Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: August 31, 2012

15 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அறுபடாத வேர்கள்

 

 நாம் நம் பள்ளி நாட்களில் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒவ்வொரு பருவ காலங்களிலும் ஒவ்வொரு பழங்களைப் பறித்துச் சாபிடுவதிலும் வாங்கிச் சாப்பிடுவதிலும் அனுபவித்த சந்தோசத்தை கண்டிப்பாக யாராலும் மறக்கமுடியாது. மாங்காய்,மாம்பழம்,நாகப்பழம்,கொடுக்காபுளி,நெல்லிக்காய்,விளாம்பழம்,சீதாப்பழம்,நுங்கு,கிழங்கு,முந்திரிப் பழம்,வெள்ளரி,இலந்தைப் பழம் என ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு சீசன் உண்டு.அந்த நாட்களில் நம்முடைய சிந்தனை முழுதும் அதை சுற்றியே இருப்பது தவிர்க்க முடியாதது!.இவற்றில் ஏதேனும் ஒரு மரத்தில் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து நாம் கண்டிப்பாக கல் எறிந்திருப்போம்.அப்படி என் வாழ்வில் மறக்க முடியாதது இலந்தை பழம்.எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு


நாமிருவர்

 

 “என்னங்க.. ஸ்கூல் வேன் வந்திருச்சா?” பதற்றத்துடன் கேட்டுக்கொண்டே சமையற்கட்டிலிருந்து விரைந்து வந்தவள் பதிலுக்குக் காத்திராமல் வாசலுக்கு ஓடினாள். அப்போதைய அசதியைப் போக்குவதற்கு எனக்கு ஒரு ஸ்ட்ராங் காபி தேவையாக இருந்தது. அட! மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த தம்ளரை இப்போது தான் பார்க்கிறேன்! ஆறிப்போய்விட்டதோ என்று தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும்போதே ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிவந்தாள். “இன்னைக்கு லேட் ஆன மாதிரி தெரியல? எப்பவும் 4.20 மணிக்கெல்லாம் ஸ்கூல்விட்டு வந்திருவானே..!” மஞ்சள் பூசி முகம் கழுவித் தலைவாரிப் பூவைத்துப் பாண்ட்ஸ் பவுடரின்


பலிக்கடா

 

 ‘ப்ளங்!’ ஏதோ ஒன்றுடன் மோதியது போல சத்தம் கேட்டதிலே கண்ணை மெல்ல விழித்தேன். இருட்டிலே முதலில் எதுவுமே சரியாகத் தெரியவில்லை. இருட்டு பழகிய பின்பு திருகாணி போன்ற குமிழும் கிராமபோனில் இருக்கும் கைபிடி போல ஏதோ ஒன்றும் மங்கலாகத் தெரிந்தது. தலையை உயர்த்திப் பார்ப்பதற்கு நினைத்தும் அதீத களைப்பு காரணமாக அது உடனே சாத்தியமில்லை என்பதால் சிறிது நேரம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்காக அப்படியே படுத்திருந்தேன். படுத்திருந்தவாறே அரைக்கண்ணால் நான் கிடத்தப்பட்டிருந்த இடத்தை நோட்டமிட்டேன். அது ஒரு தோலாலான


பி.சுசீலாவும் அன்புச்செல்வன் IPSம்

 

 வரும்போதே கோவமாக வந்தாள் கவிதா . சண்டே என்பதால் சந்துருவும் சீனியும் அப்பொழுது தான் எழுந்திருந்தார்கள். இன்னைக்கு அவ்ளோ தான் என்று நினைத்து கொண்டே , “என்னாச்சு ?” கொட்டாவியுடன் கேட்டான் சந்துரு. கவிதா,”எனக்கு புடிக்கல அவன ” “எவன?” “போன வாரம் வந்து பொண்ணு பாத்துட்டு போனானே” “ஏன்?” “புடிக்கல” சீனி,”ஏன், இந்த வெய்யில்லயும் நீயா நானா ல வர கோபிநாத் மாதிரி கோட் சூட் லாம் போட்டிட்டு தான வந்தான்” “அதனால புடிக்கணுமா?” “அப்படி


“அது” க்காக தான்

 

 ஒரு புதியவள் எனக்கு பெண் தோழியாக கிடைத்திருக்கிறாள். புதியவள் என்றால் புதியவள் அல்ல; மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் டைலரிங் பீல்டில் இருக்கும் பொழுதே நாங்கள் நண்பர்களாக தான் இருந்தோம். பிறகு, கூலிப் பிரச்சனையால் நான் வேறு நிறுவனத்திற்கு மாறிவிட்டேன். அதன் பிறகு எப்போதாவது ஒரு முறை ட்ராபிக்கில் சிந்திப்போம் ஒரு தலையசைவோடு சந்திப்பு முடிந்துவிடும். அவள் நீண்ட நாட்களாய் என் கண்ணுக்குள்ளேயே இருந்ததால் மீண்டும் நட்பு வைத்துக் கொள்ள அவள் வேலை செய்யும் நிறுவனத்திற்கு நானும்


அவள்

 

 வீட்டில் காலடி வைத்ததும் வழக்கமாய் எதிர் கொள்கிறவளைக் காணவில்லை. சோர்வாய் போய் நாற்காலியில் விழுந்தான்.எதிர் நாற்காலியில் கால் நீட்டி,பின்கழுத்தில் கை செருகி மல்லாந்து கூரையை வெறிக்க…இந்நேரம் காபி வந்திருக்க வேண்டும்.ஆனால் வரவில்லை. இவனுக்குள் கோபம் எழுந்து புரண்டு படுத்தது. “யேய்”என்று கூவினான்.பதிலில்லை.எரிச்சலாயிற்று.எழுந்து அடுக்களை வரை வந்து எட்டிப்பார்த்தான்.அங்கேதான் சதா இருப்பாள் என்ற கணிப்பு பொய்த்தது.” சே.முழுமாடு வீட்டை தொறந்து போட்டுட்டு எங்கதான் போய் தொலைஞ்சதோ.” எரிச்சலாய் உடைமாற்ற திரும்பியபோதுதான் கவனித்தான்.கட்டிலில் படுத்திருந்தாள்.இழுத்து தலை வழியே மூடிக் கொண்டிருந்தாள்.தூங்குகிறாளோ.


சின்னவங்க

 

 “டாக்டர். இனி நீங்கதான் இவளுக்கு ஏதாவது பண்ணணும்” நுழைந்ததும் நுழையாததுமாக நான் கத்துவதைப் பார்த்து டாக்டர் என்னவோ நினைத்திருக்க வேண்டும். பொருட்காட்சியில் வைத்த ஏதொ ஒரு வஸ்துவை பார்க்கிற மாதிரி என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார். அவசரமாய் புன்னகைத்தேன். அவர் சொல்லுமுன்னே அவர் மேசைக்கு முன்னே போட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து சாய்ந்து கொண்டேன். என் மனைவியையும் உட்காரச் சொன்னேன். அவள் பல்லை கடித்துக் கொண்டு முறைத்தாள்.இப்போது அவள் முகத்தை பாருங்கள்.பேய் பிடித்தவள் மாதிரி இல்லை? “டாக்டர் இவளை


வலை

 

 பேருந்திலிருந்து இறங்கி ஆட்டோவுக்காக திரும்பிய போதுதான் இடிக்கிற மாதிரி அவள் வந்து நின்றாள். இவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. ‘மாலதி நீயா?’ என்ற கேள்வி உள் நாக்கினிலே ஒட்டிக்கொள்ள, இரையை கண்டுவிட்ட மிருகம் போல மனம் கும்மாளமிட்டது ‘மாட்டிகிட்டியா’. மாலதி விழிகள் விரிய, “ நம்பவே முடியலை…. நீங்களா?” கூவினாள். “பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சி. எப்படியிருக்கீங்க.” இவன் கேள்வியை உதாசினப்படுத்தினான். ‘அப்படியே செத்து போயிருவேன்னா நினைச்சே.’ மனசுக்குள் ஆத்திரம் அலைமோதியது. “என்ன பேசமாட்டேங்கிறீங்க. கோபமா?” என்றாள். பதில் பேசாது மார்புக்கு


முதல் பெருமாள்

 

 என் பெரியப்பாவிற்கு என் மீது மகா கோபம். “இதோ பாரு சந்துரு.. ஆத்துல நடக்கிற விஷேசத்துக்கு முதல்ல குல தெய்வத்துக்கு கைல எழுதி பத்திரிக்கை அனுப்பி, அங்கேர்ந்து ஆசிர்வாதம் வந்த பின்னாடி தான் பிரிண்ட் அடிக்கிறது வழக்கம்.. நீ சொல்ற மாதிரியெல்லாம் செய்ய முடியாது” விஷயம் இது தான்.. என் மகளுக்கு ஆயுஷ ஹோமம்.. பெருமாளுக்கு கைல எழுதற பத்திரிக்கை ஒரு காப்பி எக்ஸ்ட்ரா எழுதி பெஞ்சமினுக்கு அனுப்பனும்னு நான் சொல்றேன். காரணம் என் அம்மா ஒரு


MAN OF THE MATCH

 

 எனது நண்பன் வில்லியம்ஸ் அசகாய சூரன். இப்போது நாங்களிருவரும் தினசரி எஸ். எம். எஸ் / சாட் / மெயில் எப்போதாவ்து போன் என்ற தூரத்த்தில் இருந்தாலும் சின்ன வயசில் ஒன்றாகவே இருந்தோம். என்னைவிட நாலு வயசு பெரியவன். கையெழுத்துப் பத்திரிக்கை; பின்னர் அதைப் பிரிண்டில் கொண்டு வந்தது என்ற எனது கல்லூரி வயசு சாதனைகளின் பின்னால் மறைவாக நிற்கும் ஆறடி ஆசாமி. இந்தக் கதை அவனைப் பற்றி அல்ல “டேய் ஒரு கிரிக்கெட் டோர்ணமெண்ட் நடத்தி