கதையாம் கதை

 

“டிங்டாங். டிங்டாங்”

காலிங்பெல் சப்தம் கேட்டு பரமேஸ்வரன் எழுந்து கதவைத் திறந்தவர்.

“ஓ… பிருந்தாவா? வா, வா குட் ஈவினிங்” உற்சாகமாக வரவேற்றார்.

“குட் ஈவினிங், எங்கே சார் ஒய்ப் இல்லே?”

‘இருக்கா, இருக்கா அவ உலகத்திலே ஐ மீன் அடுப்படியிலே.’

அதைத் தொடர்ந்து க்ளுக்’ என்று சிரித்தாள் பிருந்தா.

உள்ளே வேலையாய் இருந்த நீலாவின் உள்ளம் இந்த உரையாடலைக் கேட்டு கொதித்தது “வந்துவிட்டாளா, துப்புக்கெட்டவ. ஆபீசில் அடிக்கும் கொட்டம் போதாதென்று வீட்டிற்கும் அல்லவா வந்து விடுகிறாள், சே! வெட்கங்கெட்ட ஜென்மங்கள்!” உள்ளுக்குள்ளேயே பொருமினாள்.

“நீலா, இரண்டு கப் காபி கொண்டு வா” ஆணையிட்டார் பரமேஸ்வரன்.

“உள் நிலவரம் தெரியாமல் என்ன ஆர்டர் வேண்டி இருக்கு? அவளைக் கண்டு விட்டால் இவருக்குத்தான் ஏன் இப்படி தலைகால் புரியாத சந்தோஷம். காபி பொடி இருக்கிறதா இல்லையா என்பதுகூட தெரியாமல் என்ன உபச்சாரம்?”

எரிச்சலோடு இருந்த டிகாஷனை ஊற்றி வேண்டா வெறுப்பாக எடுத்துக் கொண்டு போய்க் கொடுத்தாள்.

சிநேகமாய் சிரித்த பிருந்தாவைப் பார்த்து எரிந்த உள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்தி இளநகையை வெளியிட்டவாறே “சவுக்கியமா? அடுப்பில வேலை இருக்கு இதோ வரேன்” என்று கூறி விட்டு அங்கு நிற்கப் பிடிக்காமல் அடுப்படிக்குள் நுழைந்து கொண்டாள்.

உள்ளே இருந்தாலும் அவள் செவிகள் மட்டும் வெளியே நடக்கும் அரட்டையில்தான் நிலைத்திருந்தது.

காபியை உறிஞ்சியபடியே பிருந்தா, “ஏன் சார் ஏதோ புதிய கதை எழுதியிருப்பதாக சொன்னீர்களே, என்ன கதை கொஞ்சம் சொல்றீர்களா?”

“பார்த்தாயா, பிருந்தா உன்னைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் அதை நான் மறந்தே போயிட்டேன் எக்ஸ்யூஸ்மீ! கதையின் முடிவை இன்னும் நான் எழுதலே. ஏன்னா முடிவை நீதான் சொல்லணும்கிறதுக்காகத்தான் முடிக்காம வைச்சிருக்கேன் கதையைக் கேளு.

பிரசாத் ஒரு தலைசிறந்த ஓவியன். அவன் தான் பார்க்கிற எந்தக் காட்சியையும் கற்பனைத் திறத்தோடு தன் கைவண்ணத்தில் காட்டுபவன். அவன் ஓவியத்தை பாராட்டாதவர்களே கிடையாது! ஆனால் அவனுக்கு வாய்த்த மனைவியோ கொஞ்சமும் ரசனையே இல்லாதவள் அழகு உணர்ச்சியோ, கலாரசனையோ இல்லாதவள்.

கணவனின் தேவையை நிறைவேற்றுவதும் வீட்டை நிர்வகிப்பதையும் தவிர வேறு ஒன்றும் தெரியாது. தன்னுடைய டேஸ்ட்டுகளுக்கு அவள் சரியானவளாகப் படாததினால் மனம் வெதும்பி தான் வாழும் அமைதியற்ற – உற்சாகமற்ற வாழ்க்கை நிலையை வெறுத்த பிரசாத் அவனுடைய ரசனைகளுக்கு ஈடு கொடுக்கும், எல்லாவிதமான அழகும், அழகுணர்ச்சியும் மிக்க, புத்திசாலிப்பெண் ஒருவளைக் காண்கிறான். இருவருக்குள்ளும் நட்பு வளர்கிறது. அவன் அவளை மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறான். அவள் மனதில் அவனைப்பற்றி என்னதான் நினைக்கிறாள்? அதை தெரிந்து கொள்ள அவன் விழைகிறான்.

கதையைச் சொல்லிவிட்டு பிருந்தாவை ஆழமாகப் பார்க்கிறார் பரமேஸ்வரன்.

தன் நட்பை தவறாகப் புரிந்து கொண்டு விட்டாரோ என்று எண்ணிய பிருந்தா அவரைப் போலவே தன் கருத்தையும் அவருடைய பாணியிலேயே சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

“வேண்டாம் பரமேஸ்வரன் வேண்டாம். புதிய சிந்தனையோடு கதை எழுதியிருப்பீர்கள் என்று ஆர்வத்தோடு எதிர்பார்த்து வந்தேன். ஆனால் நீங்களும் குப்பையைத்தான் எழுதியிருக்கீங்க? இதே மாதிரி கருத்துக்களை படிச்சும், கேட்டும், பார்த்தும் எனக்குப் புளிச்சுப் போச்சு. சிவசங்கரியின் கப்பல் பறவையிலிருந்து, பாலசந்தரின் சிந்து பைரவி வரை இதே தீம் தான்!

அந்த ஹீரோ சகல அம்சங்களும் பொருந்தியவனா இருப்பான். அவனுக்கு எந்த விதத்திலும் பொருந்தாத ஒரு மனைவி எப்படியோ சில காலங்கள் வாழ்ந்து பின்பு, ஒரு புதிய பெண்ணின் குறுக்கீட்டால் அவனுக்கு அப்பொழுதுதான் தன் மனைவியைப் பற்றி, அவளது குறையைப் பற்றிய ஞானோதயம் ஏற்படும் சே! இதைவிட்டால் தீமே கிடையாதா!

ரசனை இல்லே ரசனை இல்லேன்னு அலையறானே. ஏன்? திருமணத்திற்கு முன்பே தன் ரசனைகளுக்கு ஏற்ற ஒரு பெண்ணை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளவில்லை? சில நாள் எப்படியோ வாழ்ந்து விட்டு அப்புறம் ரசனை இல்லே என்று சொல்லி அவளை வெறுக்கிறதை நினைச்சா எனக்கு சிரிப்பா இருக்கு.

இப்படியே ஒவ்வொருத்தருடைய ரசனையும் போனால் உலகத்திலே வாழாவெட்டிங்க நிறைய ஆகிவிடுவாங்க இது தேவைதானா?

வாழ்க்கைக்குத் தேவை ரசனை இல்லே அன்புதான்! உங்களுடைய படைப்புகளை யாரு வேணுமானாலும் ரசிக்கலாம். ஆனால் எல்லோராலும் உங்ககிட்ட அன்பு செலுத்த முடியாது.

காலப்போக்கில் உங்க ஆற்றல் மறைஞ்சி போனாலோ, மங்கிப் போனாலோ இந்த ரசிகர்கள் ஓடிடலாம். ஆனால் மனைவி அப்படி இல்லே! கடைசி வரை உங்ககூட இருக்கிறவள். இந்த சாதாரண விஷயம்கூட உங்க மூளைக்கு ஏன் எட்டலே! அதிகமா சிந்திச்சு, சிந்திச்சு மூளை புழுத்துப் போயிடுமோ?

வெளி ஆரவாரங்களைக் கண்டு மயங்கிடாதீங்க! இண்டெலக்சுவலாக இருக்கிற அத்தனை பேருக்குமே இப்படித்தான் மூளை வக்கரித்துப் போயிடுமோ? ப்ளீஸ்! பரமேஸ்வரன் இனிமேலாவது இப்படிப்பட்ட தீமை எழுதி சமூகத்தைக் கெடுக்காதீங்க. நல்ல படிப்பினை ஊட்டும் கதைகளை எழுதுங்க!”

மனதில் விழுந்த அடியால் பரமேஸ்வரன் தலைகுனிந்து நிற்க, குழப்பம் நீங்கிய நீலா ஸ்நேக பாவத்தோடு ஓடி வந்து பிருந்தாவின் கைகளைப் பற்றி கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டாள்.

தவறை உணர்ந்த பரமேஸ்வரன் கண்களாலேயே மனைவியிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

-11-3-1987 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
காலையில் எழுந்து பம்பரமாக சுழன்றதில் ஏற்பட்ட அலுப்புத்தீர, வெந்நீரில் குளித்தால்தான் களைப்பு நீங்கும் என்ற எண்ணத்தில் கெய்சறைபோட்டால், அதற்குள் வெளிகேட்டை யாரோ திறக்கும் சப்தம் கேட்க ---ஜன்னல் வழியே நோக்கினாள் தாமினி... கேட்டுக்கு வெளியே முப்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண்மணி நான்கு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பெர்சனல் செக்ஷன் புஷ்பா பரபரப்பாகப் பஞ்சமியின் ஸீட்டுக்கு அருகில் வந்தாள். “ஏய், பஞ்சமி, உனக்கு போன் வந்திருக்கு, கால் மணி நேரத்திலே மூணு கால் ஆச்சு ஆபீஸ் பூராவும் தேடறோம். எங்குமே அகப்படாத நீ எப்படி ஸீட்டிலே இப்ப... க்வீக் போ, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இப்பவெல்லாம் அந்த வீட்டில் வைத்த சாமான்கள் வைத்த இடத்தில் உள்ள ஒழுங்கும் எவர்சில்வர் பாத்திரமெல்லாம் கண்ணாடி போலப் பளபளப்பாயிருக்கிறதும் அஞ்சலை வந்த பிறகு தான். அஞ்சலையிடம் விமலாவுக்கு ரொம்ம நாளாகவே ஒரு கண். அதனால் தான், மானேஜர் வீட்டைவிட்டு அவள் வந்ததும் உடனடியாகச் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எனக்கு கல்யாணம் கைகூடி விட்டது. இனி யாரும் என்னை கேலியாக பார்க்க முடியாது. அடுத்தவர்களுடைய கணவன்மார்கள் தரிசு நிலம் என்று உழமுடியாது. இடக்கு பேச்சுக்கள் எறிய முடியாது. இனி இந்த மீன் மற்றவர்களின் துhண்டிலில் மாட்டாது! என்று இரைந்து கத்த வேண்டும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“நாணா, உனக்கு விஷயம் தெரியுமா? நம்ம லலிதா மேடம் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்களாம்” ரங்கசாமி சொன்னதும் அதிர்ச்சியால் கையில் உள்ள பேப்பர் கீழே விழ “வாட் நான்சென்ஸ், உனக்கென்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு இப்படியொரு புரளியைக் கிளப்பி விட?” கோபமுற்றான் நாணா என்ற நாராயணசாமி. “ஆமாண்டா, நாணா, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வாசலில் வந்து நின்றவளை ‘வா’ வெனச் சொல்லக் கூடத் தோன்றவில்லை ராமசர்மாவுக்கு. அவளைப் பார்த்ததுமே பத்துவருட நினைவுகள் தொடர் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றின மனக்கண்முன். சிவகாமி அவர் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது இருபது வயதுதான் இருக்கும். வெட வெடவென உடல்வாகு, சிவந்த நிறம் கரப்பான் பூச்சியைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பி..ஏ .படித்து பல இடங்களில் வேலை தேடியும் வேலை கிடைக்காததால் சொந்த மாக ஒரு எஸ் .டி .டி பூத்தும் ,ஜெராக்ஸ் மிஷினும் வாங்கிகொடுத்தார் அப்பா .நானும் ,நல்ல பிள்ளையாகத்தான் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன் யார் கண் பட்டதோ தெரியவில்லை . கடந்த ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சங்கர ஹாலில் நடக்கப்போகும் கவியரங்கத்திற்கு செல்ல புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான் கவிப்ரியன். சலவைக்குப் போட்டிருந்த கதர் ஜிப்பாவையும், கதர் வேஷ்டியையும் உடுத்திக்கொண்டான். ஒன்றிரண்டு பல்லுப்போன சீப்பால் தலையை வாரிக்கொண்டு, ஸ்டாண்டில் மாட்டியிருந்த அவனது ஒரே சொத்தான அந்த ஜோல்னா பையை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு, தேய்ந்துபோன செருப்பைக் காலில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தீர்த்தா புடவைக்கு இஸ்திரிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அம்மா, தெரு வாயிற்படியிலிருந்து கத்தினாள். “தீர்த்தா, சீக்கிரம் இங்கு வந்து பார், யார் வந்திருக்கிறார்கள் என்று!” தீர்த்தா அவசரமாக வெளியில் வந்து பார்த்தபோது சுஜா நின்றிருந்தாள், தலை நிறையப் பூவும் வாய் நிறையச் சிரிப்புமாய்! நமக்குத் தெரிஞ்சு, கவுன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வினிதா தலைச்சன் பிரசவத்திற்காக அம்மா வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள். முன்பைவிடக்கொஞ்சம் கறுத்து, கன்னத்தில் சதை வைத்துப் பூசினாற் போன்று இருந்தாள். பார்வதிக்கு அவள் ஒரே பெண். அதனால் பார்த்து பார்த்துச் செய்தாள். குங்குமப்பூ போட்ட பால், தினமும் ஒரு கீரை, பத்து மணிக்கு ஆரஞ்சு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நாணயம்
குறுக்கீடுகள்
நாய் வால்
பார்வைகளும் போர்வைகளும்
அணையா விளக்கு
வெளிச்சத்தின் நிழல்
காதல் வளர்த்தேன்
கவிதைச் சிதறல்
மெழுகுவர்த்திகள்
நேற்று வேறு இன்று வேறு

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)