Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: August 21, 2012

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கரப்பான் பூச்சிகள்

 

 எதையும் மதிக்காமல் வானத்தையே அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டு நடப்பவன், காலடியில் இருக்கும் பள்ளத்தில் தடுக்கி விழுந்து நகைப்புக்குள்ளாவான். From : Aesop Fables ‘ எண்ணிப் புள்ளி வைத்த இழைக் கோலம் மறந்து போகும். உண்ணச் சோறு எடுத்தால் உன் நினைப்பால் புரைக்கேறும் தண்ணீருக்கு உருளும் ராட்டை உன்னைப் போல் முரடாய் பேசும் துணி உலர்த்தும் கொடிக் கயிற்றில் அணி வகுக்கும் அண்டங் காக்கை உன் பெயரைச் சொல்லிக் கரையும் பாடத்தில் வரிகள் மாறி பாதியில் உன்


கவசம்

 

 “ திஸ் இஸ் டூ மச் ” என்று வீறிட்டாள் மைதிலி. கையில் இருந்த செய்திப் பத்திரிகை எகிறிப்போய் விழுந்தது. கலவரத்துடன் எட்டிப் பார்த்தாள் சாவித்ரி. ‘ அறிவு ஜீவிகள் கிளப் ’ மொத்தமும் கூடத்தில் ஆஜராகியிருந்தது. அறிவுஜீவிகள் என்றால் ஏதோ தலையில் கொம்பும், முதுகில் வாலும் முளைத்த ஆசாமிகள் அல்ல. பத்திரிகைக்காரர்கள் சித்திரம் போடுகிற மாதிரி அழுக்கு ஜீன்ஸும் கறுப்புத் தாடியுமாக உலவுகிற இளைஞர்கள் அல்ல. எல்லோரும் நடுவயதுக்காரர்கள். எம்.எஸ்ஸி., பி.எச்டி., என்று பெரிய படிப்புப்


இறகுகளும் பாறைகளும்

 

 கதை கேட்க: https://www.youtube.com/watch?v=Q7J1X77Yn_8 அருணாவைப் பத்து வருடங்களாக எனக்குத் தெரியும். அதாவது அப்பா இறந்துபோன தினத்திலிருந்து. ராத்திரி தூங்கப் போகும்போது அப்பா, அம்மாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். காலையில் எழுந்து பார்க்கும்போது உத்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். அருணாதான் அதை முதலில் பார்த்தாள். அப்போது அவளுக்கு வயது எட்டு. அவளுடைய போராட்டங்கள் அன்று ஆரம்பித்தன. அப்பாவிற்கும் அண்ணாவிற்கும் எப்போதும் சண்டை யாருடைய கட்சி சரியென்று இப்போதும் தீர்மானமாகச் சொல்வதற்கில்லை. அண்ணா சிகரெட் பிடிப்பான். காலை ஏழு மணி, பகல் ஒன்றரை


ஒரு கதவு மூடிக் கொண்டபோது

 

 வெகு நாட்களுக்கு முன்பு எனக்குள் ஒரு கனவு இருந்தது. கனவிற்கு ஆதாரம் சுப்ரமணியன். சுப்புணி எங்கள் பள்ளியின் கபில்தேவ். விளையாட்டை ஆரம்பித்து வைக்கிற வேகப்பந்து வீச்சாளன். பந்தை விச ஆரம்பிப்பதற்கு முன் பன்னிரண்டு தப்படி நடந்து – அது என்ன கணக்கோ ? – பாண்டி ஆடுவதுபோல் ஓட்டுச் சில்லை வீசிப் போட்டு கல் விழுந்த இடத்தில் இருந்து மண்ணை எடுத்துத் திருநீறு பேல் நெற்றிக்கு இட்டுக் கொண்டு திடுதிடுவென்று ஓடி வர ஆரம்பிப்பான். முதல் பந்து


காதலின்…

 

 சொடக்குப் போட்ட விரல் போல மூளைத்தண்டில் ஒரு சிமிட்டல். சுளீர் என்று ஒரு மின்னல் பொறி. எப்படிப் பட்டென்று சொல்லி விட்டது இந்தப் பெண் ! வைத்த கண்ணை நகர்த்தாமல் வெளியில் வியப்புத் தெரியாமல் திரும்பத்திரும்ப அவளை பார்த்தேன். “ என்ன சார், பார்க்கறீங்க ? ” என்றது ஹேமா. எங்கள் ஆபீஸை அழகு, சுத்தம் என்று கொஞ்ச முடியாது. நெடுநெடு என்று நீளக் காரிடார். காரிடார் முழுக்கக் காகிதப் பரவல். இடது பக்கம் எனது அறை.


கல்லிற்குக் கீழும் பூக்கள்

 

 வீடென்று எதனைச் சொல்வீர், அது இல்லை எனது வீடு, ஜன்னல் போல் வாசல் உண்டு. எட்டடிச் சதுரம் உள்ளே. பொங்கிட மூலை ஒன்று, புணர்வது மற்றொன்றில். நண்பர்கள் வந்தால் நடுவிலே குந்திக் கொள்வர். தலைமேலே கொடிகள் ஆடும் ; கால்புறம் பாண்டம் முட்டும். கவி எழுதிவிட்டுச் செல்ல, கால்சட்டை மடிந்து வைக்க வாய் பிளந்து வயிற்றை எக்கிச் சுவரோரம் சாய்ந்த பீரோ. சட்டென்று இவன் மனத்தில் ஓடிய புதுக் கவிதை ஒரு செமி – கோலனில் நின்றது.


சப்தங்களும் சங்கீதமும்

 

 குழந்தைக்குப் பேச்சு வரவில்லை. இப்போதென்றில்லை. பிறந்ததிலிருந்து எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் ஒன்பது மாதத்தில் தொண்டைக் குழியில் திரள்கிற சத்தம் இந்தக் குழந்தைக்கு எழவில்லை. சில குழந்தைகள் மெதுவாய்த்தான் பேசும் என்றாள் அம்மா. ரொம்ப நாள் கழித்துப் பேச ஆரம்பித்துச் சண்டப் பிரசண்டனாய் மாறிப் போன கதை சொன்னாள் பாட்டி. ஒரு வருஷம் இரண்டாயிற்று. கதை நிஜமாகவில்லை. துக்கம் நெஞ்சுத் தழும்பாய்ப் பழகிப் போச்சு. கொல்லைத் தாழ்வாரத்தில் சோற்றுப் பானையைக் கொண்டு வைத்துவிட்டு, குழந்தையை இழுத்து வைத்துக் கொண்டு காகமாய்க்


23

 

 விழிப்பு வந்துவிட்டது. ஆனால் போர்வையின் கதகதப்பிலிருந்து விடுபட்டு எழத்தான் மனம் வரவில்லை. ‘ ஆமாம், இப்பவே எழுந்து என்ன கிழிக்கப் போகிறோம் ? ” முனகியவாறே, விலகிக் கிடந்த வேஷ்டியை இழுத்துக் காலிடையில் சொருகிக் கொண்டே புரண்டான். அப்போ லெக்ஷ்மி சகஸ்ரநாமம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது எங்கோ, தொலவில், தொடுவானத்திற்கு அருகே இருந்து ஒலிப்பது போல் கேட்டது. இந்த ஆயிரம் பெயரைச் சொல்லும் புண்ணியத்திற்காக அபப், சம்ஸ்கிருதத்தை இப்படிக் கடித்து துப்ப வேண்டாம். இவருக்கு சம்ஸ்கிருதம் தெரியாது. தமிழ்


வித்வான்

 

 ஒரு அசந்தர்ப்பமான நிமிஷத்தில் வந்து சேர்ந்தாள் யக்ஷ்ணி. காலையில் இருந்தே ஜானகிராமனுக்குள் ஒரு புகை மூட்டம். வார்த்தைகளுக்குத் தவிக்கிற கவிதை மாதிரி ஒரு வதை. ஒரு சந்தோஷமான இம்சை. இன்னதென்று தெளிவாய் உருவம் புலப்படாமல் ஒரு கற்பனை. வாசிக்க வயலினை எடுத்தால் வழி தப்பிப் போகிறது. விதம் விதமாய் வில்லை ஓட்டிப் பார்த்தாயிற்று. நழுவி நழுவிச் சறுக்குகிறதே ஒழிய பிடி கிடைக்கிற வழியாய் இல்லை. வெறுத்துப் போய் வில்லை வீசிவிட்டுத் தோட்டத்தில் உலாவ வந்த நிமிடத்தில் சட்டென்று


கோட்டை

 

 இப்போதுதான் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். கும்பலாய், கூடியும், கலைந்தும், கையோடு கொண்டுவரும் பத்திரிகைகளை, டிபன் பாக்ஸ்களை, கைப்பகளை வைத்துவிட்டு இடத்தில் உட்கார்ந்து வேலையை ஆரம்பிக்க இன்னும் பதினைந்து நிமிஷமாவது ஆகலாம். நாமும் கூடக் கொஞ்சம் மெதுவாக வந்திருக்கலாம். ஆனால் நேற்றைக்குச் சித்தப்பாவின் கடிதம் வந்ததிலிருந்தே இதுப்புக் கொள்ளவில்லை. தனக்கு இரண்டு வருடமாய் வேலைக் கிடைக்காத சோர்வில் இதை முற்றிலும் மறந்துபோய், அவர் எழுதிக் கேட்கிற வரை இப்படிச் சும்மா இருந்துவிட்டதே நெஞ்சை அறுத்தது. சித்தப்பா எதற்கும் அலட்டிக் கொள்வதில்லை.