கதைப்பதிவு செய்த தேதிவாரியாகப் படிக்க: February 1, 2012

18 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கறுப்புத்தங்கம்

 

 “சந்திரா, என் க்ரெடிட் லிமிட் முடிஞ்சது. தொ¢யாத்தனமா வீட்டை அடகுவெச்சிட்டேன். இன்னும் ஒன்றை லட்சந்தான் பாக்கி. ஆனா பேங்க்ல என்னென்னவோ பேசி பயமுறுத்துறாங்க. வெளியில தொ¢ஞ்சா அசிங்கன்ற நிலமைல இருக்கேன். கடைசியா கேக்குறேன். இந்த வீடு போச்சுன்னா சொந்தக்காரங்ககிட்டதான் போயி நிக்கனும். நாலு வளையலாவது குடேன். தவனையக் கட்டீடறேன்.” என்று கிணற்றடியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த மனைவியிடம் கெஞ்சினார் ரத்னம். கொஞ்சமும் மசியவில்லை அம்மையார். “இதுவரைக்கும் அடகு வெச்ச நகை எதையாவது மீட்டிருக்கீங்களா? கிணத்துல போட்டாலும் ‾ங்களுக்கு தரமாட்டேன்.


உயரதிகாரி

 

 “.. அறிவில்ல உன்க்கு? ஏதாவது மோசமா திட்டீருவேன். ஒன்னத்துக்கும் லாயக்கு இல்ல. வேற பேப்பர்ல திருப்பி எழுது. உன்னையெல்லாம் எவன் செலக்ட் பண்ணானோ! பாக்காத! சொல்றத கவனிச்சு ஒழுங்கா எழுது.” என்று கடுகு தாளிப்பதுபோல் தான் சொல்வதை எழுதுகையில் ஒரு சிறு பிழை செய்த அலுவலர் முரளியைத் திட்டினார் அந்த உயரதிகாரி. வருத்தத்துடன் மீண்டும் எழுதினார் முரளி. சொன்னபடி எல்லாவற்றையும் எழுதிக்கொடுத்துவிட்டு விடுதலை கிடைத்ததும் எழுந்து நின்று உயரதிகாரி கவனிக்காவிட்டாலும், சின்னதாக ஒரு சல்யூட் அடித்துவிட்டு கிளம்பினார்.


மனம்திறந்து

 

 “அப்பா அப்பா ப்லீஸ்பா..” கெஞ்சினான் எழிலன். சிறுவயதில், பெசன்ட் நகா¢ல் இருக்கும் அவனது சித்தப்பா வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அவனை எலியாட்ஸ் கடற்கரைக்கு அழைத்துச் செல்வர் அவன் பெற்றோர். “என்ன எழிலா! சின்னக் குழந்தை மாதி¡¢. பிளஸ்-டூ படிக்கிற பையன் பீச்ல போயி என்ன விளையாடப்போற?” என்று இடைமறித்து வினவினார் அன்னை. “நான் ஹாஸ்டல்லேருந்து வரும்போதெல்லாம் நீங்க இங்க வர்றது கிடையாது. வந்து ஆறுவருஷம் ஆச்சுமா. சும்மா போயி காத்து வாங்கீட்டு கால் நனைச்சிட்டு வரலாம். நான் என்ன


மோட்டார் குதிரை

 

 “ஞாயிற்றுக்கிழமை வாங்கித்தர்றேன்டா கண்ணா. எனக்கு லீவ் இல்ல.” என்று தன் மகன்கண்ணனை சமாதானப்படுத்தினார் ரவி. கண்ணன் தன் நண்பன் பாரதியின் வீட்டில் இருப்பதுபோல ஒரு மரக்குதிரை வேண்டுமென்று மூன்று நாட்களாக அடம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். தினமும் அலுவலகம் முடிந்து வீடு வந்து சேரவே ஏழெட்டு மணி ஆனதால் அதன்பிறகு வெளியில் சென்று வாங்கித்தரமுடியாமல் ஞாயிற்றுக்கிழமை வாங்கித்தருவதாகக் கூறிவந்தார் ரவி. இதற்கிடையில் சிறுவன், தந்தையின் பைக்கை குதிரையாக்கியிருந்தான். பக்கத்துவீட்டு வேலன் முன்சக்கரத்தின் மண்-தடுப்பானின் மீதமர்ந்து விளையாடும்போதெல்லாம் அது சீசாவாகவும் மாறியது. இதைப்


முகத்திரை

 

 அது ஒரு அமைதியான கார்ப்பரேட் அலுவலகம். அங்கே பணிபு¡¢வதே பெருமை என்று எண்ணும் அளவுக்கு பாதுகாப்பு. காலை வழக்கம்போல் தன் இருக்கையில் வந்தமர்ந்தாள் சித்ரா. கணினியைத் திறந்ததும், “குட் மார்னிங் மிஸ் சித்ரா!” என்ற டீம் லீடர் சுதாகா¢ன் பாப் அப் மெசேஜ் (popup message) அவளை மிகவும் ‾ற்சாகப்படுத்தியது. பதிலுக்கு, “குட் மார்னிங்,” என்று அனுப்பிவிட்டு, நான்காவது வா¢சையிலிருந்த அவனைப் பார்த்து கையசைத்துப் புன்னகைத்தாள். அவனும் அதற்கே காத்துக்கொண்டிருந்தவன்போல ஒரு காதல் பார்வையால் தாக்கி கைசைத்துப்


கற்பூர நாயக்கர்

 

 ஜமீன்தார் கற்பூர நாயக்கருக்குச் சாப்பிடத் தெரியும்: வக்கணையாக உணவு ருசி கண்டு உடம்பை ‘மொழு மொழு’ வென்று உடம்பை வைத்திருக்கத் தெரியும்; ஆடையாபரணங்களை அணிந்து மினுக்கத் தெரியும்; செக்கச் செவேலென்ற திருமேனியும் வெள்ளை வெளேலென்ற வஸ்திரமும் பட்டுக்கரை அங்கவஸ்திரமும் முறுக்கு மீசையும் பட்டை நாமமுமாக அவர் கட்டிலில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது பார்த்தால் நிச்சயமாகத் திருஷ்டி விழும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. நாயக்கர் தோத்திரப் பிரியர். அவருடைய முன்னோருடைய வீரப்பிரதாபங்களையும், அவர் தாமே பத்து வருஷங்களுக்கு முன் புலி வேட்டைக்குப்


பூங்கோதை

 

 சேலம் ஜில்லாவில் சங்ககிரி துர்க்கம் என்ற ஊர் ஒன்று இருக்கிறது. அங்கே பிறந்தவர் எம் பெருமான் கவிராயர் என்பவர். அவர் ஆயர் குலத்தில் உதித்தவர். இளமைக் காலத்தில் அவர் தமிழ் நாடு முழுவதும் பிரயாணம் செய்து பாண்டி நாட்டில் சில காலம் தங்கிச் சில வித்துவான்களை அடுத்துத் தமிழ் பயின்றார். பிறகு கொங்கு நாட்டிலுள்ள தம் ஊருக்குப் போய்த் தமிழ் நூல்களை ஆராய்ந்தும் பாடம் சொல்லியும் இன்புற்றுவந்தனர். அவருக்குக் கம்ப ராமாயணத்தில் பேரன்பு இருந்தது. அந்த நூலை


சம்பந்தச் சர்க்கரை

 

 1 கோயம்புத்தூர் ஜில்லாவில் பழைய கோட்டை என் பது ஒரு பாளையக்கார்ருடைய ஊர். அங்கே உள்ள பாளையக்காரர் கொங்குவேளாளருக்குத் தலை வர். அவரை இக்காலத்தில் பட்டக்காரர் என்று வழங்குவார்கள். அந்தப் பழைய கோட்டையின் ஒரு பகுதிக்கு ஆணூர் என்ற பெயர் முன்பு வழங்கியது. ஆணூரில் பல வருஷங்களுக்கு முன் (பதினே ழாம் நூற்றாண்டு) சம்பந்தச் சர்க்கரை மன்றாடியார் என்பவர் பாளையக்காரராக இருந்தார். அவர் தமிழ்ப் புலவர்களின் அருமையை அறிந்து பாராட்டிப் பரி சளித்து அவர்கள் உவகை யடைவதைக்


வணங்கா மூடி

 

 ராமநாதபுரத்து அரசர்களாகிய சேது, வேந்தர்கள் தமிழ்ப் புலவர்களைப் பாதுகாத்துப் புகழ் பெறுவதில் பெரு வேட்கையுடையவர்கள். சங்க காலத்திற்குப் பிறகு அங்கங்கே சிற்றரசர்களுடைய வள்ளன்மையால் தமிழைக் கைவிடாமல் வாழ்ந்து வந்த புலவர்கள் பலர். அவர்கள் அவ்வப்போது தம்மைப் பாதுகாத்த உபகாரிகளைப் பாடிய பாடல்கள் பல. சேதுபதிகளால் ஆதரிக்கப்பெற்ற தண்டமிழ்ப் புலவாணர் பாடிய பாடல்கள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. ரகுநாத சேதுபதி என்ற அரசர் தமிழன்பும் வள்ளன்மையும் மிக்கவர். அவருடைய ஆஸ்தானத்தில் அமுதகவிராயர், அனந்த கவிராயர், சவ்வாதுப் புலவர், சர்க்கரைப் புலவர்


நெடுஞ்சுவர்

 

 சோழனுடன் ஏற்பட்ட மன வேறுபாட்டால் கம்பர் தம்முடைய கவிதையே துணையாகப் புறப்பட்டு விட்டார்.’எங்கே போவது? என்ன செய்வது?’ என்ற தீர்மானம் இல்லாமல் அகில லோகமும் தமக்கு அடிமையென்ற நினைவு கொண்டவரைப் போலச் சோழநாட்டை விட்டு வடக்கே பிரயாணம் செய்யத் தொடங்கினார். அவருடைய புகழ் தமிழ்நாடு முழுவதும் அக் காலத்தில் பரவியிருக்கவில்லை. அவருடைய பெயரை அழியாமல் நிலைத்திருக்கும்படி செய்யும் இராமாயணத்தை அவர் இயற்றாத காலம் அது.கட்டிளமை நிறைந்த பருவத்தில் துணிவும் சுதந்தர உணர்ச்சியும் அவரிடம் இருந்தன. “இந்த உலகத்தில்