பாம்பின் கால்

 

அவன் நிறம் வெள்ளை, வெள்ளையென்றால் தந்த வெள்ளையில்லை. நீலம் கலந்தடித்த சுண்ணாம்பு வெள்ளை, வெளிறிப்போன ரோஜா வெள்ளை.

லுகோடர்மா வெள்ளை.

அவன் இடம் மூலை. மூலையின் இடதுபுறம் டெஸ்பாட்ச், அவன் நிறம் கொண்டு வந்து சேர்ந்த இடம். கஸ்டமர்கள் முகம் சுளிப்பார்கள். கவுண்ட்டரில் போட வேண்டாம் என்று மேனேஜர் சொல்லியிருந்தார். அதனால் சேவிங்ஸ் பாங்க், ரெகரிங் டிபாசிட் , பில்ஸ் , கரண்ட் அக்கவுண்ட் என்ற அந்த வழவழப்பான கவுண்ட்டரில் புடவைப் பூக்கள் சிரித்தான். இரண்டிரண்டு பேராய்ச் சேர்ந்து இயங்கும் கிளியரிங். அட்வான்ஸ்களில் ஜோடிப் பொருத்தம் அமையவில்லை. காஷ் கவுண்ட்டர் சிறைக் கூண்டுக்குள் தள்ளிப் பூட்ட முடியவில்லை. அவன் கிளார்க்காக அமர்த்தப் பட்டிருந்தான். பதவி ஏணியில் க்ளார்க்கும் கேஷியரும் வேறு வேறு உயரம்.

அதனால் மூலை, அரக்குப் பவழங்கள் முடிச்சாய் இறுகிய மூலை, ஸ்பிரிட்லாம்ப் பூவாய் மணக்கும் மூலை, காய்ந்த கோந்துத் தடவல்கள் வரிச் சித்திரங்களாய் இழுசிய மேஜை. ப்ராங்கிங் மிஷின் ரத்தம் சிந்தும் மூலை. பித்தளை பளபளப்புகள், லாமினேட் வழவழப்புகள், குஷன் மென்மைகள் இல்லாத மூலை. லேசாய் இருண்ட, கதவைத் திறந்தால் பாத்ரூம் மணக்கிற மூலை.

அவர்கள் மனசைப் போல.

அந்த மனங்கள் ஒரு கண்ணாடித் தம்பளரை நாசூக்காய், தனியாய்க் கவிழ்த்து வைத்திருந்தது. தினந்தினம் சொல்லி வைத்தாற்போல் அதில்தான் டீ வரும். தண்ணீர் தளும்பும். இரவல் பேனா கேட்கும்போதெல்லாம் மையில்லை என்று பொய் சிந்தியது. சாப்பாட்டு மேஜையைப் பிரிக்க முடியாமல் தவித்தது. அந்த அண்டங்காக்கைகள் இரைந்து கொண்டு டிபன்பாக்ஸைத் திறக்கும்போது இந்த வெள்ளைக்காக்கை தனியே வெளியே பறக்கும்.

இந்த ஒதுக்கல் பாஷை, புரிந்த பாஷை, தாய் பாஷை, தாய்க்குச் சொல்லப் பட்டுத் தாய் தனக்குச் சொல்லிய பாஷை. கோலி விளையாட்டில் ; பள்ளிக் கூடப் பெஞ்சில் ; காலேஜ் லாப்பில் ; இப்போது ஆபீஸ் மேஜையில்.

பாஷை புரியப் புரிய, இவனைத் தொடக் கூசியவர்களை இவனும் தொடக் கூசினான்.

பழகிவிட்டதால் கண்ணீர் வருவதில்லை. முணு முணுப்பதில்லை. வெள்ளைப் புலி பாய்வதில்லை. பாய்தல் இல்லை என்பதனால் பதுங்கலும் இல்லை.

பாய்வதற்கும், பதுங்குவதற்கும் மனசு மட்டுமல்ல, நேரமும் இல்லை. நடக்கத்தான், அப்பா வைத்துவிட்டுப் போன சுமைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கத்தான் நேரம். கடன்கள், அம்மா, போன வருஷம் வீட்டோடு வந்துவிட்ட அக்கா, அவளுக்கு காசி – ராமேஸ்வரம் கனவு, கடனுக்கும், கனவுக்கும், வயிற்றுக்கும் சரியாய்ப் போச்சு காசு. ஒரு வருஷத்தில் அக்காவின் காசி – ராமேஸ்வரம் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வந்துவிட்டது. கை நழுவி விழுந்தது கல்யாணம்தான்.

மேஜைகள் எல்லாம் காலி. இப்படி ஒரு சேரக் காலியானால் கல்யாணம், யாருக்கோ ; எங்கே ? கல்யாணத்திற்கு இவனுக்கும் அழைப்பு வரும். அழைப்பு மட்டும். அழைப்பு பெற்ற ஆபீஸ் கூடி ஓலை அனுப்பி, திருப்பதி கல்யாணமாய்ப் பணம் திரட்டி, ப்ரஷர்குக்கரை, டேபிள்ஃபேனை, வெள்ளிக் குத்துவிளக்கைத் தூக்கிக் கொண்டுபோய் ரிசப்ஷனில் கை குலுக்கும். முண்டிக்கொண்டு போட்டோவிற்குத் தலை நீட்டும்.

அழைப்பைத் தாண்டி ஓலையின் வால் இவனிடம் நீளாது. கருணைதான். இவனைப் புண்படுத்த வேண்டாம் என்ற கருணைதான். இவனின் வெள்ளைக்கு, இவனின் 35 வயசுக்கு, இவன் தூக்கிச் சுமக்கிற கனத்திற்கு, பெண் அவனுக்கு எட்டாத உயரம். கிடைக்காத பொருள், பாவம், அவனைப் போய் கேட்டு வைக்காதே என்று சொல்லியிருந்தான் எஸ்.ஆர்.கே. ஓலையின் தலை. அதனால் ஓலை வால் இவனை எட்டாது.

ஆனால் கருணை, கண்ணீரா ? கண்ணீர் அமிலமா ? கையை அரிக்குமா ? சிந்தும் தோலில் புண்மொட்டுக் கட்டுமா ? வெள்ளைத் தோலிலுமா ?

வழிந்து கிடந்த ப்ராங்கிங் இங்கைத் துடைத்துப் போட்டான். ரத்தச் சிவப்பாய்க் கசிந்து, கை கசக்கலில் கூடைக்குப் போயிற்று அழைப்பு.

பெண் ; எட்டாத உயரம் ; கிடைக்காத பொருள்.

ஸ்பிரிட் விளக்கை உற்றுப் பார்த்தான். நெருப்புக் கொழுந்து மெல்ல அதிர்ந்தது. சுடர் விரிந்தது. விரிந்து விரிந்து ஆபீஸை வளைத்துக் கொண்டது. ஹோம அக்னியாய், கல்யாண சாட்சியாய்.

மூலை கவுண்ட்டரில் வந்து நின்றது. ஒவ்வொருவராய் நெருங்கி நெருங்கி விலகியது. ரோஜாப்பூ கலரில் இன்விடேஷன். ஒவ்வொரு கைக்கும் ஒவ்வொரு பூவை நீட்டிச் சிரித்தது.

இதற்கும் ஓலை விட்டது ஆபீஸ். திருப்பதி கல்யாணத்துண்டை விரித்தது. ப்ரஷர்குக்கரை வாங்கிக்கொண்டுபோய் ரிசப்ஷனில் நின்றது. கை குலுக்கவில்லை. போட்டோ பிடித்துக் கொள்ளவில்லை. பிடித்து வைத்துக் கொள்ளச் சிரித்த முகம் யாருக்குமில்லை. பெண்ணைப் பார்த்து எல்லாம் வெளிறிச் செத்திருந்தது.

வெள்ளையென்றால் தந்த வெள்ளையில்லை. நீலம் கலந்தடித்த சுண்ணாம்பு வெள்ளை. வெளிறிப் போன ரோஜா வெள்ளை. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
இவன் கண்ணைத் திறந்தபோது அநேகமாக எல்லாம் முடிந்திருந்தது. ஆச்சரியங்கள் காத்திருந்தன அவற்றில் ஒன்று எதிரில். நாலடி உயரம். முக்கோண முகம். மற்ற உறுப்புகளை உதாரணிக்க அப்போது உலகத்தில் பொருள்கள் இல்லை. 'பூமியின் கடைசி மனிதனுக்குக் காலை வணக்கங்கள் ' என்றது முக்கோணம். 'என்னது? ' 'பூமியின் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
குழந்தைக்குப் பேச்சு வரவில்லை. இப்போதென்றில்லை. பிறந்ததிலிருந்து எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் ஒன்பது மாதத்தில் தொண்டைக் குழியில் திரள்கிற சத்தம் இந்தக் குழந்தைக்கு எழவில்லை. சில குழந்தைகள் மெதுவாய்த்தான் பேசும் என்றாள் அம்மா. ரொம்ப நாள் கழித்துப் பேச ஆரம்பித்துச் சண்டப் பிரசண்டனாய் மாறிப் போன ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கௌரவர் சபை
இவன் வேண்டாம் என்றுதான் சொன்னான் ; அப்பா கேட்கவில்லை. ஆனால் இந்த முறையும் ஏமாறாமல், அந்த வேலை மாத்திரம் கிடைத்திருந்தால் குடும்பத்தின் திணறலுக்கு விடுதலையாய்த்தான் இருந்திருக்கும். இப்போது வேலையும் கிடைக்காமல், பணமும் தெருவில் போய்விட்டது. ஒன்றிரண்டில்லை. கிட்டத்தட்ட நாலாயிரம். குற்ற உணர்ச்சி தாங்க ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எதையும் மதிக்காமல் வானத்தையே அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டு நடப்பவன், காலடியில் இருக்கும் பள்ளத்தில் தடுக்கி விழுந்து நகைப்புக்குள்ளாவான். From : Aesop Fables ‘ எண்ணிப் புள்ளி வைத்த இழைக் கோலம் மறந்து போகும். உண்ணச் சோறு எடுத்தால் உன் நினைப்பால் புரைக்கேறும் தண்ணீருக்கு உருளும் ராட்டை உன்னைப் போல் முரடாய் பேசும் துணி உலர்த்தும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஒரு அசந்தர்ப்பமான நிமிஷத்தில் வந்து சேர்ந்தாள் யக்ஷ்ணி. காலையில் இருந்தே ஜானகிராமனுக்குள் ஒரு புகை மூட்டம். வார்த்தைகளுக்குத் தவிக்கிற கவிதை மாதிரி ஒரு வதை. ஒரு சந்தோஷமான இம்சை. இன்னதென்று தெளிவாய் உருவம் புலப்படாமல் ஒரு கற்பனை. வாசிக்க வயலினை எடுத்தால் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கல்கி
சப்தங்களும் சங்கீதமும்
கௌரவர் சபை
கரப்பான் பூச்சிகள்
வித்வான்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)