெரிந்த பிறகு கிடைத்ததை பிடிப்பதற்கு முயற்சி செய்துக் கொண்டிருக்கிறேன். முதல் வாரம் அவள் வீடு என்று தெரியாமலேயே இருந்திருக்கிறேன். ஒரு வெள்ளிக்கிழமை விடுமுறை நாளில் தான் அவள் முகம் பார்க்கும் வாய்ப்பே கிடைத்தது.