திருமதி. கிரேஸி எனும் நான்

 

தன் அப்பா, அம்மாவினால் கைவிடப்பட்ட ஒரு மாதக் குழந்தையாய் இருந்த அவளுக்கு அந்த இடத்தில் கிடைத்த ஒரே நிம்மதி, “ஒரு தாய் பூனையும் அதன் ஆறு குட்டிகளுமே”. அந்த தாய் பூனை வெள்ளை நிறத்தில் ஆங்காங்கே மஞ்சள் தெளிக்கப்பட்டாற் போல வனப்பான தேகமுடையது. அதன் குட்டிகளில் மூன்று அதைப் போலவும், மற்றவை கருப்பு மற்றும் வெள்ளை கலந்தாற் போல கண்கவர் வண்ணத்திலும் காணப்பட்டது. ஒருவேளை இந்த மூன்று குட்டிகள் அப்பாவின் சாயலாக கூட இருக்கலாம், ஆனால் உண்மையில் அவற்றின் அப்பாவை அங்கு யாரும் கண்டதில்லை. இவையாவும் நடந்தேறும் இடம் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலையாக இருந்தது.

அவளுக்கு இருந்த அந்த ஒரே நிம்மதியும் நெடுநாள் நீடிக்கவில்லை. அந்த தொழிற்சாலையில் இருந்த சில விதிகளால் அங்கிருந்த தாய் பூனையையும் , அவற்றின் குட்டிகளையும் அப்புறப்படுத்தவதற்கான வேலைகள் முடுக்கிவிடப்பட்டன. அதில் நான்கு குட்டிகள் எளிதாக அங்கு பணிபுரியும் வேலையாட்களால் பிடிக்கப்பட்டு சாக்கில் இடப்பட்டன. வெகுநேரம் நடந்தேறிய சடுகுடு ஆட்டத்திற்கு பின்னர் கம்பில் இடப்பட்ட சுறுக்கில் அகப்பட்டது தாய் பூனை. தன்னையையும் தன் செல்லங்களையும் பிடித்த அந்த கைகளை தாய் பூனை முடிந்தவரை கீறி இரத்தக்களரி ஆக்கியது. ஒரு ஆண் இல்லாத குடும்பத்துக்கு நேரும் இன்னல்களை அந்த தாய் பூனை அன்றே உணர்ந்தது. அவற்றை அப்புறப்படுத்தி அவற்றை நகரப் பகுதியில் விட்டனர் வேலையாட்கள். நல்லவேளை அந்த வேலையாட்களில் யாரும் சீனாவைச் சேர்ந்தவர் இல்லை போலும், அதனால் அவை ஐந்தும் முறையாய் உயிர் தப்பியது‌.

நம் ஒட்டுமொத்த நிம்மதியும் இந்த மனிதர்களால் பாழாய் போனதே என்று புலம்பியவாறு நடந்து வந்துகொண்டிருந்த அவளோ, “யார் கண்ணிலும் சிக்காமல் தப்பிவந்து, அங்கிருந்த பெட்டிகள் அடுக்கிவைக்கப்பட்ட கிடங்கில் தஞ்சமடைந்த இரண்டு பூனைக் குட்டிகளைக் கண்டதும்” உள்ளம் தாவிக் குதித்தது. உள்ளம் மட்டுமல்ல அவளுடைய நான்கு கால்களும் தான். அவள் பெயர் கிரேஸி. அவளின் செயல்பாடுகளும் துள்ளல்களும் பார்ப்பதற்கு கிரேஸியாய் இருப்பதால் என்னவோ அவளுக்கு அங்கிருந்த என் செக்யூரிட்டி நண்பர் “கிங் காங்” வைத்த பெயர் “கிரேஸி”. என் செக்யூரிட்டி நண்பரின் நடை கிங் காங்கை ஒத்திருந்ததால் அவருக்கு நான் வைத்த பெயர் “கிங் காங்”.

கிரேஸி மிகவும் சுறுசுறுப்பானவள். தனக்கு பிடித்தவர்களை கண்டதும் வாலாட்ட மறப்பதில்லை, மேலும் நன்றியுடன் துள்ளலும் அபாரமாகப் போடுவாள். அங்கிருந்த பூனைகளைப் போல இவளை அப்புறப்படுத்துவது ஒன்றும் அவ்வளவு எளிதல்ல. சமகாலத்தில் இவளைப் பிடிக்கவும் “மாமிசம் வைக்கப்பட்ட ஒருதட்டை இ்வள் உள்ளே நுழைந்தால் மூடிக்கொள்ளும் மாதிரியான ஒருபெட்டியை ஏற்பாடு செய்து” இவளுக்காக வைத்தனர். உடலெல்லாம் அறிவு கொண்ட இவளோ, அதை துச்சமாக மறுத்து இந்த ஏற்பாட்டை செய்தவனுக்கு தன் செய்கையால் காறித் துப்பினாள்.

தொழிற்சாலையில் வேலை செய்துவந்த “உண்மையான மனிதனுக்கான” மன அடையாளங்களைக் கொண்ட மூன்று நண்பர்கள், அந்த இரண்டு பச்சிளம் பூனைகளுக்கு உணவு வழங்கி அவற்றைக் காப்பாற்ற முயன்றனர். தாயைப் பிரிந்த துயரில் கடைசிவரை உணவை மறுத்து அதில் ஒன்றன் உயிர் பிரிந்தது. தாயின் உருவான மற்றொன்று தன் தாயின் போர் குணத்தைப் பெற்று, முட்டிமோதி சில மாதங்களில் மீண்டும் தன் தாயின் உருவிலே அச்சு அசலாய் அதே வனப்புடன் வளர்ந்திருந்தது. அது ஒன்று தான் கிரேஸியின் துணையும், அவளின் மன நிம்மதியும் கூட. நடுவில் அந்த ஒரு பூனையும் வேலையாட்களின் கையில் பிடிபட்டு இதற்கு முன்பு அவள் குடும்பம் விடப்பட்ட அதே இடத்தில் விடப்பட்டது. அது தன் குடும்பத்தை சந்தித்திருக்குமா? அப்படியே அவர்கள் உயிர் பிழைத்திருந்தாலும் இதையும் குடும்பத்தில் இணைத்திருப்பார்களா? என தெரியவில்லை. மனிதனைப் போலெல்லாம் அவர்கள் அத்தனை அரக்ககுணம் பெற்றிருக்க வாய்ப்பில்லை என்று மனதைத் தேற்றிக் கொண்டேன்.

இப்பொழுது தனி மரமானாள் கிரேஸி. எனக்குப் பிராணிகள் என்றாலே ஒரு பயம். வெறும் பயம் மட்டுமல்ல, அவற்றைத் தொட்டாலும், பிடித்தாலும் என் கைகள் அவற்றை அடக்குவதாய் எண்ணி சிலிர்க்கும். அதனாலேயே சிறுவயதில் இருந்து அத்தனை பிராணிகளுக்கும் உணவிடுவேன், ரசிப்பேனே தவிர அவற்றைத் தொடமாட்டேன். அப்படியே தொட்டிருந்தாலும் சிறுவயதில் ஒருசிலமுறை ராமு என்னும் அமைதியான ஒருவனின் தலையை வருடிவிட்டு அவன் கண்கள் சொக்குவதை ரசித்திருப்பேன். அவனும் நன்றி சொல்வதைப் போல “ஹூம் ஹூம்” என்று சினுங்குவான்.

முன்பு அந்த தொழிற்சாலையில் மிகக் குறைவான சில நாட்களே பூனைக்குப் பால் வைத்த என் அற்ப மனதிற்கு, அன்று ஏனோ திடீர் ஞானமாய் கிரேஸியின் மனநிலை புரிய வந்தது. “அவளும் என்னைப் போலவே யாரும் இல்லாமல் இந்த பாலைவனத்தில் தனிமையில் வாடுபவள் அல்லவா”. இவ்வளவு நாளாக எப்படி என் மனமொத்த இவள் மனநிலையை நான் அறியாமல் போனேன் என்ற எண்ணம் என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டது. எனக்கும் அவளுக்கும் தொடக்கம் முதலே ஆகாது. அவள் என்னைப் பார்த்தாலே திட்டுவதும், நான் அவளை விரட்ட முற்படுவதும் பிறகு அவள் தொலைவில் சென்று நின்றுகொண்டு அங்கிருந்து என்னைத் திட்டுவதுமே வாடிக்கையாக இருந்தது.

இவளிடம் சமாதானம் பேசியே ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்த நான், தினம் உண்பதற்காக நான் வாங்கிய ரொட்டி பாக்கெட்டில் அவளுக்கும் ஒன்று சேர்த்து வாங்கினேன். அவளை நோக்கி சென்றபோது முதல் இரண்டு நாட்கள் திட்டினாள். பிறகு இருவரும் நண்பர்கள் ஆனோம். எங்கள் இருவருக்கும் இணைப்பு மொழி “விசில்” மொழி தான். நாட்கள் செல்ல செல்ல என் விசில் கேட்டதும் அந்த இடத்திற்கு விரைந்து வந்து ரொட்டியை உண்பாள். என் விசிலுக்கு மறுமொழி அவள் வாலாட்டல் தான். பாசத்தில் சிலமுறை இவளும் ராமுவின் மொழியில் “ஹூம் ஹூம்” சொல்வதுமுண்டு.

சில நேரங்களில் அவள் வெளியே சென்று, அங்கு என்றாவது வரும் அவளுடைய நண்பனுடன் சேர்ந்து விளையாடுவதைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன். ஒருநாள் வெள்ளியன்று காலையில் என் நண்பன் “கிங் காங்” அவள் கருவுற்றிருக்கிறாள் என்று மகிழ்ச்சியாக கூறினார். என் நண்பன் “கிங்காங்”கின் உறவும் “கிரேஸி”யின் உறவும் எனக்கு ஒன்று தான். எங்கள் இருவரின் மொழியும் வேறு, புரிதலில் மட்டுமே எங்கள் உறவு விரிந்திருந்தது. இப்போது கிரேஸிக்கு நான் ரொட்டியை கொடுப்பதை வாடிக்கையாக்கிவிட்டேன். மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு மாலையில் நான் அவளுக்கு ரொட்டி கொடுக்கும் போது அவள் அதை வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டாள். அவள் வயிறும் இப்போது மிகப் பெரிதாக ஒரு நிறைமாத கர்ப்பிணி போல் உள்ளது. ஏன் அவள் எடுக்கவில்லை? ஒருவேளை அவளுக்கு வயிறு வலியோ? அல்லது கர்ப்பிணி என்பதால் சுவையான உணவு எதிர்பார்க்கிறாளோ? என்றெல்லாம் அன்றிரவு மனம் குழம்பிப் போனேன். அடுத்தநாள் காலையில் சென்று பார்த்தேன் அதில் ஒரு ரொட்டித் துண்டு கூட குறையவில்லை, மாறாக அவள் ஒரு புறாவை விரட்டுவதைப் பார்த்தேன். ஒரு வேளை பசிக்காகவா என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

மீண்டும் அன்று மாலை நான் கடைசியாக வைத்திருந்த என் ரொட்டி பாக்கெட்டை பிரித்து விசில் மொழியில் அவளை அழைத்து “அதே உப்பு ரொட்டிகளை வழங்கினேன்”. இந்தமுறை என் மனம் நோகக்கூடாது என்பதற்காக அவள் அதை ஏற்றுக் கொண்டாள். அப்போதும் கூட திருந்தாத என் மனித மனம் முந்தைய நாள் வைக்கப்பட்ட சிறிது மண்ணில் புதையுண்ட பழைய ரொட்டிகளையும் அந்த புதிய ரொட்டிகளின் அருகில் வைத்துவிட்டு வந்தது. அவள் நானும் உயிரே என்று மதியாதவளாய் புதிய ரொட்டிகளை மட்டும் உண்டுவிட்டு, அவள் செயலால் என்னைக் காறி உமிழ்ந்து சென்றுவிட்டாள். இரண்டு நாட்கள் விடுமுறைக்கு பின் மாமிசத்தோடு சென்று அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்க திட்டமிட்டுள்ளேன். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
சவூதி அரேபியாவின் ஜூபைல் நகரிலிருந்து ஒரு இருபத்தெட்டுக் கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள அபுஹத்ரியா என்ற இடத்தின் அருகில் சுற்றிலும் பாலைவனத்தால் சூழப்பட்ட எந்திர ஆய்வாலை அது. நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் அங்கு பணி எதுவும் ஆரம்பிக்கப்படாமல் சுமார் ஆறுமாதங்கள் ஆலையை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
விரட்டிய நாயின் பிடியில் சிக்காத ஒருவனின் இதயத் துடிப்புடனும் பதட்டத்துடனும், முகத்தில் வழக்கமாய் இருப்பதைப் போல நடித்துக் கொண்டே சாதாரணமாய் வீட்டினுள் நுழைந்தான் முத்துக்குமார். தன் பேக்கை ஓரம் போட்டுவிட்டு, காஃபி கேட்போமா என்ற சிந்தனையில் இருந்தவனிடம் இந்தா காஃபி என்று ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பாகம் 1 | பாகம் 2 இராமநாதபுரம் நகரிலுள்ள ஒரு அமைதியான, அத்தனை வசதிகளும் நிறைந்த ஒரு அழகானத் தெரு இளங்கோவடிகள் தெரு. என் வீட்டிற்கு ஒரு வீடு தள்ளி மாயா அக்காவின் வீடு. அக்காவின் தாயார் ஒரு சிறியப் பெட்டிக்கடை ஒன்றை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பாகம் 3 | பாகம் 4 | பாகம் 5 இஸ்லாமிய நண்பர் கொடுத்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு பெரியப்பா நிஷாவின் அறைக்குச் சென்றார். அந்த நீரை வழக்கமாகக் குடிக்கக் கொடுக்கப்படும் நீராக நிஷாவிடம் பெரியப்பா கொடுத்தார். அதைக் குடித்த மறுகணமே நிஷாவின் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தாஹிர் பாய் என் குழந்தை பருவத்தில் எரிந்த ஒரு அக்காவின் ஆன்மா, அந்த தெருவையே பல வருடங்கள் ஆட்டிப் படைத்தது. ஹரே கிஷோர் பாய், கொஞ்சம் நேரத்தை பாருங்க மணி இரவு ஒன்று முப்பத்தாறு ஆகிறது. உங்களுக்கு ஒன்னு தெரியுமா? சொல்லுங்க தாஹிர் பாய். இப்போ ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சிறுவயதிலிருந்தே பேருந்து மற்றும் மகிழுந்துகளில் செல்வதென்றால் வாந்தி வருவது வழக்கம், அது நெடும்பயணமானலும் சரி குறும்பயணமானலும் சரி. எனது அன்னைக்கும் ஒவ்வாமை இருந்தால் என்னவோ எனக்கும் அதே ஒவ்வாமை இருந்தது. இராமநாதபுரத்திலிருந்து பயணம் ஆரம்பிக்கும் முன்னரே பாலித்தீன் பைகளை நான்கைந்து வாங்கி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பாகம் 4 | பாகம் 5 ஆம் நான் யோசித்த விஷயங்கள் சரிதான். மாயா அக்காவின் ஆன்மா ஏன் இன்னும் அங்கு இருக்கக் கூடாது என்பதே எனது சந்தேகம். அந்த ஆன்மாவினால் பாதிக்கப்பட்ட கடைசி நபர் நானாக இருந்தால் கூட அந்த நிகழ்வு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மாமனிதர்கள்!
எங்க எங்க இருந்தோ அள்ளிகினு வந்ததையும், நசுங்கி போனதையும், செதஞ்சு போனதையும், நாக்கு தள்ளுனதையும், கண்ணு பிதுங்குனதையுமுலாம் அறுத்து பார்த்த கையி. அப்போலாம் கூட எந்த உணர்ச்சியும் இல்ல ஒரு மண்ணுமில்ல. எங்க இருந்துடா குமாரு வந்துச்சு இம்மாம்பெரிய ஃபீலிங்கு. ஆனா ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சக்தி மற்றும் லோகா 11ஆம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரே பள்ளி மாணவர்கள் மற்றும் ஒரே தெருவில் வசிக்கும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஹே லோகா எப்படியும் இந்த வருடம் பள்ளி ஆரம்பிக்காது போலடி நமக்கு ஜாலி தான் என்றால் சக்தி. என்னடி ஜாலி, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பாகம் 1 | பாகம் 2 | பாகம் 3 மாயா அக்காவிற்கு நடந்ததைப் பற்றி அம்மாவிடம் விசாரித்தேன். மாயா அக்கா மஞ்சள் காமாலை நோயால் அவதிப்பட்டு வந்ததாகவும், மேலும் அன்றுப் பகலில்‌ நீ சரிவர உணவு உண்ணாமல் இருப்பதால் தான் இது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
திக் திக் திக்
முத்துவின் உள்ளக் குமுறல்
என்னைப் பார் காய்ச்சல் வரும்
என்னைப் பார் காய்ச்சல் வரும்
நேரம் இரவு ஒன்று முப்பத்தியாறு
முன்பதிவற்ற இரயில் பயணங்கள்
என்னைப் பார் காய்ச்சல் வரும்
மாமனிதர்கள்!
மாணவியரா? மாதரா?
என்னைப் பார் காய்ச்சல் வரும்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)