கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: April 2013

123 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அம்மாவின் புலம்பல்கள்

 

 கையில் மடக்கி வைத்திருந்த கம்பை விரித்து நீட்டினான் வீரையன். கம்பி நேராக நீண்டு நின்றது. தமக்கு முன்பாக இருந்த தரையில் கம்பைத் தட்டி லேசாக அழுத்தினான். கம்பி நேராக இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட அவன் முன் நோக்கி நடந்தான். கம்பி தரையில் படும் ஓசை வித்தியாசத்தை அவனது காது கவனித்துக்கொண்டிருந்தது. டப்… டப்… என்று தரையில் படும் ஓசை சரியாக அவனது காதுக்குத் தெரியும். அந்த ஓசை தரும் ஒலியில்தான் அவனது வாழ்க்கைப் பயணம் நடைபோடுகிறது. தனியாக நடந்து


மேகங்களும் சங்கராபரணமும்

 

 “எதாவுனாரா…’ தியாகராஜரின் கல்யாணி ராக கீர்த்தனையை விஸ்தாரமாக வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதிர்ந்து நின்றது கூட்டம். கூட்டமென்றால் பெரிய கூட்டமல்ல; ஒரு இருபது இருபத்தைந்து பேர்தான். ஓர் சின்ன கிராமம். யாரோ ஒரு மகான் சித்தியடைந்த அதிஷ்டானம். எளிமையாய் ஒரு ஆராதனை. அவரின் மேல் பக்தி கொண்ட ஒரு பெரிய சங்கீத வித்வான், பாட ஒப்புக்கொண்டு வந்திருந்தார். வித்வானுக்கு சகல பக்க வாத்தியங்களோடு மேடை கொள்ளாமல் நிறைந்திருக்க வேண்டும். புல்லாங்குழல் வித்வான் வரவில்லை. வந்ததிலிரந்தே முகம் கடுகடுவென்றிருந்தது. ஒரு


ஒவ்வொரு நொடியிலும்…

 

 “எனக்குப் பிடிக்கிற மாதிரியே பொய் சொல்ல எங்கே கத்துக்கிட்டே?’ கண்கள் ஒளிரக் கேட்டாள் அபி! “அபிநயா’வின் சுருக். தந்தத்துக்கு சந்தனக் கோட்டிங் கொடுத்த மாதிரி நிறம்! காதோரமாய் சுருண்டு வளைந்த கேசங்கள், காற்றில் அலைந்து, பளபளத்த கன்னங்களை பயமில்லாமல் தொட்டு விளையாடின. அலையலையாய் நெளிந்த கூந்தலில் மல்லிகைச் சரம் வேறு. எப்போதும் சுரிதாரில் வருபவள், நான் கேட்டதற்காகப் புடவை கட்டியிருந்தாள். சாதாரண ஷிஃபான் சாரிதான். அப்படியே உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்ட மாதிரி இருந்தது. சற்றே அடர் நீலத்தில்


காதல் பூக்கும் தருணம்!

 

 தோளில் தொங்கிய பை வெகு நேரமாக உறுத்திக் கொண்டிருந்தது. நின்று நின்று கால்கள் கடுத்தன. கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரமாக, செல்வாவுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் மதுமிதா. அடையாறு டிப்போவுக்குச் சரியாகப் பத்து மணிக்கு வந்துவிடுவதாக ஃபோனில் செல்வா சொல்லியிருந்தான். மணியைப் பார்த்தவள் அழும் நிலைக்கு வந்து விட்டாள். ஒண்ணரை மணி வெயில் அவள் மென்மையான தேகத்தை சுட்டெரித்தது. கர்சீப்பால் வியர்வையை ஒற்றி எடுத்தாள். செல்வாவை நம்பி இப்படிக் கிளம்பி வந்தது தவறோ என்று தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டாள்


மெக்கானிக்!

 

 “டேய் தம்பி…!’ கார்பரேட்டரை பெட்ரோல் ஊற்றித் துடைத்துக் கொண்டிருந்த ராஜன் திரும்பினான். பஜாஜ் கப் ஸ்கூட்டியில் அமர்ந்தபடி, ஒரு காலைத் தரையிலும், மறுகாலை பிரேக்கிலும் அழுத்தியபடி கூப்பிட்டவரை நோக்கினான். கடைக்கு வரும் பல கஸ்டமர்களில் ஒருவர். பெயரெல்லாம் தெரியாது. சாக்லெட் கலர் கைனடிக் ஹோண்டா சார்… என்று வண்டிகளை வைத்துத்தான் கஸ்டமர்களை அடையாளம் சொல்வது ஆட்டோ மொபைல் ஒர்க்ஷாப்பில் வழக்கம். “மெக்கானிக் இருக்காரா?’ “யாருங்க முதலாளியா?’ “பின்னே! உன்னையா மெக்கானிக்கும்ப்பேன்.’ சுருக்கென்றது அவரின் வார்த்தைப் பிரயோகம். “முதலாளி