பிடித்ததும் பிடிக்காததும்

 

‘நீங்க எல்லாம் எழுத வந்துட்டீங்க’ என்பது போல் பார்த்தார் எழுத்தில் மூத்த, வயதில் சிறிய எழுத்தாளர் இனிமைவேந்தன்.

அந்த அறையில் ஒரு பத்து பதினைந்துபேர், இழுத்து விட்ட மெத்தையில் அமர்ந்து ஆளுக்கு ஒரு தலைகாணி போன்ற முன்டில் சாய்ந்தோ, விழுந்தோ அமர்ந்திருந்தனர். சங்க இலக்கியம், மார்க்ஸியம், அம்பேத்கார்,புதுக்கவிதை,ஹைகூ,திரைத்துறை என பாகுபாடின்றி அவர்கள் உரையாடல் இருந்தது.

சற்று நேரத்தில் இனிமைவேந்தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த வயதான எழுத்தாளர் ஒருவர், ‘எங்கே உன் படைப்புக்களை கொடு’ என்று என்னிடம் இருந்த பைலை நோக்கினார்.

“ஏம்பா, என்ன சொல்ல வர்றே ? கதையை எழுதி, துண்டு துண்டா வெட்டினா மாதிரி இருக்கு. இதைக் கவிதை என்று வேறு சொல்கிறாயே !!!” என்றவுடன், அந்த அறையில் சிதறிய சில்லரைகளாய் சிரிப்பொலி.

நினைவுகளில் மூழ்கி நிகழ்வுகள் மறந்த நான், சோமேஷ் !!!

—–

“வாங்கம்மா !”, எழுந்து இருகரம் கூப்பி வரவேற்றார் தலைமை ஆசிரியர் வேதசகாயம்.

என்னிடம் இருந்து சான்றிதழ்கள் அடங்கிய கோப்பை வாங்கி புரட்டினார். ம்ம்ம்ம்ம். பி.காம் முடிச்சு, எம்.ஸி.ஏ பண்ணியிருக்கீங்க. இரண்டொரு மார்க் வித்தியாசத்தில், தங்கபதக்கத்தை இழந்திருக்கிறீர்கள்.

பட்டென்று கோப்பை மூடி, “ஏம்மா, தெரியாம தான் கேக்கறேன், அவனவன் இந்த காலத்தில கண்டதையும் படிச்சிட்டு, கடல் கடந்து போறான், கை நிறைய சம்பளம் வாங்கறான். நீ என்னடான்னா, இந்த கிராமத்து பள்ளிகூடத்தில வேலை செய்றேன்னு சொல்றியே !!! பேசாம அமெரிக்கா, ஐரோப்பானு போயி சந்தோசமா இரு” என என்னை வழி அனுப்புதலில் ஆர்வலரானார் வேதசகாயம்.

“சொன்னா கேட்டா தானே !! என்னமோ படிச்ச பள்ளிகூடத்துக்கு விசுவாசமா இருப்பேனு சபதம் மாதிரியில்ல போட்டு கிராமத்துக்கு போனே ! இப்ப என்ன ஆச்சு!!”, வெளியில் கோபம் கொண்டவராகவும், உள்ளில் ஆனந்த நிலையிலும் இருந்தார் என் தாய் ரேவதி.

நினைவுகளில் மூழ்கி நிகழ்வுகள் மறந்த நான், தமிழ்செல்வி !!!

—–

தமிழகத்தின் தலைசிறந்த கணபதி ஸ்தபதி அவர்களைப் பார்க்கப்போகிறேன். எனது கல்வி சான்றிதழ்களுடன் நான் வரைந்த படங்கள் சிலவற்றையும் எடுத்து சென்றேன்.

“வாப்பா அம்பி… ம்ம்ம் படங்கள் எல்லாம் வெகு ஜோர். நல்லா வரைஞ்சிருக்கியே.” என வெகுவாக என்னைப் பாராட்டினார்.

“சரி நான் என்ன பண்ணட்டும்” என்பது போல் என்னைப் பார்த்தார்.

“காசியில் அப்பா உங்களை சந்திச்சாங்களாம். இப்ப தான் எம்.எஸ்.ஸி கணினி முடிச்சிருக்கேன். உங்கள் நண்பர் அலுவலத்தில் வேலை கிடைக்க சிபாரிசு செய்வதா சொன்னிங்களாம் …” என இழுத்தேன்.

“நமக்கெதற்கு கணிப்பொறி எல்லாம் ?!! அதை மூட்டை கட்டி மூலையில் வைத்து விட்டு வா. தமிழில் குறும்படம் ஒன்று வரைபடத்தில் செய்யலாம் என இருக்கிறேன். எங்கள் கலைக் குழுவில் இணைத்துக் கொள்கிறேன். உனக்கு பேரும் புகழும் கிடைப்பது நிச்சயம்” என்றார்.

ஒரு கனம் ஆனந்தத்தில் திகைத்தாலும், குடும்ப சூழல் இதற்கு இடம் தரவில்லை.

‘பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு முடிச்ச உடனே வரைகலையில உன்னை சேர்த்திருப்போமே !! இதுக்கு எம்.எஸ்.ஸி வரைக்கும் படித்து, நேரத்தையும் காலத்தையும் வீணடித்திருக்க வேண்டாமே ?!!’ பெற்றோரின் குரல் தீர்கமாய்.

நினைவுகளில் மூழ்கி நிகழ்வுகள் மறந்த நான், ஜெயபிரகாஷ் !!!

—–

“டேய், மச்சா உனக்கு என்ன தான் ஆச்சு ! அல்ட்ரா மாடர்ன் பையனா சென்னையில வளர்ந்திட்டு, கிராமத்தில போய் விவசாயம் பண்றேன்னு சொல்றே!”, நிஜமாவே அதிர்ந்து போனார்கள் என் நண்பர்கள்.

“எனக்கென்னமோ படிச்சிட்டு நாலு சுவத்துக்குள்ள உக்கார்ந்து, கண்டதையும் பேசி, காலம் தள்ளுவதில் இஷ்டம் இல்லை. அதான் இயற்கையோட ஒன்றி என்ன செய்யலாம்னு யோசிச்சப்ப தான், விவசாயம் சரினு பட்டுச்சு” என நான் சொல்வதை, ஆர்வத்துடன் ஏதோ கதை சொல்வது போல கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

“சாரி மை டியர் சன், உனக்கு அதான் இஷ்டம் என்றால், எங்களுக்கு அதான் கஷ்டம்”. வழக்கம் போல ஆணித்தரமாக அப்பாவின் வாக்கியம். சொல்லிவிட்டு விறுவிறு என அங்கிருந்து நகன்றார்.

நினைவுகளில் மூழ்கி நிகழ்வுகள் மறந்த நான், நகுலன் !!!

—–

“பசங்களா என்ன எல்லோரும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கீங்க. புரியுது ! புரியுது !! இன்னிக்கு அலுவலகத்தில் ஆட்குறைப்பு, அதானே பலத்த யோசனை !!! கவலையே படாதீங்க. நம்மை எல்லாம் அலுவலகத்தில் இருந்து தூக்கட்டும். இப்ப வெளியில் வேலை கிடைப்பதும் பெரும் பாடு தான். புதுசா வந்த பிரெஸிடென்ட் ஐயா வேற, விசா கோட்டா எல்லாம் ரெண்டு வருசத்துக்கு இல்லைனு சொல்லிட்டாரு. இதெல்லாம் நம்ம பெத்தவங்களுக்கு எடுத்து சொல்லி நமக்குப் பிடிச்ச துறையில போய் சேர்ந்துப்போம்” என சரமாய் தொடுத்தான் விஸ்வேஷ்.

அவனது யோசனை எல்லோருக்கும் பிடித்துப் போக, துள்ளி எழுந்தனர்.

அமெரிக்காவின் சியாட்டில் நகரம். தொலைபேசிக்கு பெயர் பெற்ற அலுவலகத்தில் ஆட்குறைப்பு அறிவிப்பிற்கு பதில், “இன்னும் நிறைய இடங்கள் காலியாக இருக்கிறது, அதனால் எங்கள் அலுவலகத்தில் ஆள் நிறைப்பு செய்கிறோம்” என்றனர்.

‘பிடிக்காத வேலையை தொடருணுமே’ என பொத்தென்று விழுந்து மீண்டும் நினைவுகளில் மூழ்கினர் அனைவரும் !!! 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
"என்ன தான் ஒரே ஊர்ல இருந்து வேலை செய்தாலும் நாமெல்லாம் பார்த்து எவ்ளோ நாளாச்சு ? இந்த வீக்கென்ட் நாம எல்லோரும் மீட் பண்ணலாம்" என்று தொலைபேசி, மின்ன‌ஞ்ச‌ல், டிவிட்ட‌ர் என்று க‌ல‌க்கிக் கொண்டிருந்த‌ன‌ர் க‌ணினியால் இணைந்த‌ ந‌ண்ப‌ர்கள். சனிக்கிழமை, மணி மாலை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தொழில்முறை நடிகையாக இருந்து, வீராச்சாமியைக் கல்யாணம் கட்டியவுடன், பிள்ளை குட்டி என ஆனபின் குடும்பத்தைக் கவனிப்பதிலேயே காலத்தை ஓட்டினாள் கௌரி. வ‌ழ‌க்க‌ம் போல‌ அன்றும் வீராச்சாமியுட‌ன் விவாத‌ம். "ஏய், இன்னான்றே இப்போ ! சொம்மா தென்துக்கும் கத்தி கூப்பாடு போட்டுனுகீற..." என்று விழி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தினம் பள்ளிக்கூடம் போகும் போதும், விட்டு வரும்போதும், அடுத்த தெருவில், அந்த வீட்டைக் கடக்கையில் மட்டும் சற்று நின்று நிதானித்து தான் செல்வான் சௌந்தர். நன்றாக கடைந்தெடுத்த கரும்அரக்குத் தேக்கில், வழு வழுவென்று வழுக்கைத் தலை போல பள பளத்து, வெளி உத்தரத்தில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
'ஆஹா, எவ்வ‌ள‌வு பெரிய‌ த‌ப்புப் ப‌ண்ணிட்டோம். இத்த‌ன‌ பேர‌க் கூப்பிட்டு, அக்காவுக்கு ஒரு போன் கூட‌ போட்டு சொல்ல‌லையே !' என‌ வ‌ழ‌க்க‌ம் போல‌ என் ம‌ற‌தியை நினைத்து வ‌ருந்தினேன். மதுரையில் இருந்த வரைக்கும் பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க என்ற நினைப்பே இல்லாமல், கூடப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அந்த அலுவலக அறையில் ஏழு பேர் இருந்தனர். ந‌ம்மூர்க்கார‌ங்க‌ மூனு பேரும், வெள்ளைக்கார‌ங்க‌ நாலு பேரும். இந்த‌ காம்பினேஷ‌ன்லேயே புரிந்திருக்கும் அது ஒரு மென்பொருள் ச‌ம்ப‌ந்த‌ப்ப‌ட்ட‌ அலுவ‌ல‌க‌ மீட்டிங்க் என்று. உங்கள் நம்பிக்கையைத் தகர்க்க விரும்பவில்லை :)) அதே தான் ! 'இப்ப ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(ச‌ரியான‌ லூசுப்) பசங்க
ஏம்மே அயுதுனுகீற ?!
ஊஞ்சல்
லெச்சுமி அக்கா
பரவால்ல விடுங்க பாஸூ…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)