கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: April 20, 2013

31 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

குறையொன்றுமில்லை!

 

 புஸ் புஸ் என்று கரிய புகையினை கக்கி கொண்டு, முக்கி, முனகி, அந்த உயர மலைப்பாதையில் புழுதியை கிளப்பிக்கொண்டு ஏறி வந்து கொண்டிருந்தது 420 வேன் ஒன்று. ஒரு வழியாக மேடு ஏறி ஓரிடத்தில் ஓரங்கட்டி நின்றது. வேனில் வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராக இறங்கினார்கள். மொத்தம் எட்டு நபர்கள் அதில் இருவர் பெண்கள். துப்பாக்கியுடன் இரண்டு போலீஸ்காரர்களும். சாலையின் ஓர் ஓரத்தில் ஒரு தற்காலிக கீற்றுக்கொட்டகை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. நான்கு பக்கமும் கீற்றறினாலேயே அடைக்கப்பட்டிருக்க, முகப்பில் பட்டேரி ஊராட்சி –


கசிவு

 

 சந்தோஷ் காலனியில் ஓரே பரபரப்பு… காலனியில் வசிப்பவர்கள் ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் வசைமாரி வார்த்தைகளை அள்ளி வீசிக்கொண்டிருந்தனர். பல அடுக்குகளைக் கொண்ட அந்தக் குடியிருப்பு, சென்னையின் புறநகரை ஒட்டியிருந்தது. அமெரிக்காவின் “பெண்டகனை’ நினைவூட்டும் அளவுக்குப் பெரிதாக இல்லையென்றாலும், உயரத்தால் பாதிக்குப் பாதி இல்லையென்றாலும், அந்த மாடலில் உருவாகியிருந்தது அந்தக் காலனி. பலதரப்பட்ட பிரிவினரும் அங்கு குடியிருந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வார்த்தைகளால் திட்டிக்கொண்டதற்குக் காரணமே அங்கு மூன்று நாள் தொடர்ந்து கனமழையால் காலனி வெள்ளக் காடாகி இருந்ததுதான்.


ஒளியும் ஒலியும்

 

 “” என்ன கௌம்பீட்டியளாக்கும்?” “”போர ஜோலிக்குப் போயித்தானே ஆவணும்.” “”தூரம் தொலைவெட்டா இருக்கே. வயசான காலத்துலெ… இங்குனக்குள்ளேனா பரவாயில்லை.” “”இது பெரிய கேதமில்லையா… அதெல்லாம் பார்க்கமுடியுமா அப்புறம் எப்பப் போயிக் கேப்பீயாம்? ஒரு மாசம் ஓடிடுச்சு. காரியத்துக்கும் போகத் தோதுப்படலெ…” “”நல்ல சாவுதானே?” “”ம். என் ஜோட்டு ஆளுதான்.” “”எல்லாம் நம்ம கையிலயா இருக்கு, கூப்பிட்டா போகவேண்டியதுதேன்.” “”அது உள்ளதுதேன்.” “”புள்ள குட்டிகளுக்குக் கல்யாணம் முடிச்சாச்சா?” “”ம்! எல்லாம் தல எடுத்துடுச்சுக. ஒரு கொறையும் இல்லெ. இங்க


அடிக்காதீங்க… அவன் என் மகன்!

 

 விருதுகள் வழங்கும் அமைப்பாளரின் அந்த வார்த்தைகளை ஆசிரிய் பொன்னம்பலத்தால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. அவரைத் திக்குமுக்காட வைத்திருந்தன. தில்லியிலிருந்து சென்னை வரும் ஒரு புகைவண்டியின் அன்ரிசர்வ்ட் பெட்டியின் ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. மனமோ அன்று காலையில் நடந்தவற்றைக் கசப்புடன் நினைத்து வேதனைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. “”அய்யா! இந்த விஷயத்தை ஒங்ககிட்ட எப்படிச் சொல்றதுனே தெரியலைங்க. இருந்தாலும் சொல்லியாகணும். என்னை மன்னிச்சிருங்க” என்ற பீடிகையோடு அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார் கலைவாணன். அவர்தான் விருதுக் குழு ஒருங்கிணைப்பாளர்.


இவனும் அவனும்

 

 “தடுக்கி வுழுந்தா பல் டாக்டர் மேலதான் வுழணும். நம்ப ஏரியாவிலேயே அத்தினி பல் டாக்டருங்க இருக்காங்க. இதுக்காக திருவான்மியூரிலிருந்து தண்டையார்பேட்டைக்குப் போகணுமா? உலகத்திலேயே ஒங்க ஒருத்தருக்குத்தான் தனியா ஊர்க்கோடியில ஒரு டாக்டர்!’ ராதாவின் ஆசீர்வாதத்தோடு கிளம்பும்போது ரவியின் மனத்திலும் அதே கேள்விதான் எழுந்தது. “ஏன் நம்மால இங்கேயே ஏதோ ஒரு டாக்டர்கிட்டே போக முடியல? பல்லுக்கு, தண்டையார்பேட்டை; கண்ணுக்கு, சைதாப்பேட்டைன்னு பேட்டைப் பேட்டையா ஓடிக்கிட்டிருக்கோம்?’ டாக்டர்தானில்லை. முடி வெட்டிக்கொள்வதுகூட எங்கேயோ திருவல்லிக்கேணி சந்து ஒன்றில் இருக்கும் சலூனில்