கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 20, 2013

31 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தப்புக்கடலை

 

 கருப்பணசாமி கோயில் தெற்குப் பக்கம் உள்ள காடுகளில் (விவசாய நிலங்கள்) கடலை எடுப்பு நடந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு வாய் காய்ஞ்ச புல்லுக்குக் கூட காய்ஞ்ச மாடுகள்… இன்று கடலைச் செடிகள் மேல் கழிஞ்சபடியும், சொகுசாய்ப் படுத்துக்கொண்டு அசை போட்டபடியும் கிடக்கின்றன. ராணுவ வீரர்கள் போல் அணிவகுத்து நிற்கும் துவரஞ்செடி நிழலில் அமர்ந்து கடலை ஆய்கின்றனர் மக்கள். துவரஞ்செடியிலிருந்து ஒரு வாசம் காற்றில் கலந்து வரும்… சும்மா சொல்லக்கூடாது. வாசமுன்னா வாசம் அப்படியொரு வாசம். வேலிகளில் படர்ந்துள்ள சின்னச் சின்ன


இன்னொரு குதிரை!

 

 குப்பன் நகரசபைத் தேர்தலில் நாலாம் வார்ட் வேட்பாளராக நிற்பதாக அறிவிப்பான். அஸ்து தேவதைகள் ஆமோதிப்பதாக ராமாமிர்த பாட்டி சொல்வாள். வாஸ்து தேவதைகளைத் தெரிந்தவர்களுக்குக்கூட அஸ்து தேவதைகளை அவ்வளவாகத் தெரியாது. இதுகள் சதா வானத்தில் சஞ்சரித்தபடி, யாராவது “எழவு விழ’, “நாசமாகப் போ’, “சனியன் பிடிக்க’ போன்ற அசுபமான பிரயோகங்களை உதிர்த்தால் உடனடியாக ஆமோதிப்புத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி அந்தப்படிக்குக் காரியங்கள் நடக்க வைப்பதையே முழுநேரம் வேலையாக கொண்டவை. கங்கையூரில் நகரசபைத் தேர்தல் அறிவித்ததுமே ஒட்டுமொத்தமாக அஸ்து தேவதைகள் இங்கே


கோப்பை

 

 அப்பா உள்ளே நுழைந்தபோது உடைகள் பரப்பிக்கிடந்த கட்டிலும் மூலையில் வாய்பிளந்து கிடந்த பெட்டியும் அறையை நிறைத்திருந்தன. படுக்கையறையை ஒட்டிய குளியலறையில் தண்ணீர் இறைத்துக் கொட்டும் சப்தத்துக்கு மேலே அருணின் பாட்டு சப்தம். வெளியூரில் பொறியியற் கல்லூரியில் படிக்கும், விடுமுறை கிடைத்தால் அம்மாவின் சாப்பாட்டையும், அப்பாவின் அன்பையும், ஊர் நண்பர்கள் நட்பையும் தேடி வருகிற பிள்ளை. ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வந்த பிள்ளை. கனத்த மனசும், கண்ணில் பிரிவும் மிதக்க விடுமுறை முடிந்து திரும்பிப் போகிற ஒரே


சிருங்கார வீணை!

 

 அதிகாலையிலேயே விழிப்புத் தட்டிவிட்டது. அக்கா சென்ற ரயில் இந்நேரம் தாம்பரத்தைத் தாண்டியிருக்கும். வீடெங்கும் படர்ந்திருந்த வெறுமை மனத்தையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது. எனக்கோ எங்கள் வீட்டுக்கோ வெறுமையைச் சூடிக்கொள்ளுதல் ஒன்றும் புதிதில்லை. ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறைக்கும் அக்கா வந்து சென்றதற்குப் பிந்தைய சில தினங்களுக்கு இந்த வெறுமை நீடித்திருக்கும். அக்கா ஊருக்குக் கிளம்பிப் போன பிறகு நிரம்பி இருக்கின்ற இந்த வெறுமையைப் பற்றிக் கூட ஒருமுறை அவளிடம் சொன்னேன். “ஒன்றும் அற்று, வெறுமையாக இருத்தல் எவ்வளவு பெரிய விஷயம். எவர்


உறவுப் பிரிகை

 

 பின்னிரவாகியும் சதாசிவ தாத்தாவுக்குத் தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. முள் விழுங்கினாற் போல நெஞ்சுக்குள் குத்தியது. பேத்தி அபியாவுக்குக் கல்யாணம். எல்லா உறவுகளையும் கடைசியாய் ஒருமுறை கல்யாணத்தில் பார்த்து விடலாமென நம்பியிருந்தவருக்கு, மகன் நரசு “உறவில் யாருக்கும் அழைப்பில்லை’ என்று சொன்ன தகவல் பேரிடியாக இறங்கியது. உறக்கமின்றிக் கிடந்தவருக்கு மனைவி லட்சுமியின் நினைவுகள் நிரிந்தன. அவளிருந்தால் இந்நேரம் “தப்பு நரசு, பந்தங்கள் அறுந்துடாமப் பார்த்துக்கறது நம்ம கடமை. உறவுகளைக் கொண்டாடாம உலகைக் கொண்டாட முடியாது. ஒருத்தர் விடாம எல்லாரையும் அழைடா…’