காமராஜ் மரணம்

 

(இதற்கு முந்தைய ‘அப்பாவின் அசைவச் சாப்பாடு’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது).

இந்திராகாந்தி அவசரநிலைமை பிரகடனம் செய்தார். அந்தச் செய்தியால் அவன் அப்பா பெரிய அளவில் பாதிக்கப் படவில்லை. பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே அவர் இந்திராகாந்தி பற்றி கொண்டிருந்த அபிப்பிராயங்கள் எதுவும் தப்பாகி விடவில்லை என்கிற மாதிரியான மனோபலத்துடன்தான் அப்பா அவசரகாலச் செய்திகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஆனால் எமர்ஜென்சியினால் காமராஜர் மிகவும் மனம் நொந்து போனார். தான் இந்திராகாந்தி விஷயத்தில் செய்துவிட்ட மிகப்பெரிய தவறுகளை தனிமையில் எண்ணி வருந்தினார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு திடீரென மெட்ராஸில் காமராஜ் காலமானபோது அவன் அப்பா மனம் உடைந்து போனார். துக்கத்தை அவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

காமராஜ் இறப்பதற்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்புதான் அப்பா அவரின் நண்பர் டி.எஸ்.கிருஷ்ணாவை இழந்திருந்தார். அந்த இரண்டு நண்பர்களுக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாகவே மரணம் ஏற்பட்டிருந்தது. உணவு வேளைக்குப் பிறகு ஓய்விற்காக சிறிய தூக்கத்திற்காக படுத்தவர்கள், தூக்கம் கலையாமல் தூக்கத்திலேயே இறந்து போயிருந்தார்கள். தனக்கும் அதே மாதிரியான மரணம் வரவேண்டும் என்று அவன் அப்பா விருப்பப்பட்டார். ஆனால் அவன் அப்பாவின் மரணம் அந்த மாதிரி தூக்கத்தில் நிகழவில்லை.

காமராஜ் இறந்து பதினெட்டு வருடங்கள் கழித்து அவன் அப்பாவின் மரணமும் மிக இலகுவாக கண் இமைக்கும் நேரத்தில் நிகழ்ந்தது. எப்போதும்போல அன்றும் அப்பா காலை ஆறரை மணிக்கு எழுந்தார். சூடாக இரண்டு முட்டைகள் கலந்து பால் சாப்பிட்டார். அன்றைய செய்தித் தாள்களை வாசித்தார். தோட்டத்தில் சிறிது நேரம் நடந்தார். பெரிய அண்டா நிறைய இருந்த குளிர்ந்த நீரில் குளித்தார்.

சலவையில் இருந்து வந்திருந்த வேட்டியை எடுத்துக் கட்டிக்கொண்டு பூஜை அலமாரியைத் திறந்து அவருடைய இஷ்ட தெய்வங்களை எப்போதும்போல கும்பிட்டார். அடுத்து நேராக டைனிங் ஹால் போய் காலைப் பலகாரம் சாப்பிட வேண்டும். ஆனால் அப்பா சாப்பிடச் செல்லவில்லை. என்னமோ செய்திருக்கிறது.

ஹாலில் மேற்குப்புற சுவர் ஓரமாக இருந்த அவருடைய கட்டிலில் போய் உட்கார்ந்திருக்கிறார். அடுத்த நிமிடம் அப்பாவின் உடல் தரையில் சரிந்தது. ஐந்தாவது நிமிடம் குடும்ப டாக்டர் வந்துவிட்டார். அதற்குள் அப்பாவின் உடலில் இருந்து உயிர் பிரிந்திருந்தது.

காமராஜ், டி.எஸ்.கிருஷ்ணா என்ற இரண்டு நண்பர்களின் இறப்புக்குப் பின் வாழ்ந்த பதினெட்டு வருடங்களும் அவன் அப்பா அவருடைய நாட்களை வீட்டிற்குள்ளேயேதான் கழித்தார். அவன் சகோதரிகளின் திருமணங்களும் முடிந்து, சகோதரனின் திருமணமும் முடிந்து, அவர்களால் அவருக்கு எந்தப் பிரச்னையும் கவலையும் இல்லாமல் இருந்தது. வருமானமும் வேண்டிய அளவு வந்து கொண்டிருந்தது. உடல் நலத்திலும் அப்பாவுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. அவருடைய ஒரே கவலை அவன்தான்.

அவன் திருமணம் செய்துகொள்ள மறுத்து விட்டான் என்கிற கவலை. பணம் சம்பாரிப்பதற்காக வேலையிலோ தொழிலிலோ அவனை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளாமல் வெறுமே மெட்ராஸில் தனியாக இருந்தான். மனதால் யாரோடும் பெரும் பிணைப்பு எதையும் ஏற்படுத்திக் கொள்ளாமல் சுதந்திரமாக இருந்தான். பொறுப்பு, கடமை என்ற எந்த நிர்ப்பந்தங்களும் இல்லாத இலகுவாக இருந்தது அவனுடைய வாழ்க்கை.

ஆனால் அவன் அப்பாவுக்கு அவன் வாழ்க்கை பெரிய துயரமாக இருந்தது. அவனுடைய தனிமையான மெட்ராஸ் வாழ்க்கையை நினைத்து நினைத்து வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். இத்தனைக்கும் அவன் அடிக்கடி ஊருக்குச் சென்று அப்பாவோடும், அம்மாவோடும் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தான். ஆனாலும் காலம் பூராவும் மெட்ராஸில் அவன் ஹோட்டல்களில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பது ஓர் அவலம் என்பதாக அவன் அப்பா மனம் உருகினார்.

அவன் கல்யாணம் செய்துகொள்ள வேண்டாம்; பணம் சம்பாரிப்பதற்காக வேலை எதுவும் பார்க்க வேண்டாம். ஆனால் ஊரில் அவர்களோடு நிம்மதியாக வீட்டில் இருந்து நேரத்துக்கு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கலாமே என்று அப்பா கலங்கினார். அவனுக்கு அப்பா அம்மாவோடு எந்தப் பிரச்னையும் கிடையாது. அவர்களின் உறவில் ஏராளமான அன்பு இழையோடிக் கொண்டிருந்தது. இருந்தாலும் சாப்பாடுக்காக அவர்களுடனேயே இருப்பது என்பது அவனுக்கு எந்த விதத்திலும் சாத்தியமாகாத விஷயம்.

இதை அப்படியே அவர்களிடம் சொன்னால் கஷ்டப் படுவார்கள் என்பதால் அவன் சொல்லவில்லை. ஒரு சமயம் சேர்ந்தாற்போல் ஊரில் பத்து நாட்கள் இருந்தபின் மெட்ராஸ் திரும்ப அவன் தயாராகிவிட்டான். அன்று இரவு அவனுக்கு ரயில். காலையில் அப்பாவிடம் இதைத் தெரிவித்தான்.

பொதுவாக இந்த மாதிரி அவன் தெரிவிக்கும் போது, அப்பா பீரோவைத் திறந்து பணம் எடுத்து, “செலவுக்கு வச்சுக்க…” என்று சொல்லிக் கொடுப்பார். “ஒடம்பைப் பாத்துக்க, நல்லா சாப்பிடு…” என்பார். ஆனால் அன்று அவன் மெட்ராஸ் கிளம்புவதாகச் சொன்னதும், அப்பா மெதுவாக நடந்து அவனிடம் வந்தார். அவன் இரண்டு கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டார். அவரால் அழுகையையும், கண்ணீரையும் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அழுது விம்மியபடியே, “நிம்மதியா இங்கேயே சாப்பிட்டு ஒடம்பை பாத்துக்கலாம்ல… எதுக்காக மெட்ராஸ் போய் அங்க ஒத்தையிலேயே கெடக்கணும்… ஒன்னை நெனச்சாத்தான் எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமாயிருக்கு… ஒன்னை எப்படியெல்லாம் நான் ஆசையா பாத்து பாத்து வளர்த்தேன். இப்பிடி வீட்ல தங்காம நாடோடியா அலையிறியே…”

அப்பா சில நிமிடங்களுக்கு திருப்பி திருப்பி இதையே சொல்லி அரற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அப்பாவின் அழுகையைப் பார்க்க மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் மாடிக்குப் போய்விட்டான்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து அப்பா மாடி ஏறி வந்தார். ஊரில் வீட்டில் இருக்கும்போது பொதுவாக அவன் ஏதாவது புத்தகம் வாசித்துக்கொண்டு மாடியில்தான் இருப்பான். அவன் வீட்டு மாடி பால்கனி மிக அழகாக இருக்கும். சில நேரங்களில் அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம் என்று தோன்றும்போது அப்பா மாடிக்கு வருவார்.

அன்று மாடி ஏறி வந்தவர் அவனிடம் நிறைய பணத்தை நீட்டினார்.

“செலவுக்கு வச்சுக்க… ஜாக்ரதையா போய்ட்டு வா. அடிக்கடி வந்து போயிட்டு இரு. நீ வீட்ல இருக்கும்போது நான் ரொம்ப செக்யூர்டா பீல் பண்றேன்…” என்றார்.

இந்த வார்த்தையை அவன் அப்பாவிடம் இருந்து எதிர் பார்க்கவில்லை. அவருடைய நிலையை அந்தக் கோணத்தில் ஒரு நாளும் அவன் யோசித்துப் பார்த்ததில்லை. இனி அடிக்கடி ஊருக்கு வந்து அவருடன் இருந்துவிட்டுப் போக வேண்டுமென்று அப்போதே தீர்மானம் செய்து கொண்டான். தொடர்ந்த நாட்களில் அதை அவன் செயலும் படுத்தினான். அப்பாவும் அதனால் சந்தோஷமடைந்தார்…. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
“குமார் நான் உன்கிட்ட பர்சனலா பேசணும், காண்டீனுக்குப் போய் பேசலாம் இப்பவே வாயேன்.” காண்டீன் சென்று கூப்பன் கொடுத்து இரண்டு கப் டீ வாங்கியதும் ஒதுக்குப் புறமான மேஜைக்குச் சென்று அமர்ந்தோம். தாமஸ் தொடர்ந்தான், “குமார் நானும் நீயும் அடுத்தடுத்த சீட்டில் கடந்த மூன்று ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘காயத்ரி மந்திரம்’ கதையைப் படித்துவிட்டு, இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) அந்தச் சாமியார் மேலும் தொடர்ந்தார்... “காயத்ரி மந்திரத்தை அனுதினமும் உச்சரிப்பதால் வலிமை; ஆற்றல்; கவர்ச்சி; திறமான யோசனை; இயக்கம்; பயபக்தி; நல்லது கெட்டதை அறியும் ஆற்றல்; செயலூக்கம்; தைரியம்; நினைவாற்றல்; ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மஹாபாரதப் போருக்கு முன், கர்ணன் கிருஷ்ணரைச் சென்று சந்தித்தான். அவரிடம் மிகுந்த வேதனையுடன் “என் தாயார் நான் பிறந்த நேரத்தில் என்னை ஆற்றில் விட்டு விட்டார். என்னை முறை தவறிப் பிறந்த குழந்தை என்றார்கள்... இது என் தவறா கிருஷ்ணா? “நான் சத்ரியன் அல்ல ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘உறக்கம் வராதவர்கள்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) சுகுணா காலையிலேயே ஊருக்கு கிளம்பிவிட்டாள். யாருடைய பேச்சும் அருகாமையும் இல்லாமல் இருந்தால் போதும் என்ற மனநிலையில் இருந்த சபரிநாதனுக்கு மகள் சுகுணா கிளம்பிப் போனது நிம்மதியாக இருந்தது. சுப்பையா ஒரு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவள் பெயர் தீபிகா ப்ரான்சிஸ். வயது இருபது. தினமும் காலை நான்கு மணிக்கே எழுந்து, பக்க வாதத்தால் பாதிக்கப் பட்டிருக்கும் வயதான தன் தந்தையைப் பல் தேய்க்கவைத்து, இதமான வெந்நீரில் குளிப்பாட்டிவிட்டு, காப்பி போட்டுக் கொடுத்துவிட்டு, கடைசியாக அவருக்கான காலை உணவையும் தயார்செய்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நேற்றைய இரவு மிகவும் கொடுமையாக இருந்தது. இன்னமும் அது கடந்து போகாதது போலவே இருக்கு. என்னால அழுகையை நிறுத்த முடியல. இன்னிக்கி காலைல நான் கண்கள் எரிச்சலுடன் முழிச்சப்போ, என் கணவர் முந்தைய இரவு என்கிட்ட கேட்ட கேள்வியோட என் படுக்கை பக்கத்துல ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘பக்கத்து வீடு’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) மித்தத்தில் கை காலை கழுவிக்கொண்டு கூடத்திற்கு வந்து சாப்பிடுகிற நேரம் வந்துவிட்டதா என்று கடிகாரத்தைப் பார்த்தார் சபரிநாதன். சாப்பாட்டுக்கு இன்னும் அரைமணிநேரம் இருந்தது. ஊஞ்சலில் அமர்ந்து யோசனையோடு பிடரியைச் சொறிந்தார். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘பஞ்சாயத்துக் கூட்டம்’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) வீட்டைவிட்டு வெளியேறக்கூடாது என்று டாக்டர் சொல்லியிருந்தது சபரிநாதனுக்கு ரொம்ப வசதியாக இருந்தது. பேசாமல் படுத்தே கிடந்தார். அவருக்கு யாரைப் பார்க்கவும் பயமாக இருந்தது. மனம் இயங்கிய வேகத்திற்கு தனிமையே ஏற்றதாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நரசிம்மனுக்கு முப்பத்தைந்து வயது. ரொம்பவும் வெகுளி. மிகவும் அமைதியானவர். முனைப்புடன் நேர்கோட்டில் வாழ்பவர். பக்தி அதிகம். காலையில் குளித்துவிட்டு, பூஜாரூமில் அரைமணிநேரம் மந்திரங்கள் சொல்லி இறைவனை வழிபட்ட பிறகுதான் ஆபீஸ் கிளம்புவார். ஆபீஸிலும் அவருக்கு மிக நல்ல பெயர். தன் வேலைகளை திறம்படச் செய்வார். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(இதற்கு முந்தைய ‘மச்சான்களின் எச்சரிக்கை’ கதையைப் படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) கோமதிக்கு புத்தி ஒரேயடியா மாறிப் போயிடலை. ஆனா ‘இந்த மனுசனுக்கு தன் அண்ணன் தம்பிகளிடம் இப்படியொரு பேச்சு தேவையான்’னு ஆகிவிட்டது! இதுவே பெரிசுதானே..! இலஞ்சிகாரன்களுக்கு இசக்கி அண்ணாச்சி மட்டும் சளைத்தவரா ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காதல் பரிமாணங்கள்
காயத்ரி மந்திர மஹிமை
வாழ்க்கை
காந்திமதியின் சீற்றம்
ஓடு விரைந்து ஓடு
விவாகரத்து
சுப்பையாவின் வருகை
மானசீகத் தேடல்
வெகுளி
கோமதியிடம் சத்தியம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)