முகவரி தேவை

 

அந்த ஆரஞ்சுப்பழம் என்னப்பா விலை? கிலோ நாற்பது ரூபா சார். சரி அதுல அரை கிலோ கொடு, பர்ஸில் இருந்து பணம் எடுத்து கொடுத்து பழத்தை வாங்கியவன்,
மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் இரு புறமும் பார்த்து வாகனங்கள் வராத நேரம் பாதையை தாண்டி எதிரில் உள்ள அரசு மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தேன்.பார்க்க வந்தவர் ஒரு விபத்தில் அடிபட்டு இரண்டாம் மாடியில் படுத்திருக்கிறார்,விபத்துக்கு காரணம் நான் தான்.

மனசு பட படத்தது. விபத்து நடந்தபோது கொண்டு வந்து சேர்த்தது. அதன் பின் நான்கு நாட்கள் கழித்து இப்பொழுத்துதான் பார்க்க வருகிறேன்.எப்படி வரவேற்பார்களோ.

மனது படபடப்புடன் அவர் கட்டிலை நெருங்குகிறேன்.மனிதர் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன், இவருக்கு உறவினர்கள் யாராவது தென்படுவார்களா? பத்து நிமிடம் நின்ற பின் ஒரு வயதான மாது அவர் கட்டிலுக்கு அருகே வந்தவர் என்னைப்பார்த்து யார் என விசாரிப்பது போல முகத்தை சுருக்கினார். ஒரு நிமிடம் தயங்கினேன், என்ன சொல்லி அறிமுகப்படுத்திக்கொள்வது.இவர் பெயர் கூட தொ¢யாது. மெல்ல நான் அவரோட நண்பன் என்று சொன்னேன்.அந்த “மாதின்” முகம் மலர்ந்தது. இப்பவாச்சும் பார்க்க வந்தீங்களே, யாரோ புண்ணியவான் இங்க கொண்டு வந்து சேர்த்துட்டு போனதோட சரி. எனக்கு எப்படியோ தகவல் தெரிஞ்சி,ம்..ஒரே பையன். அவங்க அப்பாவும் உயிரோட இல்லை. இவனைத்தான் மலை போல நம்பியிருந்தேன்,இவனும் இப்படி வந்து படுத்துட்டான். அந்த மாது துக்கம் நிறைந்த குரலில் சொல்லிக்கொண்டே போனாள்.

டாக்டர் என்ன சொன்னாரு? பேச்சை மாற்ற கேள்வியை கேட்டேன். இப்ப நல்லாயிடுச்சு இன்னும் இரண்டு நாள்ல அனுப்பறேன்னு சொல்லிட்டாங்க. எனக்கு மனதில் நிம்மதி வந்தது.கொண்டு வந்த சேர்த்த பொழுது பேச்சு மூச்சு இல்லாமல் இருந்தார். சரி நான் கிளம்பறேன் என்று ஆரஞ்சு பழ பொட்டலத்தை கொடுத்துவிட்டு ஆயத்தமானேன்.தம்பி எந்திரிச்சா என்னன்னு சொல்றது. நான் யார்? எங்கிருந்து வருகிறேன்?என்று எப்படி சொல்வது,முகவரியே தடுமாற்றம். அந்த மாதின் கேள்விக்கு நண்பன்னு மட்டும் சொல்லுங்க தொ¢ஞ்சுக்குவாரு. மெல்ல நகர்ந்தேன்

வெளியே வரும்பொழுது என் சிந்தனைகள் மெல்ல அன்று நடந்த நிகழ்ச்சியை நினைத்து பார்த்தது சந்தடி மிகுந்த இரயில்வே ஸ்டேசன்சாலையில் ஸ்டேட் பாங்கில் இருந்து வெளியே எதோ ஒரு கம்பெனி பணத்தை வங்கியில் போடவோ அல்லது எடுக்கவோ வந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவரை குறி வைத்து நான் வேகமாக நடந்து வர, அவர் என்னைப்பார்த்து ஏதோ சைகை காட்டியதை நான் புரியாமல் பார்ப்பதற்குள் அவர் ஒடி வந்து என்னை அந்தப்புறம் தள்ளிவிட்டார். நான் கீழே விழும்போது “டமால்” என்ற சத்தம் எழுந்த பார்த்த பொழுது இவர் அடிபட்டு கிடந்தார்.எனக்கு அப்பொழுதான் தொ¢ந்தது. என்னை இடிப்பது போல வண்டி வருகிறது என்று சொல்லத்தான் சைகை காட்டியிருக்கிறார். நான் வேறு எண்ணத்துடன் இவரை அணுக நினைப்பதற்குள் அவரே என்னை காப்பாற்ற பாய்ந்து வந்து தள்ளிவிட்டு திரும்புவதற்குள் அந்த வண்டி அவர் மீது மோதிவிட்டது.

அவரை சுற்றி கூட்டம் அதிகமாக ஆரம்பித்தது. நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து அங்குள்ள ஓரிருவரை துணைக்கு அழைத்து அருகில் உள்ள அரசாங்க மருத்துவ மனையில் சேர்த்துவிட்டு குற்ற உணர்ச்சியில் கிளம்பிவிட்டேன்.அதற்குப்பின் இப்பொழுதுதான் வருகிறேன். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் காத்திருந்திருக்கலாம், அவர் விழித்திருந்தாலும் விழித்திருப்பார்.தவறு செய்துவிட்டேனோ என்று மனம் சொன்னாலும். விழித்திருந்தாலும் என்ன சொல்லி அவரிடம் அறிமுகப்படுத்திக்கொள்வது. அவர் தூங்கிக்கொண்டிருந்ததே நல்லது என்று மனம் சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டது.

ஒரு மாதம் ஓடியிருக்கும், எனக்கு தொழில் ஒன்றும் ஓட்டமில்லை, சோர்ந்தவாறு இரயில்வே ஸ்டேசன் பாதையிலே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவன் எதேச்சையாக ஸ்டேட் பாங்க் வாசலை பார்க்க அன்று அடிபட்டு மருத்துவமனையில் சேர்த்தவர் எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தார்.எனக்கு தொழில் முறையில் பரபரப்பு வந்தாலும், இவருக்கு என்னை அடையாளம் தெரியுமா என நினைத்தவாறு மெல்ல அவர் எதிரில் நின்று அவர் முகத்தை பார்த்தேன். அவர் என் முகத்தை பார்த்து ஒன்றும் சொல்லாமல் கொஞ்சம் தள்ளி நில்லுங்க சார். என்று என் தோளை பிடித்து தள்ளிவிட்டு வேக வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தார்.

என்னை அடையாளம் தெரியவில்லையா? அன்று நடந்ததை மறந்து விட்டாரா? மனசு வியப்புற்றாலும் மனதுக்குள் ஒரு நிம்மதி வந்து உடகார்ந்து கொண்டது. என்னைப்போன்ற ஜேப்படி தொழில் செய்பவர்களை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மறப்பது சுலபமல்ல. ஆனால் இவரை அன்று ஜேப்படி செய்ய அணுகும்போது தன் உயிரை கூட மதிக்காமல் என்னை காப்பாற்றினாரே,ஆனால் அதைக்கூட விபத்தில் பாதிக்கப்பட்டும் யாரால் பாதித்தோம் என்பதை கூட மறந்து விட்டாரே.மனிதர்களில் இப்படி கூட உண்டென்றால்,நான் மட்டும் ஏன் இப்படி?

தொழிலை மாற்றவேண்டும், எனக்கு என்று முகவரியை இந்த சமுதாயத்தில் தேட வேண்டும்.மனதில் வைராக்கியம் மெல்ல நுழைந்தது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
மரகதபுரி என்னும் ஒரு நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டை கோசலன் என்னும் மன்னன் ஆண்டு கொண்டு இருந்தான். அவன் அதிகமாக கல்வி அறிவு இல்லாதவன்.ஆனால் அவன் தந்தை நல்ல கல்வி அறிவு பெற்றவராக இருந்ததால் இவனையும் கல்வி கற்க குருகுல வாசகத்துக்கு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அது ஒரு அடர்ந்த காடு, அந்த காட்டிலே எல்லா மிருகங்களும் அமைதியாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன. புலி, சிங்கம் போன்றவைகள் கூட அதனதன் இடங்களில் வாழ்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன. கொஞ்ச நாட்களாக மனிதர்கள் கூட்டம் கூட்டமாக காட்டுக்குள் வருவதும் போவதுமாக இருந்து கொண்டிருந்தனர். இதனால் அமைதியாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஓய்வு பெற்ற விமானப்படை அதிகாரி மகாதேவனின் இறப்புக்கு உறவினர்கள் கூட்டத்தை விட நண்பர்கள் கூட்டமே அதிகமாக காணப்பட்டது. நிறைய முகங்களில் உண்மையான சோகம் காணப்பட்டது. அவரின் நண்பர்கள் தள்ளி உட்கார்ந்திருந்த அவரது மனைவி சாருமதியிடம் வந்து வணக்கம் சொல்லி உண்மையான வருத்தத்தை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தன்னுடைய பர்செனல் வலை தள முகவரியில் வந்திருந்த தகவல்களை அசுவாரசியமாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பிரபல பணக்காரரான துர்காசேட் சட்டென ஒரு மெசேஜை பார்த்ததும், திடுக்கிட்டார். “You are Watching and Scanning” பின் தன் தோளை குலுக்கிக்கொண்டவர், அந்த மெசேஜை கண்டு கொள்ளாமல் அடுத்த மெசேஜூக்குள் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நம் நாடு சுதந்திரம் வாங்குவதற்கு பதினைந்து வருடங்கள் முன்பு அந்த ஊரின் நிலச்சுவாந்தாரர் திருவாளர் குப்பண்ணன் அவர்களுக்கும் திருமதி மாரியம்மாள் அவர்களுக்கும் ஒரே மகனாய் அவதாரம் எடுத்தார் ராசுக்குட்டி, ஏகப்பட்ட சொத்துக்களுக்கு வாரிசாக ராசுக்குட்டி பிறந்ததற்கு அவர்கள் வீட்டில் ஒரே கொண்டாட்டம். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கல்விதான் நமக்கு செல்வம்
காடுகளை பாதுகாப்போம்
வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே
முகம் அறியா எதிரி
ராசுக்குட்டியின் கதை

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)