பொறாமை

 

கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக காரணமில்லாமல் அலுவலகத்தில் எனக்கு எதிரில் உட்கார்ந்திருக்கும் ராமசாமியின் மீது எரிச்சல்வந்தது. எதற்கு என்று காரணம் புரியவில்லை. நானும் யோசித்து யோசித்து அதனாலேயே எரிச்சல் அதிகமானதுதான் மிச்சம்.

இதற்கும் அவர் என்னிடம் எந்த விசயத்திற்கும் வந்ததில்லை. தானுண்டு தன் வேலை உண்டு என்று வந்து போய்க் கொண்டிருப்பவர்.

இது என்ன இப்படி காரணம் இல்லாமல் எரிச்சல்படுவது என்று நானே என்னை கடிந்து கொண்டேன். அவர் மீது பொறாமைபடுகிறேனோ?

இதற்கும் அவர் என்னை கண்டால் ஒரு புன்னகை செய்து விட்டுத்தான் அவர் சீட்டுக்கு செல்வார்.

ராமசாமி எனது தெருவில்தான் குடியிருக்கிறார். அவரது வீடு அந்த தெருவின் கடைசியில் இருக்கும். என்வீடு முதலிலேயே வந்துவிடும்.

அலுவலகத்தில் புன்னகைப்பதோடு சரி. மற்றபடி பாவம் எந்த விதத்திலும் என்னுடன் சம்பந்தப்படாதவர்.

அப்படி இருக்கையில் அவர்மீது எனக்கு ஏன் எரிச்சல் ஏற்பட்டது என்று புரியவில்லை. அதுவும் இந்த நான்கு நாட்களாகத்தான் இப்படி தேவையில்லாமல் அவர்மீது எரிச்சல்படுகிறேன்.

அன்று அலுவலகத்தில் ஓய்வு பெற்ற ஒருவருக்கு மாலை தேநீர் விருந்து வைக்க பணியில் உள்ள எல்லோரிடமும், விருப்பமுள்ள தொகை கொடுக்கலாம் என்று பணம் வசூல் செய்தார்கள்.

என்னிடம் வரும் போது நான் தேவையில்லாமல் இதுவரை பணம் கொடுத்துள்ளவர்களின் லிஸ்டை வாங்கி பார்த்தேன். அப்பொழுது என் கண்கள் ராமசாமியின் பெயரை பார்த்தன. அவர் உள்ளதிலேயே மிககுறைவான தொகைதான் கொடுத்திருந்தார்.

நான் வசூல் செய்பவரிடம் இந்த தொகை கொடுக்கறதுக்கு ஒண்ணுமே கொடுக்காம இருக்கலாம் இந்தஆள் என்று அவரின் பெயரை சுட்டிகாட்டினேன்.

வசூல் செய்பவர்“நல்லமனுசன் சார்”அவரால முடிஞ்சதை கொடுக்கறாரு, என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டு நான் எவ்வளவு கொடுக்க போகிறேன் என்று என்னை பார்த்தார். பர்சிலிருந்து பணத்தை கொஞ்சம் அதிகமாகவே கொடுத்து என்பெயரை எழுதினேன்.

அவர் அதை பற்றி கவலைப்படாமல் சாதாரணமாய் வாங்கி சென்றார். எனக்கு சுருக்கென்றது. கொஞ்சம் கொடுத்தவனை ஆஹா ஓஹொ என்கிறான். நான் எல்லோரையும் விட அதிகமாக கொடுத்திருக்கிறேன், ஒரு புன்னகை கூட, இல்லை ஒரு பாராட்டு எதுவும் இல்லாமல் போகிறானே என்று கோபம் வந்தது. அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்தது இந்த ராமசாமியின் மீது எரிச்சல்.

இப்பொழுதெல்லாம் யாராவது பேச்சு வாக்கில் ராமசாமியை பற்றி உயர்வாக பேசிவிட்டால் போதும் உடனே பிரசர் ஏறிவிடுகிறது. இது நல்லதுக்கல்ல என்று மனசு சொன்னாலும் கேட்கமாட்டேனெங்கிறது.

அன்று காலை அலுவலகத்துக்கு வந்தவன் எல்லோரும் கூடி கூடி நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பதை கண்டவுடன் என்னவென்று விசாரித்தேன். நம்ம பாலு டூவீலரில வரும் போது ஆக்சிடெண்ட் ஆயிடுச்சாம். ஹாஸ்பிடல்ல கொண்டு போய் சேர்த்திருக்காங்கலாம். போய் பாக்கறதுக்கு ரெடியா இருக்காங்க.

நானும் உடனே அவர்களுடன் கலந்து கொள்ள சென்றவனுக்கு சட்டென கோபம் வந்தது. ஏனென்றால அந்த கூட்டத்துக்கு நடுவில் இருந்தது ராமசாமி. அவர்தான் அந்த கூட்டத்தாரிடம் எப்படி அடிபட்டது என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

வேகமாக சென்றவன் அப்படியே தயக்கத்துடன் நின்றுகொண்டேன்.

அப்பொழுது அந்த கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து வெளியே வந்த ஆளிடம் மெல்ல இந்த ஆளுக்கு எப்படி நியூஸ் தெரியுமாம்? கிண்டல் கலந்த கேள்வியை கேட்டேன்.

அவர் அப்ப நடந்து வந்துகிட்டு இருந்தார், அவரை தாண்டித்தான் பாலு போனாராம். அப்ப சந்து வழியா ஒருபையன் டூவீலரை வேகமா ஓட்டிகிட்டு வந்து கண்ட்ரோல் பண்ணமுடியாம இவர்மேல மோதிட்டான். பாவம் அப்படியே வண்டி சாஞ்சு கீழே விழுந்துட்டாராம். நல்ல வேளை பின்னாடி அப்ப எந்த வண்டி வராத்துனால தப்பிச்சுட்டாரு. ராமசாமி உடனே அங்கிருந்த ஆட்டோவை பிடிச்சு அவரை ஹாஸ்பிடல்ல கொண்டு போய் சேர்த்துட்டாராம்.

எனக்கு பாலு அடிபட்டு விட்டதை விட ராமசாமி அவரை ஹாஸ்பிடலில் சேர்த்து பெரிய மனுசர் ஆகிவிட்டார் என்ற எரிச்சல்தான் முன்னால் நின்றது.

ராமசாமி அவரையும் அறியாமல் என் மனதில் ஒரு பிரச்சினைக்குரிய மனிதராகிவிட்டார்.

அப்பொழுதும் மனசு சொன்னது. தேவையில்லாமல் ஒருவர் மீது பொறாமை கொள்ளவேண்டாமென்று. ஆனால் அறிவுரை அப்பொழுது மட்டும்தான். மீண்டும் அவரை பார்த்தவுடன் பொறாமை பற்றிக் கொள்ளும். இதற்கும் ராமசாமி தினமும் பஸ்ஸில்தான் வருகிறார். மிகசாதாரண உடையில்தான் வருகிறார். பார்த்தால் வசதி உள்ளவராகவும் தெரியவில்லை. வெட்டிபந்தா எதுவும் செய்வதில்லை. இப்படி இருப்பது கூட என்னை போன்றவர்களுக்கு அவர் மீது பொறாமை உணர்ச்சியை தூண்டிவிடுமோ?

மதியம் மூன்று மணிஇருக்கும். அலுவலகத்தில், குனிந்து எழுதி கொண்டிருந்தவனுக்கு எதிரில் யாரோ நிற்பது போல உணர்வு வர தலையை தூக்கி பார்த்தேன். ராமசாமி நின்று கொண்டிருந்தார். சட்டென காரணம் புரியாத எரிச்சல் எட்டிபார்க்க, அதை காட்டாமல் என்ன சார்? என்று கேட்டேன்.

சார் என்று இழுத்தார், உட்காருங்க சார் என்று மரியாதைக்காக சொன்னேன். பரவாயில்லே சார் என்று பவ்யமாய் நின்றார். என்ன சார் என்ன வேணும்? குரலில் கொஞ்சம் கேலி எட்டிபார்த்தது. அவர் அதை எல்லாம் கவனித்தாரா என்று தெரியவில்லை. கொஞ்சம் பணம் தேவைப்படுது மெல்ல கேட்டார். நான் சட்டென நிமிர்ந்தேன், மனதுக்குள் ஆர்ப்பரிப்பு, அப்பாடா கடைசியில் ராமசாமி என்னிடம் சரண்டர் ஆகிவிட்டார். இருந்தாலும் வெளிகாட்டிக் கொள்ளாமல் எவ்வளவு வேணும்?

ஒரு இருபத்தஞாசாயிரம் கொடுத்து உதவினீங்கன்னா நல்லா இருக்கும். பையனுக்கு ஸ்கூல்பீஸ் கட்ட நாளையோட கடைசிநாள். மெல்ல சொன்னார்.

இப்ப எங்கிட்ட அவ்வளவு பணம் இல்லையே, சொன்னாலும் மனதுக்குள் பாங்கியில் எவ்வளவு பணம் இருக்கும் கணக்கு போட்டு பார்த்தேன். அவர் கேட்டதைவிட அதிகமாகவே இருந்தது. இருந்தாலும் இழுத்தடித்து பார்ப்போம். அவர் முகம் சுண்டி போவதை மனசு இரசித்தது. ”உங்க கிட்ட கேட்டா” கிடைக்கும்னு சொன்னாங்க, அடுத்த மாசம் லோன் போட்டு கொடுத்துடலாமுன்னு பார்த்தேன்.

யார் சொன்னால் என்ன? ராமசாமி சொன்ன“ உங்க கிட்ட கேட்டா கிடைக்கும்” இந்த வார்த்தை என்னை அசைத்தது. சாயங்காலம் அஞ்சுமணிக்கு நான் கிளம்பறதுக்கு முன்னால வந்து பாருங்க.. அதுக்குள்ள பணம் புரட்டமுடியுமான்னு பாக்கறேன். இப்பொழுது மீண்டும் பிரகாசமானார் ராமசாமி.

அரைமணி நேரத்தில் எழுந்து ஏடிஎம்மை நோக்கி நடந்தேன். இப்பொழுது ராமசாமியின் மீது இருந்த பொறாமை காணாமல் போயிருந்தது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
பார்வதி தன் மகள் பிரசவ வலியில் துடித்துக்கொண்டிருப்பதை மனம் பதைபதைக்க பார்த்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளை பக்கத்தில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு கூட்டி செல்ல வேண்டும். என்ன செய்வது? யாரும் அருகில் இல்லை, அவரவர்கள் வீட்டில் பதுங்கிக்கொண்டுள்ளார்கள். இவளுக்கும் ஆண் துணை இல்லை. யாராவது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அன்று என் கையைப்பிடித்து என்ன அழகான கைகள் உனக்கு என்று சொன்ன நீங்களா, என் கையைப்பிடித்து இழுத்து கீழே தள்ளினீர்கள், விழுந்து தலையில் அடிபட்டு மயங்கி கிடந்த என்னை சிறிதும் லட்சியம் செய்யாமல் வேகமாக சென்றுவிட்டீர்களே, கொஞ்சம் கூட படிப்பறிவு இல்லாமல் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எப்பொழுதும் பரபரப்பாய் காணப்படும் ஆலமர காலனியில் அன்று எல்லோரும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அப்படி பேர் வந்ததற்கே காரணமான நூறு வயதை கடந்து விட்ட அந்த ஆலமரம் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டது. அந்த மரத்துக்கு பத்தடி தள்ளி திசை வாரியாக வீடுகள் வரிசையாக இருந்தன. அவைகளுக்கு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஓரளவுக்கு வசதியான மருத்துமனை அது, அந்த ஊரில் பிரபலமானது புற்று நோய் சிகிச்சைக்கு மிகுந்த பெய்யர் பெற்றது. டாகடர் “டேவிட்” போர்டு போட்டிருந்த அறை வாசலில் டாக்டரை பார்க்க ஒரு முகமதிய தம்பதியர் உட்கார்ந்து இருந்தனர். உள்ளிருந்து ஒரு தம்பதியர் அழுது கொண்டே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பஸ்ஸை விட்டு இறங்கி சேகர் தன் கையை திருப்பி மணி பார்த்தான்.அதற்குள் “உறைபனி” வாட்ச்சின் மீது மறைத்திருந்தது.வலது கையால் துடைத்துவிட்டு பார்த்தான்.மணி பத்தை தொட ஒரு சில நிமிடத்த்துளிகளை காட்டியது. இந்நேரத்திற்கு மேல் என்ன செய்வது?, பஸ் நிலையத்தில் தங்கவும் முடியாது. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சாமிநாதனுக்கு கோபம் கோபமாய் வந்தது, அவன் மனைவி அவனை விரட்டிக்கொண்டே இருப்பதாக அவனுக்கு பட்டது.இருபது வருடம் குடித்தனம் பண்ணியும் ஒரு மனிதன் சுதந்திரமாக வெளியே போகலாம் என்றால் எல்லாவற்றுக்கும் தடை, இல்லையென்றால் என்னையும் கூட்டிச்செல் என்று நச்சரிப்பு, அட ஒரு கோயிலுக்குச்சென்று ...
மேலும் கதையை படிக்க...
முன்னொரு காலத்தில் கந்தன் என்னும் ஏழை விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் சிறிதளவே நிலம் இருந்தது, அதனையே உழுது பயிர் செய்து வாழ்ந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.அவனுக்கு மனைவியும், குமரப்பன் என்ற மகனும் இருந்தான். இவர்கள் மூவரும் அவர்கள் நிலத்தை ஒட்டிய இடத்தில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எங்கள் காலனியில் சுமார் இருநூறுக்கு மேற்பட்ட வீடுகள், அல்லது பங்களாக்கள் கொண்டது. பெரும்பாலும் என்னைப்போல ஓய்வு பெற்றவர்கள்தான் அதிகமாக இருப்பர். எங்கள் தெருவின் ஒரு பகுதியை தவிர, மற்ற பகுதிகள் அமைதியாகத்தான் இருக்கும் எங்கள் காலனியில் படித்தவர்கள் அதிகம். பெரிய பெரிய ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காதலைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்? திடீரென்று பாலு கேட்டவுடன் காபி குடித்துக்கொண்ருந்த எனக்கு புரை ஏறியது. தலையில் தட்டிக்கொண்டேன். உடனே பாலு பார்த்தாயா நான் சீரியசாக கேட்டால் நீ சிரிக்கிறாய் அதனாலதான் புரை ஏறியது. என்று குற்றம் சாட்டினான். அதெல்லாம் இல்லை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நரியாருக்கு அன்று ஒரே சந்தோசம், அருமையான முயல் குட்டி ஒன்று கிடைத்திருக்கிறது. அப்படியே கவ்விக்கொண்டு போய் தன்னுடைய குகையில் வைத்து விட்டது. இப்பொழுது பசியில்லை, என்றாலும், கிடைத்த இரையை விடவும் மனமில்லை. அதுவும், முயல் குட்டியாக வந்து நரியாரிடம் மாட்டிக்கொண்டது. குரங்கு ஒன்றூ ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இறைவனால் அனுப்ப பட்ட உதவி
வாசம் இழந்த மலர்
ஆலமர காலனி
காலத்தின் முடிவு
ஊட்டிக்கு பயிற்சிக்கு சென்றவன்
சாமியார்
புத்தி சாதுர்யத்தால் சண்டையை சமாதானமாக்கியவன்
சில இடங்களில் கூச்சல்கள் கூட சுகமே
பிழைக்கத்தெரிந்த காதல்
கரடியாரின் உதவி

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)