கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2013

501 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ரயில் பெஞ்சு

 

 கோபால்ராவ் ரயில் பெஞ்சில் வந்து உட்காரும்போது நீங்கள் உங்கள் கடிகார முள்ளை மாலை 5 மணிக்கு திருப்பிவைத்துக் கொள்ளலாம். ரயில் பெஞ்சுக்கு சரியாக 5 மணிக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருப்பார். அவர் ஒரு ரிட்டயர்டு முனிசிபல் கமிஷனர். அவருடைய ரயில்பெஞ்சு நண்பர்களில் மிகவும் தாமதமாக வருகிறவர்களை “”ஏன் லேட்டு?” என்று கேட்காமல் இருக்கமாட்டார். அவர் அதிகாரியாக இருந்தபோது கீழே வேலை பார்த்தவர்களை இப்படிக் கேட்டுக் கேட்டு அந்தப் பழக்கம் அவரைத் தொற்றிக் கொண்டுவிட்டது. அவர்


சிவப்புப் பட்டுக் கயிறு

 

 பட்டியக் கல்லில் இருந்து கீழ் வாசலுக்குள் தண்ணீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது. காசாணி அண்டாவில் தண்ணீர் நிரம்பி வழிந்தபடி இருந்தது. இதுதான் இன்னும் சிலநாட்களுக்குக் குடிக்கவும் சமைக்கவும். நல்லவேளை தண்ணீர் தூக்க குடி தண்ணி ஊரணிக்கு பித்தளைக்குடமும் புளியுமாகப் போக வேண்டாம். அங்கே செம்மண்ணில் தேய்த்து அதிலேயே கழுவி அப்புறம் கொஞ்சம் ஊரணிக்கு உள்ளே போய் தெளிந்த தண்ணீர் மோந்துகிட்டு வரணும். இப்ப கொஞ்ச நாளைக்கு அந்த அவஸ்தையில்லை என்ற நினைப்பே அவளுக்குப் போதுமானதாய் இருந்தது. வெய்யில் நாளில்


நண்பனைத் தேடி…

 

 தேர்தல் களப்புழுதி அடங்கி ஓய்ந்திருந்தது. மக்கள் பிரதிநிகளில் சிலர் அமைச்சர்களாகவும் பிரமாணம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். கட்டையும் குட்டையுமாய் மூன்று நான்கு “மாண்புமிகு’க்கள். வழுக்கையும் தொந்தியும் பெரும்பாலானோரை அலங்கரித்திருந்தாலும் ஒரு முகம் மட்டும் தொலைக்காட்சித் திரையில் அதிக பரிச்சயத்தைக் காட்டியது. மனதில் லேசான உறுத்தல். வாசன் பெயர் பட்டியலைத் தேடினார். அப்படி இருக்கலாமோ…? இளவழகன், மலைநம்பி, மறைமதி, அருட்செல்வம்…பட்டியல் நீண்டு கொண்டிருந்தது. அவர் எதிர்பார்த்த “ராமசுப்பு’ என்கின்ற அந்த இராம சுப்பிரமணியன் ஏதாவது தூய தமிழ்ப் பெயர் ஒன்றில்


மனசுக்குள் ஓரு மணிமண்டபம்

 

 அங்கங்கே கூட்டம் கூட்டமாக நின்று சிலர், பரபரப்பாக ஏதோ பேசிக் கொண்டு இருக்கிறார்களே என்பதைப் பற்றிக் கவலை ஏதும் இல்லாமல் வழக்கம் போல் கடையை விரிக்க ஆரம்பித்தாள் ராமாத்தாள் பாட்டி. மணி எட்டாகிவிட்டது. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் பள்ளிக்கூடம் வரத் தொடங்கி விடுவார்கள். அவர்கள் வருவதற்குள் மிட்டாய் பாட்டில்களை எல்லாம் எடுத்து வைத்தாக வேண்டும். கடை என்றால் ஒரு நரம்புக் கட்டில்தான், கடை. வியாபாரம் முடிந்ததும் மடக்கிக் தூக்கிக் கொண்டு போய்விடுவாள். ஒன்பது மணிக்கு பள்ளிக்கூட மணி


வண்ணத்துப்பூச்சியும் நிர்வாணமும்

 

 நிலவறைக்குள் (BUNKER) இருந்த மலர்விழிக்கு ஒரு வினாடிகூட நிற்காது வெடிக்கின்ற குண்டுகளின் அகோரச் சத்தம் காதை அடைப்பது போல் இருந்தது. நிலவறை இருண்டு கிடந்தது. கொஞ்ச நஞ்சம் பரவியிருந்த வெளிச்சத்தையும் வெடிகுண்டுகளின் கரும்புகை அள்ளிக் கொண்டு போய்விட்டது. சூரிய ஒளியே தெரியவில்லை. அந்த நிலவறைக்குள்ளும் புகையின் வாடை. கண்கள் எரிவது போல் இருந்தன அவளுக்கு. ஆனால் எதுவும் நடக்காததுபோல் மெüனமாகக் கண்களை மூடி தவம் செய்கிற துறவி போல் இருந்தான் சாந்தன். காதே வெடிக்கிற சத்தம் அவனை