கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: May 26, 2013

19 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வைராக்கியம்

 

 வானத்திலிருந்து உதிர்ந்துவிட்ட நட்சத்திரங்களைப் போல் இறைந்து கிடந்தன அந்த மகிழம்பூக்கள். ரங்கத்திற்கு சிறுவயது முதலே மகிழம்பூக்கள் என்றால் உயிர். பொறுமையாக எத்தனை வேலையிருந்தாலும் அத்துடன் மகிழம் பூக்களைப் பொறுக்கி நாரில் கோர்த்துத் தலையில் சூடிக்கொள்வாள். திருமணம் ஆகி இரண்டாண்டுகளுக்குள் அவள் பூச்சூடிக்கொள்ளமுடியாமல் செய்துவிட்டது தெய்வம். அதற்காக அவள் மகிழம்பூப் பொறுக்குவதை விடவில்லை. தான் சூடிக்கொள்ள முடியாவிட்டால் எ.ன, தான் பெற்றெடுத்த செல்வம் மீனாவிற்குச் சூட்டி அழகு பார்ப்பாள். கணவன் இறந்த சோகத்தை மகள் மீனாவால் மறக்க முடிந்திருந்தது.


மெழுகுப் பொம்மை

 

 கீதாவிற்கு, பரம்பரை, பரமபரையான ராகவ் குடும்பத்தின் மூர்க்கத்தனத்தை, வேலைக்காரி சின்னம்மா சொன்னதைக் கேட்டதும் உடலெல்லாம் வியர்த்து வெடவெடத்தது, நெஞ்சிலே காயம்பட்டது போன்று வேதனை கிளம்பியது. ராகவின் குடும்பம் ஒரு வீரப்பரம்பரை என்று மட்டும் தான் கேள்விப்பட்டிருந்தாள். மற்ற ரகசியங்கள் அவளுக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. பெரிய இடமென்றாலே அதில் பல மர்மங்கள் நிறைந்திருக்கும் என்பதைக்கூட அறியாத பேதையாக இருந்தாள் கீதா. வீரப் பரம்பரையாக இருந்து விட்டுப் போகட்டும், அதற்காகத் தனக்குக் கிடைக்காத ஒன்று மற்றவர்களுக்கும் கிடைக்கக்கூடாது என்று நினைக்கும்


வெளிச்சத்தின் நிழல்

 

 வாசலில் வந்து நின்றவளை ‘வா’ வெனச் சொல்லக் கூடத் தோன்றவில்லை ராமசர்மாவுக்கு. அவளைப் பார்த்ததுமே பத்துவருட நினைவுகள் தொடர் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றின மனக்கண்முன். சிவகாமி அவர் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது இருபது வயதுதான் இருக்கும். வெட வெடவென உடல்வாகு, சிவந்த நிறம் கரப்பான் பூச்சியைக் கண்டால் கூடப் பயந்து அலறும் சுபாவம். அவளின் பயந்த சுபாவத்தைப் புரிந்தோ என்னவோ அம்மா, மாமியார் கெடுபிடிகளையெல்லாம் காண்பித்தாள். சர்மா அப்பாவை இளவயதிலேயே இழந்ததினால் அவருக்கு எல்லாமும் அம்மாதான். அம்மா கிழிச்சகோட்டைத் தாண்டமாட்டார்.


தாமஸநாசினி

 

 “அனுபந்தம் க்ஷ்யம் ஹிம்ஸா மனபேக்ஷ்யச பௌருஷம்.” என் உடல் நடங்கியது. தொலைவில் எங்கிருந்தோ மைக்கில் அந்த சுலோகம் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவு தாண்டிவிட்டது. சுலோகத்தைக் கேட்டு உடல் நடுங்குவதாவது என்று உங்களுக்கு சந்தேகம் வரக் கூடும். நான் இருந்த நிலைமை அப்படிப்பட்டது. வெட்டியானுக்கு பணம் கொடுத்து ஏதோ ஒரு சாக்கு சொல்லி வெளியே அனுப்பிவிட்டு நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு சுடுகாட்டில் பிணத்தைத் தோண்டி வெளியே எடுக்கும் முயற்சியில் நான் ஈடுப்பட்டிருக்கும் போது, “தான் செய்யும் காரியங்களுக்கு பின்னால்


விவாகங்கள் விகாரங்கள் விவாதங்கள்

 

 ”வில்லியம் கூம்ஸ். ரெண்டு ஓ.” மெலனி பாலிங்கர் அப்பாவிடம் தொலைது¡ரத்தில் இருந்து தொலைபேசியில் சொன்னாள். ”கூப்பிடும்போது, சீப்பு வருமே, கோம்ஸ், அதைப்போல. சொல்லுங்கப்பா…” பாலிங்கர் திரும்பி அந்தப் பெயரைச் சொன்னார். ”முழுப்பேரும் சொல்லுங்க.” ”தெரியுண்டா. ஏன் சொல்லச் சொல்றே?” ”அப்பா, அவரை வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு வரேன். நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னிருக்கோம்.” அவருக்குப் பேச வரவில்லை. ”அப்பா, கேட்கறீங்களா?” ”ம்” ”அப்பறம்?” மீண்டும் அவருக்குத் திண்டாட்டமாய் இருந்தது. ”அப்பா?” ”ம்… முக்கியமான சமாச்சாரம்தான்.” ”அவ்ளதானாப்பா?” ”ஸ். அதாவது, மெலனி,