Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: January 1, 2013

22 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

விரும்பிக் கேட்டவள்

 

 கதை கேட்க: https://www.youtube.com/watch?v=h3CGxD2LAQU “அப்பா உன் பாட்டு டி.வி-யில போடுறான், அம்மா உன்னைக் கூப்பிடுறா…” என்று நித்யா வந்து கூப்பிட்டாள். அவள் சொல்வதற்கு முன்பாகவே அந்தப் பாடலைக் கேட்கத் துவங்கியிருந்தேன். ‘மௌனமே பார்வையால் ஒரு பாட்டுப் பாட வேண்டும், நாணமே ஜாடையால் ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டும்’ என்று பி.பி.ஸ்ரீனிவாஸ் குரலில் ஒரு இளைஞன் பாடிக்கொண்டு இருந்தான். ஸ்ரீனிவாஸோடு பொருந்தவில்லை என்றபோதும், அந்த இளைஞன் பாடலை அனுபவித்துப் பாடுகிறான் என்பது புரிந்தது. ஒவ்வொரு முறை அந்தப் பாடலைக்


கனவுகளின் மதிப்பெண்

 

 இப்போது எல்லாம் இது மாதிரி ஓடுகள் உள்ள கூரையைப் பார்க்க முடியாது. வெள்ளைக்காரன் இந்தியா வுக்கு டாட்டா சொல்லும் முன், கட்டி விட்டுப்போன கட்டடம். அதன் பெரிய சிமென்ட் தூண்களும் மர உத்தரங்களும் தொலைவில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு பிரமிப்பை ஏற்படுத்தும். அருகில் மரங் கள், புல்வெளிகள், மைதானம். மழை பெய்கிற தினங்களில் இவற்றின் ஒட்டு மொத்தக் காட்சி பன் மடங்கு அழகாகி விடும். இன்றும் அப்படி ஒரு தினம். லேசான சாரல். மெலிதான குளிர். இந்தச் சூழலில்


சாந்தி

 

 சாதத் ஹசன் மன்டோ தமிழாக்கம் : ராமாநுஜம் ”என்னுடைய கதைகளை உங்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்றால், நம்முடைய சமூகத்தை உங்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்றே அர்த்தம்” என்று சொன்ன சாதத் ஹசன் மன்டோவின் நூற்றாண்டு இது. மன்டோ பிறந்தது பஞ்சாப், சம்ரலாவில். இறந்தது லாகூரில். ஆனால், அவர் மனமோ எப்போதுமே பம்பாயில்தான் வாழ்ந்துகொண்டு இருந்தது. பத்திரிகை, சினிமா என்று மாறிமாறி இரட்டைக் குதிரைகளில் சவாரி செய்த மன்டோ வாழ்ந்தது வெறும் 42 ஆண்டுகள்தான். ஆனால், 22 சிறுகதைத்


மெளனமான நேரம்

 

 ‘தம்… தம்… தம்… பந்தம் ராக பந்தம் உந்தன் சந்தம் எந்தன் சொந்தம் ஓலையில் வேறென்ன சேதி தேவனே நான் உந்தன் பாதி’ – சன்னமான குரலில் இந்தப் பாடலைப் பாடிவிட்டு, ‘இப்ப இந்தப் பாட்டைக் கேக்கறப்ப, அவங்க மனநிலை எப்படி இருக்கும் சார்?’ என கிருஷ்ணமூர்த்தி அண்ணாச்சி கேட்டபோது, நாங்கள் ரயிலுக்காக தஞ்சாவூர் ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்தோம். கடந்த இரு தினங்களாகப் பதிலை எதிர்பாராத கேள்விகளாகக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார் அண்ணாச்சி. என்னிடம் விடை பெறுவதற்குள் மனதுக்


தமிழ்மணியின் கதை

 

 ரொம்ப வருஷங்களுக்குப் பிறகு இந்த வருஷம்தான் பொங்கலுக்குச் சொந்த ஊருக்குக் கிளம்புகிறான் அவன். யார் அவன்… அவன் ஊர் எது… வருஷா வருஷம் பொங்கலுக்குக்கூடப் போக முடியாத அளவுக்கு அவனுக்கு அப்படி என்ன வேலை அல்லது அப்படி என்ன பிரச்னை என்பதுபோன்ற உங்கள் கேள்விகளில் இருந்து இந்தக் கதை தொடங்குகிறது… அவன் பெயர் தமிழ்மணி. பணி, உதவி இயக்குநர். உதவி இயக்குநர் என்றால், ஏதோ ஓர் அரசுத் துறையில் பெரிய பதவி என்று நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள். அவன் திரைப்படத்


சஞ்சீவி மாமாவும் ஸ்மிதா பாட்டீலும்

 

 ”கே.ஏ.அப்பாஸ்தான் அதுக்குக் காரணம். இன்னைக்கும் ராஜ்கபூர் படங்கள்லயே ‘மேரா நாம் ஜோக்கர்’… அதானெ நம்மால மறக்க முடியல. அப்பாஸ லேசுப்பட்டவன்னு நெனச்சுராதெ. ‘ஆவாரா’வும் அவன் கததான்!” – சஞ்சீவி மாமா இப்படித்தான் திடீர் எனப் பாதியில் இருந்து பேசத் துவங்குவார். அதற்கு முந்தைய நாளோ, முந்தைய சந்திப்பிலோ எங்களுடைய உரையாடலின் தொடர்ச்சியாக, விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடங்கிப் பேசிக்கொண்டே போவார். அவர் பேசப் பேசத்தான் எனக்கு முதல் நாள் என்ன பேசினோம் என்பது மெள்ள மெள்ள நினைவுக்கு


யாதும் ஊராகி… யாவரும் இல்லாது…

 

 சாலையோர மரங்களின் கிளைகளில் பனி இறங்கி அது இயல்பைவிடவும் தாழக்கிடந்தது. நீண்ட தடுப்பு வேலி களின் மீது இலைகள் நீரைச் சொட்டிக் கொண்டு இருந்தன. குளிர் அவ்வளவாகப் பழக்கம் இல்லாது இருப்பினும், நான் குளிரோடு ஒரு போர் நடத்தப் பழகிக்கொண்டு இருந்தேன். குளிரில் முடங்கிப்போய் வீட்டுக்குள் படுத்துக்கிடப்பது என் குழந்தைகளை மன அழுத்தம்கொள்ளவைக்குமோ என்று நான் அஞ்சியதே அதற்குக் காரணம். அவர் கள் மிகப் புதிதான ஒரு தேசத்துக்கு வந்திருக்கிறார்கள். தங்களுடைய இயல்பான மண்ணையும் மக்களையும் விட்டுவிட்டுத்


ஒற்றைச் சிறகு

 

 உலகம் அழிவதற்கான பிரளயம் பெருக்கெடுத்துவிட்டதுபோல் இரவு முழுவதும் பேரிரைச்சலுடன் மழையின் ஊழிக்கூத்து. பெரியவர் குமரேசன் உறக்கம் வராமல் படுக்கையில் புரண்டுகொண்டு இருந்தார். மாடி அறையின் கூரை மீது மழை விழும் ஓசை, இரவின் அமைதியை அழித்தது. வெறிகொண்ட பேயின் கொடுங்கரங்களால் அறைபடுவதுபோல் சாளரங்கள் சடசடத்தன. தொலைவில் டிரான்ஸ்ஃபார்மர் வெடிக்கும் சத்தம் இடியின் முழக்கமாக எதிரொலித்தது. அடுத்த கணம் மின் விளக்கு அணைந்து அறையில் இருளின் ஆதிக்கம் பரவியது. குமரேசன் எழுந்து அமர்ந்தார். அவருடைய வாழ்வின் கடைசிப் பொழுது


ஜோக்கர்

 

 அடுத்த ஷோ தொடங்க இன்னும் பத்து நிமிடங் கள்தான் இருந்தன. ஜோக்கருக்குப் பதற்றம் குறைந்திருக்கவில்லை. இன்னொரு பீடியை எடுத்துக் குடித்தான். புகை கூடவே கொஞ்சம் இருமலையும் சேர்த்துக் கொண்டுவந்தது. இந்த ஊருக்கு வந்து டென்ட் அடித்து பதினாறு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. வீட்டுக்கு இன்னும் பைசா அனுப்பவில்லை. முன்பெல்லாம் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பி வந்துவிட்டால் திரும்பிப் போகும் வரை என்ன நடந்தாலும் கவலைப்படத் தேவையிருக்காது. ரெண்டு மாசமோ, மூணு மாசமோ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. இப்போது அஞ்சு ரூபாய்க்கும்


வட்டியும் முதலும்…

 

 ஐநாக்ஸில் ‘ஏக் தீவானா தா’ ஷோ! தியேட்டர் முழுக்க பெண்களும் பையன் களுமாக டீன் டிக்கெட்டுகள். படம் திரையில் ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் போதுகூட மொபைல் மூலம் மெசேஜ், சாட் என்று பரபரப்பாக இருக் கிறார்கள். இன்டர்வெல்லில் ஆளுக்கொரு பக்கம் ”க்ராஷ் மாமா… நோ சான்ஸ்ரா!” என பேசிக்கொண்டு திரிகிறார்கள். ஷேர் ஆட்டோவில் ஏறினால் திமுதிமுவென இன்னொரு காலேஜ் கூட்டம். அத்தனை பேர் கையிலும் மொபைல்கள். கணிசமாக 3ஜி. இதிலும் பாதிப் பேர் இன்பாக்ஸைத்தான் மேய்ந்துகொண்டு இருந்தார்கள். ”மச்சி…