திக் திக் திக்

 

சவூதி அரேபியாவின் ஜூபைல் நகரிலிருந்து ஒரு இருபத்தெட்டுக் கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள அபுஹத்ரியா என்ற இடத்தின் அருகில் சுற்றிலும் பாலைவனத்தால் சூழப்பட்ட எந்திர ஆய்வாலை அது.

நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் அங்கு பணி எதுவும் ஆரம்பிக்கப்படாமல் சுமார் ஆறுமாதங்கள் ஆலையை முழுமை செய்யும் கட்டுமானப்பணிகளும் அதன் மேற்பார்வைகளும் சென்றுகொண்டிருந்தன. அனைவரும் பகலில் வேலைக்குச் செல்வதும் மாலை வீடு திரும்புவதும் வழக்கம்.

இரவில் ஒரு பாதுகாப்பு அதிகாரி மட்டும் வாசலில் ஒரு சிறிய அறையில் இருப்பார். ஆறுமாதம் இப்படியே சென்ற நிலையில் ஆலையின் மேலாளர் தற்காலிகமாக ஆலையை மூட உத்தரவிட்டார். பிறகு மற்றொரு ஆலைக்கு இடம்பெயர்ந்து அங்கு பணிபுரிபவர்களுக்கு உதவி செய்து சில மாதங்கள் நகர்ந்தன. மீண்டும் பழைய ஆலைக்கே திரும்ப உத்தரவு வந்தது. எஞ்சிய வேலைகளை முடித்து ஆலையை திறப்பதற்கான செயல்பாடுகள் முழுவீச்சில் ஆரம்பித்தன.

ஆனால் முன்புபோல் பகலில் மட்டும் வேலை இல்லாமல் இரவுநேரப்பணியும் ஆரம்பமாகின. முதல்நாளே எனக்கு இரவுநேரப்பணி ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. காலையில் வந்தவர்கள் பணியை முடித்து வீட்டிற்கு புறப்பட்டனர்.

அன்று இரவு ஆலை பாதுகாவலர் உட்பட நாங்கள் நால்வர் பணியில் இருந்தோம்.

ஒருவர் சவுதி இருவர் பிலிப்பைன்ஸ் மற்றும் நான். மிகவும் சாதாரணமாக பணி சென்று கொண்டிருந்தது.

அந்த ஆலையில் சுமார் ஆறு கட்டிடங்கள் மற்றும் ஆலையின் வேலிகளை ஒட்டிய நான்கு பாதுகாவலர் அறைகளும் வேறு வேறு திசையில் ஆலையின் நுழைவுக் கதவுகளின் அருகே உண்டு. வழக்கமாக நால்வரும் ஆலையின் முகப்பின் அருகே உள்ள கட்டத்தில் தான் அமர்ந்திருப்போம். பாதுகாவலர் ஆலையில் அங்கும் இங்கும் நோட்டமிடுவார்.

நான் நடுநடுவே அருகில் உள்ள மற்றொரு கட்டிடத்திற்கு சென்று மின்னுற்பத்தி எந்திரத்தை கண்காணித்துவிட்டு பின் அதே முகப்பு கட்டிடத்திற்குள் வருவேன். இப்படி அமைதியாக சென்றது முதல் இரண்டு மணிநேரம்.

அந்த முகப்பு கட்டிடத்தின் கதவுகள் தானியங்கு கதவுகள். யாரும் வந்தாலே அது தன்னிச்சையாக திறக்கும். யாரும் செல்லாத நேரத்திலும் அது திறப்பதும் மூடுவதும் நால்வருக்கும் ஒரு சிறிய பதட்டத்தை தந்தது. இப்படியே சென்றுகொண்டிருக்கையில் திடீரென அந்த பாதுகாவலர் சற்றே மூச்சு வாங்க முகப்பு கட்டிடத்தினுள் வந்தார்.

உங்கள் நண்பர் யாரும் வெளியே உள்ளனரா? என்று கேட்டார்.

உள்ளே இருந்த மூவரும் இல்லை நாங்கள் மூவர் தான் இன்று பணிக்கு வந்தோம் என்று கூறினோம்.

அவர் பெருமூச்சுடன் வெளியே வெள்ளையாக ஆடை அணிந்து ஒருவர் சென்றார், நான் தொலைவில் இருந்து உங்கள் பணி அடையாள அட்டை எங்கே என்று சத்தமாக கூச்சலிட்டு கேட்க கேட்க அவர் சென்று கொண்டே இருந்தார், பிறகு அவரை காணவில்லை, ஒருவேளை உங்களில் யாரோ என்று எண்ணியே உள்ளே வந்தேன் என்றார்.

நாங்கள் மூவரில் இருவருக்கு பச்சை நிற சீருடை ஒருவருக்கு நீல நிற சீருடை அந்த பாதுகாவலருக்கோ காக்கி நிறம்.

உடனே அங்கிருந்த என் நண்பர் நானும் கண்ணாடியின் வழியே வெள்ளை நிற உடையணிந்து ஒருவர் செல்வதைக் கண்டேன். நான் அவர் பாதுகாவலர் என்று நினைத்து விட்டுவிட்டேன் என்று கூற நால்வருக்கும் அச்சம் மேலோங்கியது.

நடந்து கொண்டிருக்கும் யாவும் மூடப்பட்ட ஆலையினுள் நடந்து கொண்டிருந்தன. மேலும் அந்த ஆலை ஆறுமாதங்கள் கழித்து மீண்டும் துவங்கப்பட்ட ஆலை என்பது அச்சத்தை தலைக்கு ஏற்றியது. நடு நடுவே அந்த தானியங்கு கதவு தானாக திறந்தும் மூடிக்கொண்டும் இருந்தது.

இந்த சூழலின் நடுவில் நான் மணிக்கொருமுறை அதே தானியங்கு கதவின் வழியே மற்றொரு கட்டிடத்திற்கு சென்று மின்னுற்பத்தி எந்திரத்தை கண்காணித்து வரவேண்டும். இரண்டு கட்டிடங்களின் நடுவே கடக்கும் அந்த சிறு தொலைவின் ஒவ்வொரு நொடிகளும் திக் திக் நொடிகள் தான்.

பகல் ஏழு மணிவரை அப்படி தான் பணியை நகர்த்த வேண்டியிருந்தது. இப்படியே உயிரைப் பிடித்துக்கொண்டு நாள் ஒன்று நகர்ந்தது. இரண்டாம் நாள் காலைப்பொழுதில் பகலில் வந்தவர்களிடம் நடந்ததை சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்கு சென்றோம்.

இரண்டாம் நாள் அதே மூன்று பேரும் சிறு பயத்துடன் வேலைக்கு சென்றோம். அந்த தானியங்கு கதவில் ஏதேனும் கோளாறு இருக்கலாம் என்று எண்ணி சற்று தைரியத்துடன் நாள் இரண்டு ஆரம்பமானது. ஆனால் தைரியம் சில மணி நேரங்கள் கூட நீடிக்கவில்லை.

எனக்கு யாரும் இல்லாத அறையின் கணினியில் தட்டச்சு செய்யும் சத்தம் சிறிதே காதை நெருடியது..இருந்தும் நான் என் நண்பர்களிடம் சொன்னால் ஒருவேளை அவர்கள் பயப்படலாம் அல்லது கேலி கிண்டல் செய்வதாக நினைக்கலாம் என்று எண்ணி பொறுமை காத்தேன்.

மீண்டும் மீண்டும் சத்தம் கேட்க அதை நான் என் நண்பர்களிடம் கூறினேன். அவர்கள் இன்றைய நாளை நாம் மூவரும் தாண்டமாட்டோம் போல என்ற அளவிற்கு பயந்து நடுங்கினர். அந்த அறையில் சுமார் 16 கணினி வைக்கப்பட்ட தடுப்புள்ள சிறு அறைகள் இருந்தன. அந்த அறைகள் நான்கு நான்காக கட்டிடத்தின் நான்கு மூலைகளிலும் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும். அதில் யாரும் இல்லாத ஒரு மூலையில் இருந்தே சத்தம் வந்தது.

இது தான் இன்று நமக்கு சனி மூலை போல என்று நினைத்துக்கொண்டு மூவரும் அந்த அறையை நோக்கி படையெடுத்தோம். அந்த அறையை அடைய அறையின் தடுப்பிர்க்கும் கட்டிட வெளிச் சுவருக்கும் இடையே ஒரு ஆள் செல்லும் இடைவெளியில் தான் நடந்து செல்லவேண்டும்.

முன் எட்டுவைத்து அந்த அறையை எட்டிப்பார்க்க அளவில்லா பயத்துடன் மூவரும் ஒன்றன் பின் ஒருவராக ஒருவரின் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தோம்.

மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்து என் நண்பன் முன்னே சென்றான் தொடர்ந்து நானும் பின்னே சென்றேன் உள்ளே யாரும் இல்லை. ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டோம் மூவரும்.

மீண்டும் அதே சத்தம் வர கீழே தேடினால் அங்கே இருந்த குப்பைத் தொட்டியில் இருந்து வந்தது. உள்ளே பாலித்தீன் உரையில் ஒரு சுண்டெலி சிக்கிக் கொண்டிருந்தது.

மூவரும் வயிறு வலிக்க சிரித்து அன்றைய நாள் மிகவும் வேடிக்கையாக முடிந்தது.

இப்பொழுது ஒன்றரை வருடம் அங்குதான் பணியில் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன், இருந்தாலும் இரவில் அங்கே இயந்திரத்தைக் கண்காணிக்க செல்லும்போதெல்லாம் திக் திக் வினாடிகளுடன் கண்கள் சுற்றிலும் முற்றிலும் நகரும் பொருள் எதுவும் இருக்கிறதா என்று நோட்டமிட்டுக் கொண்டேதான் இருக்கும்.

எந்த பயமும் இல்லையென்றாலும் கூட ஒரு பாதுகாப்பை என் மனம் தேடத்தான் செய்கிறது.

நாளை முதல் இரண்டு வாரங்களுக்கு என் இரவுப்பணி தொடக்கம் ஹா! ஹா! வாருங்கள் பயணிப்போம். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
விரட்டிய நாயின் பிடியில் சிக்காத ஒருவனின் இதயத் துடிப்புடனும் பதட்டத்துடனும், முகத்தில் வழக்கமாய் இருப்பதைப் போல நடித்துக் கொண்டே சாதாரணமாய் வீட்டினுள் நுழைந்தான் முத்துக்குமார். தன் பேக்கை ஓரம் போட்டுவிட்டு, காஃபி கேட்போமா என்ற சிந்தனையில் இருந்தவனிடம் இந்தா காஃபி என்று ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மாமனிதர்கள்!
எங்க எங்க இருந்தோ அள்ளிகினு வந்ததையும், நசுங்கி போனதையும், செதஞ்சு போனதையும், நாக்கு தள்ளுனதையும், கண்ணு பிதுங்குனதையுமுலாம் அறுத்து பார்த்த கையி. அப்போலாம் கூட எந்த உணர்ச்சியும் இல்ல ஒரு மண்ணுமில்ல. எங்க இருந்துடா குமாரு வந்துச்சு இம்மாம்பெரிய ஃபீலிங்கு. ஆனா ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தின் நகர்ப்புற பகுதி என் தெரு. அந்த அக்காவின் பெயர் சாயா. அவங்க ரொம்ப பாசமானவங்க, யாரு மேலயும் கோபத்தைக் காட்டி கூட நான் பார்த்ததில்லை. அவங்க அம்மா ஒரு பெட்டிக்கடை வைத்து தொழில் நடத்தி வந்தார். கடைக்கு வரும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பரோட்டா, பொரட்டா, பரத்தா, புரோட்டா, ப்ரோட்டா இப்படி நீங்க சொல்ற எதுவா இருந்தாலும் அதுவாவே வச்சுக்கோங்க. யாருடா நீ? எங்க இருந்து வந்த? அப்படின்னு அதுட்ட கேட்காதீங்க, நான் சொல்றேன். இது இலங்கைல தொடங்கின ஒரு மாறுபட்ட ப்ரெட் போன்ற ஒரு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கனவுகள் கதைகள் போலவே, குடும்பமாகவும் வரலாம், ஆன்மீகமாகவும் வரலாம், அமானுஷ்யமாகவும் வரலாம், ஆக்சன் மட்டும் திரில்லராகக் கூட வரலாம். எது எப்படி இருப்பினும், எத்தனையோ ஆண்டுகள் ஆயினும் நமக்கு நரைத்தால் கூட சில கனவுகள் இன்றும் இளமையாக நம்மை விரட்டிக் கொண்டே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பாகம் 5 | பாகம் 6 ஹர்ஷிதாவின் வீட்டை வந்தடைந்தார் யோகா. ஹர்ஷிதாவின் அம்மா அவரை வரவேற்றார். உள்ளே வந்தவர் விருந்தாளியாக இல்லாமல் வந்ததும் வீட்டினுள் நுகர்ந்து பார்க்க ஆரம்பித்தார். பிறகு ஹர்ஷிதாவின் அறைக்குச் சென்று பூஜையறைக்கு அவளை அழைத்தார். ஹர்ஷிதா வழக்கம்போல ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சக்தி மற்றும் லோகா 11ஆம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரே பள்ளி மாணவர்கள் மற்றும் ஒரே தெருவில் வசிக்கும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஹே லோகா எப்படியும் இந்த வருடம் பள்ளி ஆரம்பிக்காது போலடி நமக்கு ஜாலி தான் என்றால் சக்தி. என்னடி ஜாலி, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஆசையாக அவிழ்த்த பரோட்டா பார்சலின் மத்தியில் உப்பு நீர் துளி துளியாக வடிந்து கொண்டிருக்க, அதை அப்படியே வைத்துவிட்டு கண்களை கசக்கிக் கொண்டே அம்மாவிடம் சென்றான் முரளி. “அவன் என்ன சொன்னான்?” “அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லப்பா அவர் பேச்சே அப்படி தான், அவருக்கு முறையாக பேசத் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தன் அப்பா, அம்மாவினால் கைவிடப்பட்ட ஒரு மாதக் குழந்தையாய் இருந்த அவளுக்கு அந்த இடத்தில் கிடைத்த ஒரே நிம்மதி, "ஒரு தாய் பூனையும் அதன் ஆறு குட்டிகளுமே". அந்த தாய் பூனை வெள்ளை நிறத்தில் ஆங்காங்கே மஞ்சள் தெளிக்கப்பட்டாற் போல வனப்பான ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பாகம் 3 | பாகம் 4 | பாகம் 5 இஸ்லாமிய நண்பர் கொடுத்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு பெரியப்பா நிஷாவின் அறைக்குச் சென்றார். அந்த நீரை வழக்கமாகக் குடிக்கக் கொடுக்கப்படும் நீராக நிஷாவிடம் பெரியப்பா கொடுத்தார். அதைக் குடித்த மறுகணமே நிஷாவின் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
முத்துவின் உள்ளக் குமுறல்
மாமனிதர்கள்!
அன்புள்ள அமானுஷ்யம்
பரோட்டாவின் மறுபக்கம்
இளமையான கனவுகள்!
என்னைப் பார் காய்ச்சல் வரும்
மாணவியரா? மாதரா?
கானல் மழை!
திருமதி. கிரேஸி எனும் நான்
என்னைப் பார் காய்ச்சல் வரும்

திக் திக் திக் மீது ஒரு கருத்து

  1. நாகா says:

    அருமை திக் திக்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)