கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 23, 2013

6 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மஞ்சள் காத்தாடி

 

 விசாலி இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை. ஐந்து மணி ஆனதும், அலாரம் அடித்தது போல, ரப்பர் பந்து மாதிரி துள்ளிக் குதித்து எழுந்துவிடும் விசாலி, படுக்கையிலேயே சுருண்டு கிடந்தாள். விசா.. குட்மார்னிங்!” அவளை நெருங்கி அணைத்துக் கொண்ட வாசுவுக்கு ‘திக்’ என்று இருந்தது. விசாலியின் உடல் நெருப்பாய்த் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. “என்னடா… என்ன உடம்புக்கு?” பதறினான் வாசு. “உம்… ராத்திரியெல்லாம் ஒரே தலைவலிங்க. இப்ப என்னடான்னா ஜுரம் அடிக்குது. வாந்தி வர்ற மாதிரி இருக்கு!” “என்னை எழுப்பியிருக்கலாமில்ல? என்ன பொண்ணு


இராதா மாதவம்

 

 யமுனை நதிக்கரை. காற்றிலே ஈரம் தவழ்ந்தது. கரையோரமாக ஒரு கல்லின் மேல் பளிங்குச் சிற்பமென அமர்ந்திருந்தாள் இராதை. ஆம் ! கோகுலக் கண்ணனின் இராதையே தான். காற்றின் ஈரம் அவள் கண்ணிலிருந்து வந்ததோ என்று நினைக்கும் அளவு அவள் நீண்ட பெரிய விழிகள் கண்ணீரைத் தேக்கி வைத்திருந்தன. இன்று கண்ணன் வர சற்று தாமதம் ஆன காரணத்தால் வந்த கண்ணீரல்ல அது. ஏனென்றே தெரியாமல் , எதற்கென்றே புரியாமல் மனசு கனக்க வெளியே துளி விழாதபடி பெருகிய


அக்கறைகள்

 

 சென்னையில் ஒண்டுக் குடித்தன வீடுகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? முப்பது நாப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்தது , அவை இப்போது வழக்கொழிந்து போனவையாயிற்றே என்று நீங்கள் நினைத்தால் , ஒன்று நீங்கள் சென்னைக்கு வந்தறியாதவர்களாக இருக்க வேண்டும் , இல்லை கஷ்டப்படும் ஜீவன்களின் இயக்கங்கள் தெரியாத , ஏழை மனிதர்களையே பார்த்திராத பெரும் செல்வந்தர்களாயிருக்க வேண்டும். நான் சொல்ல வந்தது வளவு வீடுகள் , ஸ்டோர் வீடு , என்று பல பெயர்களால் பல மாவட்டங்களில் குறிக்கப் படும் ஒண்டுக்


பயணப்பிழைகள்

 

 நாளைய பொழுதாவது நல்லதாய் விடியும் என்ற ஊக்கத்துடன் உறங்கும் கோடிக்கணக்கான இந்தியப் பிரஜைகளுள் நானும் ஒருவன். பெயர் சரவணன். பொறியியல் பட்டதாரி. சென்னையில் ஒரு தனியார் கம்பெனியில் பர்ச்சேஸிங் இன்ஜினியராக வேலை பார்த்து வருகிறேன். எல்லோரையும் போலவே இப்போதுள்ள வேலையில் திருப்தி இல்லாமல் வேறு ஒரு நல்ல வேலை தேடி அலைபவன். மாதம் ஒரு முறையாவது வீட்டுக்குச் சென்று எனது குடும்பத்தினருடன் நேரம் செலவழிப்பவன் நான். சிதம்பரத்துக்கு அருகே உள்ள புத்தூர் எனது ஊர். நாகரீகத்தின் நஞ்சு


வெள்ளைப்புறா ஒன்று……!

 

 மனசு குதூகலித்தது! ‘யுரேக்கா’ எனக் கூவியபடி அது நிர்வாணமாகக் குதித்தோடியது. இளங்காலையில் மொட்டவிழ்ந்த ரோஜா முகம் – அதிலிருந்து திருட்டுத் தனமாக என்னையே ஆலிங்கனம் செய்யத் துருதுருக்கும் இரண்டு கண்கள் என்ற பொன்வண்டுகள் – பொன்னை உருக்கி உச்சந்தலையில் வழிந்தோட வார்த்தாற் போன்று, பாளம் பாளமாகப் பளபளக்கும் கழுத்தளவோடிய காந்தக் கூந்தல் – இவையாவும் சேர்ந்து என் நிஷ்டையைக் குழப்பிவிட்டன. ‘வாழ்நாள் பூராவும் அந்த அழகு தேவதையின் கடைக்கண் கடாட்ஷத்திற்காக, அவளது காலடியில் ஆயுட் கைதியாகவே கட்டுண்டு