Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: January 17, 2013

18 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

துர்வாசர் சாபமும் கைகேயி வரமும்!

 

 துர்வாச முனிவரது நீண்ட பயணத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது கேகய நாடு. தவம் செய்ய சிறந்ததோர் இடம் வேண்டி அலைந்த துர்வாசருக்கு, கேகயத்தின் அமைதியான சூழல் பிடித்துப் போனது. அங்கேயே தங்கி தவமியற்ற முடிவு செய்தார்! தவசீலரான துர்வாசரது வருகையை அறிந்த கேகய அரசன் அசுவபதி ஓடோடி வந்தான். துர்வாசரின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான். ”முனிவர் பெருமானே… தாங்கள் என் அரண்மனையை ஒட்டிய வனத்திலேயே தவம் மேற்கொள்ளலாம். உங்களது தேவைகளை என் மகள் கைகேயி உடன் இருந்து


‘சொர்க்கமா..? வேண்டவே வேண்டாம்!’

 

 முத்கலர், சிறந்த தவசீலர். ஞானி. பண்பும் பகுத்தறிவும் மிகுந்தவர். தயாள குணத்தால் புகழ் பெற்றவர். ஒரு முறை இவரது குடிலுக்கு, துர்வாச முனிவர் வருகை தந்தார். மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்றனர் முத்கலரின் குடும்பத்தார். துர்வாசரிடம், ”ஸ்வாமி, தாங்கள் இன்று இங்கு தங்கி, உணவருந்திச் செல்ல வேண்டும்!” என்று பணிவுடன் வேண்டினார் முத்கலர். ”எனக்கு விருந்து படைக்க உம்மால் இயலுமா?”- சற்று ஏளனத்துடன் கேட்டார் துர்வாசர். ”எளியேனிடம் இருப்பதை வைத்து உபசரிக்கிறேன்… பெருந்தன்மையுடன் ஏற்று அருள வேண்டும்!”- மாறாத


ஆதவருக்கு அருளிய ஆறுமுகக் கடவுள்!

 

 முருகப் பெருமானின் அருள் பெற்ற அடியார்களில் ஒருவர் ஆதவர்; ராமேஸ்வரத்தில் வாழ்ந்த மகான். முருகனை துதித்து ‘திருமலை முருகன் மணங்கமழ் மாலை’ எனும் நூறு பாடல் களைப் பாடியவர். இவரை வணங்கி வாழ்த்துப் பெற வருவோர், பொன்னையும் பொருளையும் இவர் காலடியில் கொட்டி விட்டுப் போவார்கள். ஆனால், அவற்றை ஏழைகளுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்து விடுவார் ஆதவர். ஆதவரின் உறவினர்களுக்கு இது தெரிந்தது. ‘என்ன அக்கிரமம்! உதவாக்கரை என்று ஆதவனை ஒதுக்கி வைத்திருந்தோம். இன்று, அவன் ஒரு துறவி


காயத்ரி மந்திரத்தின் மகிமை!

 

 மந்திரங்களில் மேலானது காயத்ரி. அதன் மகிமையைச் சொல்லும் ஒரு கதை: முற்காலத்தில் நெல்லையைத் தலை நகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த பாண்டிய மன்னன் ஒருவன், தீராத வயிற்று வலியால் அவதிப்பட்டான். வைத்தியர்கள் பலர் முயன்றும் குணப் படுத்த முடியவில்லை. இதனால் பெரிதும் வருந்தினான் மன்னன். ஒரு நாள் மன்னனைச் சந்தித்த ஜோதிடன் ஒருவன், “தங்களுக்கு மருந்து தேவையில்லை. பரிகாரம் செய்தாலே போதும்!” என்றான். உடனடியாக, ஏற்பாடு களை செய்யுமாறு உத்தரவிட்டான் மன்னன். விரைவில் வேள்வி துவங்கியது. உரிய


ராவணன் ஏன் அசுரன்?

 

 பிரம்மாவின் புத்திரர்களில் ஒருவரான புலஸ்திய மகரிஷி, மேரு மலையில் தவம் செய்து வந்தார். அப்போது, அங்கே வந்த தெய்வ நங்கையர்களது கூச்சலால் புலஸ்தியரின் தவத்துக்கு இடையூறு ஏற்பட்டது. கோபம் கொண்ட புலஸ்தியர், “இங்கு வரும் கன்னிப் பெண்கள் கர்ப்பிணியாகக் கடவர்!”என்று சபித்தார். இதை அறிந்த பெண் கள், அந்த பகுதிக்கு வருவதையே தவிர்த்தனர். இந்த நிலையில், திரணபிந்து என்ற ராஜரிஷி யின் மகள் ஆவிற்பூ, முனிவரது சாபம் பற்றி அறியாமல், அவர் தவம் செய்யும் இடத்துக்கு வந்தாள்.


நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும் கர்மமே காரணம்!’

 

 தர்மருக்கு பீஷ்மர் சொன்னது மகாபாரத யுத்தம் முடிந்தது. அம்புப் படுக்கையில் படுத்திருக்கும் பீஷ்மரைக் கண்டு, தர்மபுத்திரர் கதறினார். “எங்களுக்கெல்லாம் மேலானவரே! யுத்த களத்தில் உயிர் நீத்த துரியோதனன், நல்லவேளை…. இந்த நிலையில் உங்களைப் பார்க்க வில்லை. இதைக் காணும் நான்தான் பாவி. இதற்கு பதில், போரில் நானும் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம். மறு உலகிலேனும் பாவத்தில் இருந்து நாங்கள் விடுபடும் வழியை உபதேசியுங்கள்” என்று பீஷ்மரிடம் தன் மனக் குறையைக் கொட்டினார் தர்மபுத்திரர். “தர்மபுத்திரா! கர்மத்தின் வசம் உள்ள நீ,


பாபுவை குணமாக்கிய பாபா!

 

 மும்பையில், பிரபலமான நிறுவனம் ஒன்றில் பணியாற்றி வந்தவர் பிரதான்; கடவுள் பக்தி மிகுந்தவர். எதிர்பாராத விதமாக இவரின் இரண்டு மகன்களில் ஒருவன் இறந்து விட, நிலைகுலைந்து போனார் பிரதான். தான் வணங்கிய தெய்வங்கள் தன்னை வஞ்சித்த தாகக் கருதிய பிரதான், வாழ்வில் வெறுப்பும் விரக்தியும் அடைந்தார். ஒரு நாள் இரவு, பிரதான் கனவு ஒன்று கண்டார். அதில், சாதுக்கள் ஐந்து பேர் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் சென்ற பிரதான், ”இங்கு, சாயிபாபா யார்?” என்று கேட்டார்.


காமதேனுவின் கண்ணீர் ஏன்?

 

 திருதராஷ்டிரன், தன் மனக் குறையை வியாசரிடம் சொல்லிப் புலம்பினான்: ”பகவானே! சூதாட்டத்தால் எவ்வளவு தீமைகள் விளைந்து விட்டன? பீஷ்மர், துரோணர், விதுரன், காந்தாரி என எவருமே சூதாட்டத்தை விரும்பவில்லை. இது அறியாமை யால் நடந்து விட்டது. துரியோதனன் அறிவற்றவன் என்பது தெரிந்திருந்தும், புத்திர பாசத்தின் காரணமாக, என்னால் அவனை விட முடியவில்லை!” அவனை அமைதிப்படுத்தி, ஆறுதல் கூறும் விதமாக வியாசர் பேசத் தொடங்கினார். ”திருதராஷ்டிரா, நீ சொல்வது உண்மையே! புத்திரனே மேலானவன். புத்திரனைக் காட்டிலும் உயர்ந்த செல்வமும்


முனிவருக்கு ஏன் தண்டனை?

 

 யோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார் மாண்டவ்ய முனிவர். அப்போது அந்த வனத்துக்கு வந்த படை வீரர்கள் சிலர், முனிவரை நெருங்கினர். அவர்களின் தலைவன், ”முனிவரே… கொள்ளைக்காரர்கள் சிலர், இந்த வழியாக வந்தார்களா?” என்று கேட்டான். முனிவரிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. எரிச்சலுற்ற படைத் தலைவன், ”முனிவரே, நான் கேட்பது உங்கள் செவிகளில் விழுகிறதா… இல்லையா?” என்று கோபத்துடன் கேட்டான். அப்போதும் அவரிடம் இருந்து பதிலேதும் இல்லை. படைத் தலைவனின் கோபத்தைப் புரிந்து கொண்ட வீரன் ஒருவன், ”தலைவரே… முனிவர்


பிரகலாதன் செய்த உபதேசம்

 

 பொறுமையும் வேண்டும்… கோபமும் வேண்டும்!’ சந்தேகங்கள் பலவிதம். ஒவ்வொரு வருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான சந்தேகங்கள் எழும். உத்தம பக்தனான பிரகலாதனின் பேரன் மகாபலிக்கும் சந்தேகம் ஒன்று எழுந்தது. அது குறித்து தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான்: ”தர்மம் தெரிந்தவரே… மேலானது எது? பொறுமையா அல்லது கோபமா? இதில், தங்களது அறிவுரைப்படி நடப்பது என்று முடிவு செய்துள்ளேன்!” சகல தர்மங்களையும் அறிந்த பிரகலாதன், தன் பேரனுக்கு விளக்கம் அளித்தார்: ”மகாபலி, கோபம் எப்போதும் உயர்ந்தது அல்ல. அதே நேரம், எல்லா