கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 20, 2013

31 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஞாயிற்றுக்கிழமை

 

 அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை சூரியனால் அவளை ஏதும் செய்ய இயலவில்லை. தானொருத்தி இருப்பதை இவ்வுலகுக்குத் தெரிவிக்கும் பொருட்டு, நெடுங்காலமாய்ப் பிரதி எடுத்த கோலத்தை கண்ணை மூடிக் கொண்டு மேலிருந்து கீழாகவும், இடமிருந்து வலமாகவும், அணிவகுத்து நிறுத்தப்பட்ட புள்ளிகளை மளமளவென ஒன்றிணைத்துப் போட்டு முடித்தாள். அதற்குள் செல்வியின் ஏழு வயது மகன், எழுந்து எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கும் தனக்கும் மட்டும் தேநீர் தயார் செய்தார். செல்வியின் கணவன் பன்னீர்செல்வம் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மட்டும் ஒன்பது மணிக்கு மேல்தான் விடியும்.


நந்திங் டு ஒர்ரி

 

 “”எனக்கு நாளை நடக்கப் போவது இப்போதே தெரிகிறது. சில சமயம் அடுத்த நிமிஷங்களில், ஏன் நொடிகளில் நடப்பது கூடத் தெரிகின்றது” என்று மிக மிகப் பதற்றத்துடன் உட்காருவதற்கு முன்னமே படபடவெனப் பேசியபடியிருந்தவனைப் பார்த்து, “”முதலில் நீங்கள் உட்காருங்கள்.. ரிலாக்ஸ்” என்று தண்ணீர் க்ளாஸை அவன் முன் நகர்த்தினேன். அவன் மிகுந்த ஆயாசத்துடன் தண்ணீரை எடுத்து “மடக்…மடக்’கெனக் குடித்தான். சுமார் முப்பது வயதிருக்கும். கண்களின் கீழ் கருவளையமாய் இருந்தது. நான் ஒரு மனநல மருத்துவன். என் பெயர் ஆத்மநாம்.


பூக்கள் பூக்கும் தருணம்

 

 கவிதை எழுதுவதற்காகக் காலை ஆறு மணிக்கே அலாரம் வைத்து எழுந்த, “ஓ… பெண்ணே…’ என்று ஆரம்பித்து விட்டேனே தவிர மேற்கொண்டு ஒன்றும் ஓடவில்லை. ஒரு கணம் ஏன் இந்த வேண்டாத வேலை என்று தோன்றியது. எல்லாம் நேற்று என் நண்பன் மனோகரைச் சந்தித்ததால் ஏற்பட்ட பிரச்னை. பார்ப்பதற்கு மிகவும் சுமாரான மனோகர், கல்லூரி மேகசினில் கவிதை எழுதியே காலேஜின்… மற்றும் எங்கள் முனிசிபாலிட்டியின் ஆகச் சிறந்த அழகியான ஜோதியை வீழ்த்திவிட்டான். “”எப்படிடா?” என்று கேட்டபோது, “”மச்சி… நகைக்கு


அம்மாவின் புலம்பல்கள்

 

 கையில் மடக்கி வைத்திருந்த கம்பை விரித்து நீட்டினான் வீரையன். கம்பி நேராக நீண்டு நின்றது. தமக்கு முன்பாக இருந்த தரையில் கம்பைத் தட்டி லேசாக அழுத்தினான். கம்பி நேராக இருப்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட அவன் முன் நோக்கி நடந்தான். கம்பி தரையில் படும் ஓசை வித்தியாசத்தை அவனது காது கவனித்துக்கொண்டிருந்தது. டப்… டப்… என்று தரையில் படும் ஓசை சரியாக அவனது காதுக்குத் தெரியும். அந்த ஓசை தரும் ஒலியில்தான் அவனது வாழ்க்கைப் பயணம் நடைபோடுகிறது. தனியாக நடந்து


மேகங்களும் சங்கராபரணமும்

 

 “எதாவுனாரா…’ தியாகராஜரின் கல்யாணி ராக கீர்த்தனையை விஸ்தாரமாக வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதிர்ந்து நின்றது கூட்டம். கூட்டமென்றால் பெரிய கூட்டமல்ல; ஒரு இருபது இருபத்தைந்து பேர்தான். ஓர் சின்ன கிராமம். யாரோ ஒரு மகான் சித்தியடைந்த அதிஷ்டானம். எளிமையாய் ஒரு ஆராதனை. அவரின் மேல் பக்தி கொண்ட ஒரு பெரிய சங்கீத வித்வான், பாட ஒப்புக்கொண்டு வந்திருந்தார். வித்வானுக்கு சகல பக்க வாத்தியங்களோடு மேடை கொள்ளாமல் நிறைந்திருக்க வேண்டும். புல்லாங்குழல் வித்வான் வரவில்லை. வந்ததிலிரந்தே முகம் கடுகடுவென்றிருந்தது. ஒரு