கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2013

501 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இதுகூடத் தெரியல

 

 எங்கத்தை வருவாங்க. வந்த ஒடனே உனக்கு நானு ஏதாச்சும் தாறேன்பா. ஒனக்குந்தாண்டா ஒனக்குந்தான்” என்று ஒவ்வொருவரின் நெஞ்சுக்கு நேராக ஆள்காட்டி விரல் நுனியில் தொட்டுத் தொட்டு கப்பக் கிழங்கினைப் பகிர்ந்து தின்று கொண்டிருந்தான் ஜெயபால். “”ஏன்டா உங்கத்த மாமாவெல்லாம் எங்கடா இருக்காங்க. ஏன்டா இங்க ஒரு வருசத்துக்கு ஒருவாட்டிதான் வாறாங்க” “”எங்கத்தை ரொம்ப தூரத்துல இருக்காங்க” என்று தன்னுடைய கழுத்தை வளைத்துத் தூரத்தின் அளவை அதிகப்படுத்திக் காட்டினான் ஜெயபால். “”இன்னும் ரெண்டு நாள்ல வந்துருவாங்களே. எனக்கு ரொட்டி,


ஒற்றைப் பனை

 

 பதினான்கு ஆண்டுகள் சொந்த ஊருக்கே வராமல் இருந்தது வரமா? சாபமா? என்று தெரியவில்லை. இதே காலக் கணக்கில் இராமன் போனது வனவாசம். நான் போனது பண வாசம். சொந்த ஊரில் பஞ்சாயத்துப் பள்ளியில்தான் படிப்பு என்றாலும் நகரத்தில் அமைந்த கல்லூரிப் படிப்பும் கிடைத்த வேலையும் வாழ்க்கையையே தடம் மாற்றிப் போட்டன. பொறியியல் படிக்க ஹாஸ்டலில் சேர்ந்தபோதே சொந்த ஊரோடு இருந்த உறவுச் சங்கிலி அறுந்து போக ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். அதன் பின் நகரத்தில் கிடைத்த வேலை, சென்னை


சதுரங்கம்

 

 ஒரு அரைநாள் லீவு போட்டுட்டுதான் வாங்களேன். நம்ப பையன் பைனல் ரவுண்ட் டாப் போர்ட்ல ஆடறான். ஜெயிச்சா டைட்டில் வாங்கிடுவான். டூ தௌஸண்ட்க்கு மேல ரேட்டிங் வைச்சிருக்கிற உங்க வயசுள்ள ஒரு பிளேயர்தான் அவனுக்கு ஆப்போனண்டாம். குழந்தை கொஞ்சம் பதட்டமா இருக்கான். நீங்க வந்தீங்கன்னா நல்லா இருக்கும்”. செல்பேசியில் என் மனைவி சின்ன குழந்தையைப் போல அளவில்லா குதூகலத்துடனும் ஒரு தாய்க்கு அடையாளமாய் இருக்க வேண்டிய நியாயமான கவலையோடும் அழைப்பு விடுத்தாள். எங்கள் பிள்ளைக்கு பத்து வயசுதான்


துலாபாரம்

 

 உறக்கமில்லாத இரண்டாவது இரவு. ஆனாலும் நேற்றைய இரவுக்கும் இன்றைய இரவுக்கும் இடையிலே எவ்வளவு வித்தியாசம்? நேற்றோ, நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு மகனிடமிருந்து வரப்போகும் தொலைபேசி வாழ்த்துக்கான எதிர்பார்ப்பு பரபரப்பு. தூக்கத்தில் எழாமல் போனால் அப்பாவுக்கு பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்லத் துடிக்கும் மகன் ஏங்கிப் போய்விடுவானே? எனப் பிடிவாதமாக நாற்காலியிலேயே விழித்திருந்தேன். பன்னிரண்டு மணிக்குப் பிறகோ, மகனிடமிருந்து வாழ்த்து வராமல் போன ஏமாற்றம் விசனம். அவனுக்கு பத்து வயசாகையிலா இல்லை அதற்கு முன்பேயா எப்போது ஆரம்பித்த பழக்கம்


உயிரின் உறவே

 

 கதவைத் திறந்த அம்மாவின் முகத்தில் புன்னகை அது இன்ப அதிர்ச்சியா, ஆச்சரியமா என முருகேசனால் அனுமானிக்க முடியவில்லை. அவள் கண்கள் அவனுக்குப் பின்னால் யாரையோ தேடின. “வாப்பா…! நல்லாயிருக்கியா…? வசந்தியையும் நந்தினியையும் அழைச்சிட்டு வரலியா?” “இல்லம்மா!” ஒற்றை வார்த்தையோடு முடித்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். உள்கூடத்தில் காலடிபட்டதும் மனம் ஒருவித அமைதியாகிவிட்டதைப்போல உணர்ந்தான். இருபத்தைந்து ஆண்டு காலம் அவன் தவழ்ந்து, நடந்து, ஓடி, விளையாடி வளர்ந்த வீடு. ஆங்காங்கே உதிர்ந்த காரை சுவடுகள். ஓரத்தில் கயிற்றுக் கட்டில்.