Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

ஒரு மாலை நேரத்தில் என் மனம் அழுகின்றது

 

ஒரு உஷ்ணமான ஆகஸ்ட் மாலை . நகரத்தை விட்டு அதிகமாக விலகிச் செல்லாமல் ஆனால் நகரத்தின் இரைச்சல்களில் இருந்து விடுபட்டு நிற்கும் அந்த டெர்மினஸில் ஒரு ஷெல்ட்டரின் கீழ் நான் நின்று கொண்டிருக்கிறேன் .

பஸ்ஸிற்காக நின்று கொண்டிருக்கிறேன் என்ற வார்த்தைகளை என்னால் உபயோகிக்க முடியாது . ஐ அம் நாட் எ ஹிபோகிரைட் . நான் போக வேண்டிய இடத்திற்கு எந்த பஸ்ஸில் வேண்டுமானாலும் போகலாம். ஆனாலும் நான் வெகுநேரமாக நின்று கொண்டிருக்கிறேன் – கையில் புகையும் சிகரட்டோடு . இதில் மறைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை .

வகுப்பிற்குச் சென்றதால் ஏற்பட்ட களைப்பைப் போக்குவதற்காகச் சிரித்துக் கும்மாளமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் கல்லூரிப் பெண்களின் சிரிப்பிற்கும் கும்மாளத்திற்கும் பின்னே மறைந்திருக்கும் அவர்களது கவலைகள் – வீட்டிற்குச் சென்றதும் அம்மாவின் அதிகாரம் தொடங்கிவிடுமே . ரேடியோ கேட்காதே ; நாவல் படிக்காதே ; அரட்டை அடிக்காமல் பாடத்தைப் படி என்னும் வழக்கமான வசனங்களைக் கேட்க வேண்டுமே .

பக்கத்தில் நிற்கும் பெண்கள் கேட்க வேண்டுமென்பதற்காக உரத்த குரலி ஜோக்கடிக்கும் ஜீன்ஸ் இளைஞர்கள் . ஒன்றுமில்லாத விஷயங்களிற்கெல்லாம் தோள்களைக் குலுக்கி , கைகளை ஆட்டிச் சிரிக்கும் அவர்களது ஆர்ப்பாட்டம் . அவற்றின் செயற்கைத் தன்மை .

திரைப் பட்த்தின் பெயரைப் படிப்பது போல , ஜெயமாலினியின் அந்தரங்கங்களை ஆராயும் அரைகுறைகள் . வெள்ளை உடையால் மனக் கறுப்பை மறைத்து விடலாம் என்ற போலியான எண்ணங்களோடு , அக்கம் பக்கம் பார்த்துவிட்டு அருகில் உள்ள லாட்ஜீக்குள் மறையும் அழுக்கு வர்க்கங்கள் ; செயற்கைத் தனத்தோடு மார்பில் புடவையை இழுத்து விட்டுக் கொண்டு அந்த வர்க்கங்களைத் தொடரும் கிராக்கிகள் .

எதிரில் வருபவள் கட்டியிருக்கும் புடவையைப் போல தன்னிடம் இல்லையே என்ற ஏக்கத்துடன் நடக்கும் மனைவி ; மனைவி மற்றப் பெண்களைப் போல இல்லையே என்ற தாபத்துடன் அவள் பக்கத்தில் நடக்கும் கணவன் . ஏக்கங்களையும் தாபங்களையும் மறைத்துக் கொண்டு கடற்கரையை நோக்கிச் செல்லும் அவர்களது போலியான நெருக்கம் .

இவைகளுக்கிடையே நான் இயற்கையாக – மிகவும் இயற்கையாக நின்று கொண்டிருக்கிறேன் . சுற்றி நிற்கும் பெண்களின் அழகை ரசிப்பதன் மூலம் எனது தாகங்களை அடக்கிக் கொள்ள முடியும் என்ற சித்தாந்தத்தில் மூழ்கி நின்று கொண்டிருக்கிறேன் .

என்னைப் பொறுத்த வரையில் பெண்கள் அழ்கான கலைப் படைப்புகள் . ஓவியங்களையும் , சிற்பங்களையும் பார்ப்பது போன்ற உயர்ந்த ரசனையோடு நான் அவர்களைப் பார்க்கிறேன் . நம்புங்கள் . எனது பார்வைகள் யாரையும் துகிலுரிப்பது கிடையாது . யாரையும் கற்பழிப்பது கிடையாது . அவர்கள் பார்க்கும் போது நான் தலையைத் திருப்பிக் கொள்வது கிடையாது . நான் திருடனல்ல – ரசிகன் .

ஒவ்வொரு மாலைப் பொழுதையும் நான் இப்படித்தான் கழிக்கிறேன் . எனது பார்வைகள் என்றுமே ஏக்கங்களாக மாறியது கிடையாது . ஆசைகள் எல்லையைத் தாண்டும் பொழுது தானே ஏக்கங்கள் பிறக்கின்றன ? ஏக்கங்களை வெளியில் காட்ட முடியாமல்தானே வேஷங்கள் போடப்படுகின்றன ?

மாலைப் பொழுதின் நடை துரிதப்படுகின்றது . என்னைச் சுற்றிலும் நடனமாடிக் கொண்டிருந்த சிரிப்பொலிகளும் , வர்ண ஜாலங்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேய்ந்து மறைந்து கொண்டிருக்கின்றன .

நான் நின்று கொண்டிருக்கின்றேன் . தொண்டையில் ஏற்படும் ‘ குறு குறு ‘ உணர்ச்சியை அடக்கிக் கொண்டிருக்கும் சிகரட் கையில் புகைகின்றது .
எனது ‘ டிபார்ச்சர் டைம் ‘ நெருங்குகிறது .இன்னும் சிறிது நேரத்தில் நகர்ந்து விடுவேன் .

கையைச் சுடும் சிகரட்டைத் தூக்கி எறிகிறேன் . கல்லறைக் குழியைச் சுயமாகத் தோண்டிக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு ஓய்வு , அடுத்த சிகரட்டைப் பற்ற வைப்பதற்கு முன்னால் உள்ள இந்தச் சில நிமிடங்கள்தான்.
வந்து நிற்கும் பஸ்ஸில் தொற்றிக் கொள்கிறேன் . இடது கையால் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு வலது கையைப் பாக்கட்டினுள் விடும்போதுதான் அவளைக் கவனிக்கிறேன் .

ஷெல்ட்டருக்குக் கீழ் நின்று கொண்டிருக்கும் அவள் என்னை இறங்க வைக்கிறாள் . படியில் இருந்து குதித்து ஷெல்ட்டரை நோக்கி நடக்கிறேன். சிகரட் ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு அவளை முழுவதுமாகப் பார்க்க முடிகின்ற ஓரிட்த்தில் நின்று கொள்கிறேன் .

ரோஸ் நிறப் புடவையும் ஜாக்கெட்டும் அணிந்துள்ள அவள் புதிதாக , இளமையாக , அழகாக இருக்கிறாள் .

லோ ஹிப்பும் , லோ கட்டும் அவளது முகத்தில் தெரியும் குழந்தைத் தனத்தோடு இணையாமல் வேறுபட்டு நிற்கின்றன . சூழ்ந்து நிற்கும் கண்களுக்குப் பயந்து அவள் புடவையைப் படரவிட்டுக் கைகளால் அழுத்திக் கொள்கிறாள் . ஆசைகளுக்கும் , அச்சங்களுக்கும் ஒன்றாக இடம் கொடுத்துவிட்ட அவளது பதைபதைப்பு எனக்குப் புரிகிறது .

அடிக்கடி கையைத் திருப்பி , வாட்சைப் பார்த்துக் கொள்கிறாள் . அவளது கண்களில் தெரியும் படபடப்பு அவளது எதிர்பார்ப்பைக் காட்டுகின்றது .
அப்போதுதான் அது நிகழ்கின்றது .

அவளுக்கு அருகில் வந்து நின்றான் அவன் . தூக்கிக் கட்டப்பட்டிருக்கும் லுங்கி , வற்றிக் கிடந்த உடம்பில் துவளும் சாயம் போன கசங்கிய புரூஸ்லி பனியன் , நிறம் மாறிய பரட்டைத் தலை , காதில் செருகப் பட்டிருக்கும் அணைந்து போன பீடித் துண்டு ..அவனது மனநிலை நிர்வாணமாகத் தெரிகிறது .

அவளுக்கு மிக அருகில் நின்று அவளைப் பச்சையாகப் பார்க்கிறான். கண்களை விரித்து , உதட்டைச் சுருக்கி … பிறக்கும் சிரிப்பு அவனது கீழ்த்தரமான ரசனையைக் காட்டுகிறது . வேறுபட்ட , ஒதுக்கப்பட வேண்டிய ரசனை .

அவனது செயலால் அவளிடம் ஏற்பட்ட சலனத்தை ரசித்துக் கொண்டே இடுப்பை வளைத்து அவளை ஒரு தடவை மோதுகிறான் .கைகளை அவள் மீது படர விடுகிறான் . ‘ ஜோரா இருக்கே ‘ என்று சொல்லிவிட்டு அநாவசியமான வேகத்தில் நகர்ந்து விடுகின்றான் .

எதிர்பாராத விதத்தில் நடை பெற்று முடிந்து விடும் அந்த சம்பவத்தால் அவள் செயலிழந்து விடுகிறாள் .

‘ யாருடா அவன் … பயலைப் புடிடா ! ‘ பக்கத்தில் கடை விரித்திருக்கும் செருப்புத் தொழிலாளி கத்துகிறான் , இருந்த இடத்தை விட்டு எழாமல் .

‘ இவனை மாதிரி அயோக்யப் பசங்களை எல்லாம் சும்மா விடக் கூடாதுபா ! ‘ பேசியவாறே கையில் டீத்தம்ளருடன் அருகே வருகிறார் ஒருவர் .’

‘ ….. தா ! எவனாவது எம்மேல கை வச்சா கிழிச்சுடுவேன் . ‘ அந்த புரூஸ்லி கத்தியவாறே வேகமாக நடக்கின்றான் .

அவளைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் கூடுகிறது . அனுதாபங்கள் , குமுறல்கல் . ஆனால் எல்லாவற்றிலும் போலித்தனம் மிளிர்கின்றது. கீழே சிதறிய புத்தகங்களைக் குனிந்து பொறுக்கிக் கொள்கிறாள் . கண்ணாடியைக் கழற்றி விரல் நுனியால் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள் .

’ நீ அழாதேம்மா . இன்னொரு தபா அவன் இப்டிப் பண்ணட்டும் . தோலை உரிச்சுடறேன் . கஸ்மாலம் ! ‘ செருப்புத் தொழிலாளி திட்டுகிறான் .

‘ இவன மாதிரி ஆளுங்கள்ளாம் இருக்கவரை பொண்ணுங்க ரோட்ல எப்படி நடக்க முடியும்பா . ‘ டீயைக் குடித்து முடித்துவிட்டுத் தம்ளரைக் கடையில் கொடுத்து விட்டு மெதுவாக லாட்ஜீக்குள் நுழைகிறார் அவர் .

திடீரென்று நடந்து முடிந்து விடுகின்ற அந்தச் சம்பவத்தின் பரபரப்பைத் தணிப்பதற்காக சிகரெட் ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக் கொள்கிறேன் .

நான் அவளைப் பார்க்கிறேன் . சுற்றி நிற்பவர்களின் பார்வையில் அனுதாபம் என்ற போர்வையில் உறங்கும் வேடிக்கை பார்க்கும் இயல்பைத் தாங்க முடியாமல் தலை குனிந்து நிற்கிறாள் அவள் .

என்னுள் ஏதோ அரிக்கின்றது . அவளைப் பார்ப்பதற்கு ஏதோ போல் இருக்கின்றது . பார்வையைத் திருப்பிக் கொள்கிறேன் .

ஆட்டோ ஒன்று அருகில் வந்து நிற்கும் சப்தம் கேட்டுத் திரும்புகிறேன் . அதில் இருந்து அழகான , உயரமான , தலைமுடியை அதிகமாக வளர்த்திருக்கும் ஒருவன் இறங்குகிறான் .

‘ ஸாரி ஃபார் த டிலே கீத் ! ‘ மன்னிப்பு கேட்கும் தோரணையில் பேசியவன் அவளைப் பார்த்ததும் பதறுகிறான் .

“ வாட் ஹாப்பண்ட் கீத் ? “

அவள் உடனே பதில் சொல்ல முடியாமல் திணறுகின்றாள் . பின்னர் அரைகுறையாக அவனிடம் நடந்ததைச் சொல்கிறாள் . அதைக் கேட்கும் அவன் சுற்றி நிற்பவர்களைக் கோபமாகப் பார்க்கிறான் . ‘ ஒருத்தனுக்குக் கூடவா துணிச்சல் இல்லே ? ‘ என்ற கேள்வி அவனது பார்வையில் அமைதியாக ஒலிக்கிறது .

மீண்டும் அவளைப் பார்க்கிறான் . ‘ வேர் இஸ் ஹி ? ஜஸ்ட் ஷோ மி . ‘
அவள் கையை நீட்டி புரூஸ்லி போன திசையைக் காட்டுகிறாள் . பாதை வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது .

‘ ஆமா, இவரு போய்க் கிழிச்சுடுவாரு . சும்மா போயா … அவ்ளோ வீரம் இருந்தா அப்பவே வந்து ஹீரோயினைக் காப்பாத்தி இருக்க வேண்டியதுதானே ! ‘ கம்பத்தில் சாய்ந்து கொண்டிருப்பவன் கண்களை உருட்டிக் கைகளை ஆட்டிப் பேசுகிறான் . ‘ என்னவோ நடக்காதது நடந்துட்டாப்ல பேசறியே ! ‘

‘ லெட் அஸ் கெட் எவே ஃப்ரம் ஹியர் ஜார்ஜ் ! ‘ அவள் ஆட்டோவில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு புத்தகங்களைப் பக்கத்தில் வைக்கிறாள் . அவன் அடுத்த பக்கத்தில் ஏறிக் கொள்ளுகிறான் . அவளிடம் ஏதோ சொல்கிறான் .

‘ நோ ஜார்ஜ் . எனக்கு மனது ஏதோ போல் இருக்கு . இன்னைக்கு கோவிலுக்குப் போகலாம் . வீ வில் கோ டு மூவி டுமாரோ . ‘

அவன் தலையாட்டுகிறான் . டிரைவரிடம் ‘ மயிலாப்பூர் கோவிலுக்கு விடுப்பா ‘ என்கிறான் . ஆட்டோ புறப்படுகிறது .

’ நல்லா இருக்குயா நாயம் . செத்த முன்னாடி எவனோ இடிச்சுட்டான்னு ஓன்னு அழுதுச்சு . இப்போ பாரு இவங்கூட ஒரே ஆட்டோவில போகுது . ம் … எங்கே போயி விழுந்து கிடக்கப் போவுதுங்களோ ! ‘ செருப்புத் தொழிலாளி இரண்டு கைகளையும் விரித்துச் சிரிக்கிறான் . சுற்றி நிற்பவர்களும் சிரிக்கிறார்கள் .

என்னால் சிரிக்க முடியவில்லை .

‘ ஒரே ஆட்டோவில் அவர்கள் ஏறுவதை மட்டும்தானே பார்க்கிறீர்கள் . உயிரற்ற புத்தகங்களைப் பெருஞ்சுவர்களாக மாற்றிக் கொண்டு இடைவெளி விட்டு அமரும் அவர்களது பண்பை ஏன் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறீர்கள் ? அவளது மனத் துயரைப் போக்குவதற்காகத் தனது ஆசைகளை அழித்துக் கொள்ளும் அவனது பெருந்தன்மையை ஏன் ஒப்புக் கொள்ள மாட்டேன் என்கிறீர்கள் ? ‘

என் மனம் அழுகின்றது .

‘ வேஷங்கள் போட்டுக் கொண்டு , வேஷங்கள் போட்டிருப்பவர்களின் மத்தியில் உலவி வரும் உங்களுக்கு , வேஷங்கள் போடாத இவர்களைப் பிடிக்காதுதான் . வேஷங்கள் போடாவிட்டாலும் கூட இவர்கள் உங்களைவிட அழகானவர்கள் . உங்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்கள் . ‘

என் மனம் அழுகின்றது .

வந்து நின்ற பஸ்ஸில் ஏறிக் கொள்கிறேன் .

’ நீ எந்த வகையில் சேர்த்தி ? ‘ என்னை நானே கேட்டுக் கொள்கிறேன் . பதில் கூற முடியவில்லை . ஒரு வேளை என் வேஷங்களை என்னால் பார்க்க முடியவில்லையோ . ‘

என் மனம் அழுகின்றது .

- 1979 ல் குமுதம் நடத்திய இளைய தலைமுறையினருக்கான சிறுகதைப் போட்டியில் இரண்டாவது பரிசு பெற்ற சிறுகதை – பிரசுரமான எனது முதல் சிறுகதையும் கூட . 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
கடைவீதியில் கூட்டமேயில்லை . பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தவன் செயல் திலகாவிற்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது . திரும்பிப் பார்த்தாள் . அவன் பத்தடி தள்ளி ஒன்றுமே தெரியாதவன் போல வந்து கொண்டிருந்தான் . ஐந்தாறு அடிதான் நடந்திருப்பாள் . மீண்டும் சில்மிஷத்தை ஆரம்பித்துவிட்டான் . ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத விக்கிரமன் மீண்டும் மரத்தின் மீது ஏறி அங்கு தொங்கும் உடலைக் கீழே வீழ்த்தினான் . பின்னர் கீழே இறங்கி அதனைச் சுமந்து கொண்டு மயானத்தை நோக்கி அவன் செல்கையில் அதனுள் இருந்த வேதாளம் எள்ளி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
‘ கட்டக் ...கடக்...கட்டக்...கடக்...’ கலவை மெஷின் சீராக ஒடிக்கொண்டிருந்தது . குடம் கவிழ்ந்து கலவை பொலபொலவென்று தரையில் கொட்டியது . “ முனுசாமி , ஜல்தியா அள்ளிவிடுப்பா . வானம் மூடுது . மழை வந்தாலும் வரும் . “ பொன்னுசாமி மேஸ்திரி குரல் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“ கொஞ்சம் இருண்ணே . இன்னும் ஒரு டிக்கெட் வரலை . ரிசர்வ் பண்ணது . அஞ்சு நிமிஷம் இருக்கில்ல . பார்த்துட்டுப் புறப்படுவோம் . “ என்றார் நடத்துனர் . நடத்துனர் அனுமதித்த ஐந்து நிமிடம் முடிந்ததும் ஓட்டுனர் வண்டியை பின்னால் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நகரத்திற்கே உரித்தான பரபரப்பு . மாலைச் சூரியனின் மரண அவஸ்தை . நான் போக வேண்டிய இடத்திற்கு பஸ் இன்னும் ஒருமணி நேரம் கழித்துத்தான் . என்னைப் பொறுத்த வரையில் ஒவ்வொரு நாளும் இப்படி பஸ் ஸ்டாப்பில் காத்திருக்கும் மாலை நேரம்தான் வாழ்வின் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வேண்டாம் விளையாடாதே…
வேதாளம் சொன்ன தேர்தல் கதை
குடை
இந்தத் தடவையாவது…
பார்வை

ஒரு மாலை நேரத்தில் என் மனம் அழுகின்றது மீது ஒரு கருத்து

  1. Nithya Venkatesh says:

    அருமை.. மனிதன் போடும் வேஷங்களை மிகவும் அழகாக காண்பித்துள்ளீர்கள் …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)