ஒருநாள்… மறுநாள்…

 

என் வீடு உள்ள தெருவுக்கு அடுத்த தெருவில், சாலை ஓரமாக இருந்தது அந்த வேப்ப மரம்.

என் அலுவலக நண்பர் விக்ரம் காரில் அந்த வழியாக வருவார். ஓசி லிஃப்ட் தருவார். அவருக்காக மர நிழலில் காத்திருந்தபோது, செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளி சாலையின் எதிர்ப்புற டீக்கடையிலிருந்து கையில் ஒரு டீ கிளாஸுடன் சாலையைக் கடந்து வந்து கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்தேன்.. மரத்தடியில் சுருண்டு படுத்திருந்த அவர் மனைவிக்கு உடல்நலம் சரியில்லை போலும்…

திடீரென்று டயர் தேயும் சத்தம். வேகமாக வந்து சடன் பிரேக் போட்ட °கூட்டியில் அமர்ந்து இருந்த இளம்பெண் மிக நாகரீகமாக உடை அணிந்திருந்தாள். கண்களுக்கு கூலிங் கிளாஸ் அழகு சேர்த்திருந்தது. ஏதோ யோசனையுடன் இரு சக்கர வாகனத்தை ஓட்டி வந்தவள், மிக அருகில் வந்ததும்தான் முதியவரைக் கவனித்திருக்க வேண்டும்.

“யோவ்! பாத்து வரக்கூடாதா? ஹைவே ரோட்டுல அன்ன நடை நடக்கறியே, ஓல்டு ராஸ்கல்!” கோபத்துடன் சீறிவிட்டு அதே வேகத்தில் °கூட்டியை உர் ரென்று உருமவிட்டுக் கிளப்பிக் கொண்டு போனாள்.

ஓர் அழகிய பெண்ணிடமிருந்து அத்தகைய மூர்க்கமான, நாகரிகமற்ற வார்த்தைகளை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதிர்ந்து போய் பெரியவரின் முகத்தைப் பார்த்தேன். தன்மீது தவறு இல்லாதபோது, அந்தப் பெண் அப்படிப் பேசியது அவரை நியாயமாகக் கோபப் படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால், அவர் முகத்தில் கோபம் இல்லை. சிறு சுளிப்பு கூட இல்லை. இதற்குள் நண்பர் விக்ரமின் கார் வந்து விட, நான் அதில் ஏறிக் கொண்டேன். மனசு ஆறவில்லை..

நண்பரிடம் நடந்ததை விவரித்தேன். “இந்தக் காலப் பெண்கள், முதிய வயதுக்குக் கூட மரியாதை கொடுக்காமல் கண்டபடி பேசறாங்களே விக்ரம், கலாசாரச் சீரழிவுன்னு இதைச் சொல்லலாமா?”

விக்ரம் சொன்னார். “இப்படிப் பேசிவிட்டுப் போன ஒரு பெண்ணை வைத்தே மொத்த தமிழ்ப் பெண்களையும் நாம் மதிப்பிட்டுவிடக் கூடாது இளங்கோ சார்! சில பெண்கள் இப்படிப் பண்பாடு இல்லாமல் நடப்பது ஒருபக்கம் இருந்தாலும், பண்பு குறையாத பெண்மையின் மேன்மையைக் கடைப்பிடிக்கும் பெண்களுக்கும் நம் நாட்டில் பஞ்சமேயில்லை!”

என் மனசில் அந்தக்காட்சி திரும்பத் திரும்ப வந்தது. இரு சக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்து, வலது காலைத் தரையில் ஊன்றி நின்றாள் அவள். கோபத்தில் கொதித்தாள்.

மறுநாள்…

அதே சாலையோர மரத்தடி.

செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளியான அந்த முதியவர் எனக்குச் சற்றுத் தள்ளி நின்று யாரையோ எதிர்பார்ப்பவர் போன்று தூரத்திலிருந்து வருகிற வாகனங்களைப் பார்த்தவண்ணம் இருந்தார். ஒருகால் நேற்று அவரை வசைபாடிவிட்டுப் போன பெண்ணை இன்று தடுத்து நிறுத்தி, மனசில் தைக்கிற மாதிரி புத்தி சொல்வது அவருடைய நோக்கமாக இருக்குமோ?..

அதோ அந்தப் பெண்ணின் வாகனம்…

பெரியவர் கையை நீட்டி அவளை நிறுத்தினார். எனக்கு சுவாரஸ்யம் ஏற்பட்டது. நேற்று பெரியவரை அவமதித்த அந்தப் பெண்ணுக்கு இன்று சரியான டோஸ் கிடைக்கப் போகிறது…

அவள் தன் வாகனத்தை நிறுத்தினாள். முகத்தில் பயம் தெரிந்தது. முந்தின நாள் தாம் அவரைத் திட்டியதற்கு இன்று வம்பு வளர்க்கத்தான் கிழவன் வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லுகிறானோ?

“என்னய்யா?” என்று கேட்டாள் அலட்சியமாக. கிழவர் அவளருகில் சென்றார். தன் கையிலிருந்த ஒரு பொருளை அவளிடம் நீட்டினார். அது ஒரு செல்ஃபோன்.

“நேத்து நீங்க வண்டியை இங்கே பிரேக் போட்டு நிறுத்தினீங்களே, அப்ப இது கீழே விழுந்துடுச்சும்மா. நீங்க கவனிக்காம வேகமாப் போயிட்டீங்க. எடுத்து வெச்சேன். வழக்கமா இந்த நேரத்துக்கு நீங்க இந்த வழியா வருவீங்களேன்னு காத்துகிட்டிருந்தேன். இந்தாங்கம்மா!”

அவள் முகம் வியப்பால் விரிந்தது. அது ஒரு விலையுயர்ந்த செல்ஃபோன். அதை எங்கே காணடித்தோம் என்று ஒருநாள் முழுவதும் அவள் எங்கெங்கோ தேடியிருக்கக்கூடும். பரவசத் தோடும் அதே நேரம் இந்த நல்ல மனிதரை முந்தின நாள் மரியாதைக் குறைவாகப் பேசி விட்டோமே என்கிற குற்ற உணர்வோடும் அப்படியே நின்றாள்.

பெரியவர் திரும்பிச் செல்ல முற்பட்டபோது, “ஒன் மினிட் சார்…” என்றவள், தன் ஹேண்ட் பேக்கிலிருந்து ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு ஒன்றை எடுத்து அவரிடம் நீட்டினாள். “எதுக்கும்மா குழந்தை?” என்று கனிவாகக் கேட்டார் அவர்.

“இந்த செல்ஃபோன் விலை என்ன தெரியுமா? செவண்டீன் தௌசண்ட் ரூபீஸ். பதினேழாயிரம் ரூபா. இது காணாமப் போயிடுச்சின்னே நெனச்சிட்டேன். எடுத்து வெச்சிருந்து கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்ஸ் சார். வாங்கிக்கோங்க!”

“இல்லேம்மா, கண்ணுக்கு முன்னே ஒங்க பொருள் கை தவறிக் கீழே விழுந்துடுச்சு. அதை எடுத்து வெச்சிருந்து ஒங்ககிட்டே ஒப்படைச்சேன். அவ்ளோதான். நல்லா இரு தாயீ!” திரும்பி நடந்தார் பெரியவர்.

திக் பிரமையுற்றவள் போல சிறிது நேரம் அப்படியே நின்றவள், தன் வாகனத்தை மெல்ல நகர்த்தினாள். முந்தின தினம் தான் அவரைக் கண்டபடி திட்டிப் பேசியது மிகவும் தவறு என்று அவள் கண்டிப்பாக உணர்ந்திருப்பாள் என்று தோன்றியது எனக்கு.

நான் அந்தப் பெரியவரை நெருங்கினேன். “ஐயா, நேற்று நடந்ததை நானும் பார்த்தேன். அந்தப் பொண்ணு உங்களைத் தரக் குறைவாத் திட்டிப் பேசிச்சு. அதைக் கொஞ்சமும் பொருட் படுத்தாம அந்தப் பொண்ணுக்கு உதவி செஞ்சதோட இல்லாம, கொஞ்ச வயதே உள்ள அந்தப் பொண்ணுக்கு ரொம்பவும் மரியாதை கொடுத்தும் பேசிட்டும் வர்றீங்களே?” என்று
கேட்டேன்.

அவர் சிரித்தார். “என் பேத்தி என்னைத் திட்டினா நான் கோவிச்சுக்குவேனா? நேத்து திட்டின பொண்ணு இன்னிக்கு என்னை சார்னு சொல்லுது. என்ன பேசறோம்னே தெரியாத வயசு. இதுக்கெல்லாம் வருத்தப்பட்டுத் திருப்பித் திட்டினா நான் என்ன பெரிய மனுஷன்? வயசு ஏற ஏற பக்குவம், மரியாதை எல்லாம் தானா வந்துடும். கொழந்தை அது.. சின்னப் பூவு! இன்னும் கல்யாணம் காச்சியெல்லாம் ஆகலை. போகப் போக சரியாப் போயிடும்!”

விக்ரமின் காரில் போகும்போது மனசு லேசாக இருந்தது. செருப்பு தைக்கிற தொழிலாளி கூறிய தத்துவம், லேசாகக் கிழிந்திருந்த என் மனசையும் பக்குவமாகத் தைத்து விட்டதாக உணர்ந்தேன். 

ஒருநாள்… மறுநாள்… மீது ஒரு கருத்து

  1. Narayanan Thandavarayan says:

    ஒரு ஒருபக்கக் கதையில் என்ன அருமையான கருத்து சார்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)